ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

 Η  επικέντρωση τις τελευταίες εβδομάδες στις ανήκουστες λεπτομέρειες των βιασμών και της εκμετάλλευσης ανηλίκων από τα μέσα επικοινωνίας, που περισσότερο παίρνουν χαρακτηριστικά σεξουαλικών αφηγημάτων αποκομμένα από τις κοινωνικοοικονομικές αφετηρίες ή  προεκτάσεις, συσκοτίζει παρά αποκαλύπτει τα ίδια τα γεγονότα. Για να καταλήγει η ερμηνεία τους σε μια ασαφή, αόριστη γενίκευση και ηθικολογία,  που στην ουσία δεν αγγίζει την πραγματικότητα. Κι έτσι καθώς υποβαλλόμαστε από τη γέννησή μας σε πλύση εγκεφάλου να οδηγούμαστε σε έναν ατέρμονο καταναλωτισμό, δικαιώνοντας ακόμα και τον πόλεμο που συμφέρει στην κυρίαρχη τάξη, αρκεί ν’ αποσπάμε φρούδες υποσχέσεις για συμμετοχή μας σε μελλοντική μοιρασιά. Και κορεσμένοι από την προπαγάνδα που προωθεί το status quo και κάθε είδους εκμετάλλευση που το συντηρεί, ανακαλύπτουμε ότι σημάδι κοινωνικής παρακμής είναι  οι μητέρες μαστροποί, κατά τη δικαιοσύνη,  που εκδίδουν το παιδί τους για πενήντα κι εκατό ευρώ, οι κοπέλες που δεν φωνάζουν όταν βιάζονται, οι περιπτώσεις διεστραμμένων ανθρώπων, φωνασκώντας για αυστηροποίηση ποινών και επαναφορά της ποινής του θανάτου. 

        Ζούμε την αντίφαση: το σώμα στις καπιταλιστικές μας κοινωνίες να τείνει όλο και περισσότερο να παρουσιάζεται ως εμπόρευμα (ριάλιτι όπως το Next Top Model ή επαγγέλματα όπως του μοντέλου αποθεώνουν αυτήν την εμπορευματοποίηση), να συνεχίζεται όμως να επικρατεί η αντίληψη που θεωρεί την πορνεία αλλοτρίωση συγκρίσιμη με τη σκλαβιά. Το αίσθημα υποβάθμισης που προκαλεί η πορνεία και η περιφρόνηση για την πώληση μιας σεξουαλικής υπηρεσίας, μοιάζει να προκύπτουν από την πεποίθηση του αδύνατου της ισοδυναμίας του χρήματος με το σώμα, που είναι το άτομο, επιβιώσεις της πίστης για την αξία του ανθρώπου από το γεγονός ότι είναι άνθρωπος.

          Από τη μια  οι κανόνες σχετικά με τη σεξουαλικότητα ιδίως της γυναίκας, το βάρος του θεσμού του μονογαμικού γάμο, η εμπορική προβολή της ομορφιάς έχουν εξελιχθεί, από την άλλη η εκμετάλλευση της σεξουαλικής ζωής ως μια ευκαιρία για ανταλλαγή χρημάτων συνεχίζει να παραμένει το όριο στο οποίο σκοντάφτει, τουλάχιστον θεωρητικά, η αποδοχή της κανονικότητας. Κι αν η πρόσβαση στο σώμα, ειδικά για τις γυναίκες, σε πολλές περιπτώσεις υπόκειται σε αποδεκτή χρηματική ανταλλαγή,  όμως η σύνδεση με σεξουαλικές πράξεις κρίνεται απορριπτέα κι η αντίφαση αυτή επιδιώκεται να λυθεί καταφεύγοντας σε ηθικούς ή ψυχολογικούς όρους. Μπορεί λοιπόν να  αναφερόμαστε σ’  αυτήν με όρους διαστροφής ή ακολασίας, αλλά  ακόμα και να μιλούμε με όρους θυματοποίησης, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Γιατί η θεωρητική καταδίκη της πορνείας δεν αποτρέπει την μετατροπή του παλαιότερου επαγγέλματος στο πιο σύγχρονο επάγγελμα, με τη  βιομηχανία του σεξ να παράγει δισεκατομμύρια δολάρια εκμεταλλευόμενη κυρίως γυναίκες και  ανήλικα. Καλλιεργείται μάλιστα η αποδοχή της ως δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της, ακόμα και  ως σύμβολο μιας ελεύθερης επιχείρησης, μια  ιδιωτική συμφωνία  μεταξύ δυο συναινούντων χωρίς παρέμβαση της κοινωνίας ή και ως σεξουαλικότητα που απαιτεί το δικαίωμα της έκφρασης. Κι έτσι η πορνεία μοιάζει με χαμαιλέοντα που προσαρμόζεται σε όλες τις ιδεολογίες, καθιστώντας αόρατες τις δομές εξουσίας που την καθιστούν δυνατή. Είναι  η   συνάντηση διαφόρων μορφών συστημικών ανισοτήτων, ρατσισμός, σεξισμός, φτώχεια, βία που την κάνουν τη μοναδική καταφυγή. Γιατί η πορνεία δεν έχει αλλάξει στα χρόνια μας.  Είναι η ίδια κερδοφόρος  βιομηχανία του σεξ, οι ίδιοι πλούσιοι άντρες που αγοράζουν φτωχές γυναίκες ή ανήλικα, η ίδια σκληρή εκμετάλλευση, η ίδια βία, η ίδια απάνθρωπη διακίνηση απελπισμένων γυναικών και βέβαια και ανήλικων.    

         Στη Δύση, η  σεξουαλική κακοποίηση παιδιών και κατά συνέπεια η κακομεταχείριση τους,  θέματα αδιαχώριστα τότε, στα τέλη του 19ου αιώνα εισέβαλαν στο δημόσιο χώρο, συμβαδίζοντας με το πλαίσιο αλλαγής της ευαισθησίας σε σχέση με την παιδική ηλικία. Ήταν τότε που τέθηκαν νέα ερωτήματα σχετικά με αυτήν την ηλικία της ζωής, αλλά και αναπτύχτηκε ένας προβληματισμός για την κατάσταση του παιδιού στην κοινωνία, με έρευνες για την εργασία των ανηλίκων, ενώ  τα ίδια τα  παιδιά παραμένουν όντα χωρίς λόγια, βουβά θύματα. Στο πρώτο μισό του 20^ου αιώνα ο παιδικός βιασμός και η αιμομιξία δεν προκαλούν σε μεγάλο βαθμό δημόσιο προβληματισμό ή σχόλιο και προσεγγίζονται μάλλον ηθικολογικά. Περισσότερο φαίνεται να πιστεύεται ότι η σεξουαλική κακοποίηση παιδιών βλάπτει την κοινωνία, την τιμή και την ηθική της, όπως αποδεικνύεται από τον όρο προσβολή των δημοσίων ηθών που χρησιμοποιείται. Η άρση των σεξουαλικών ταμπού, η υπεράσπιση της σεξουαλικής ελευθερίας στο δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα σηκώνουν το πέπλο που κάλυπτε τις λιγότερο βίαιες αλλά και πιο διαδεδομένες πτυχές της παιδεραστίας. Η παιδεραστία εισβάλει στο δημόσιο χώρο ως μέρος μιας ριζικής αμφισβήτησης της κοινωνικής τάξης και ηθικής, δίνοντας νέα θέση στο παιδί ως αυτόνομο συνειδητό και επιθυμητό όν. Το παιδί βρίσκεται στην καρδιά της συζήτησης, το θύμα που χειραγωγείται, κακοποιείται, υποφέρει.

        Στην τελευταία όμως περίπτωση κακοποίησης παιδιού στον Κολωνό,  αν  η δωδεκάχρονη βρίσκεται στο επίκεντρο από τα  μέσα επικοινωνίας δεν είναι για να καταδικαστεί απερίφραστα η κακοποίησή της. Η μαρτυρία της, που με τη μορφή κατάθεσης στην αστυνομία έχει γίνει από τα μέσα ενημέρωσης φύλλο και φτερό, αναπαράγεται, από πολλούς δημοσιογράφους και δικηγόρους υπεράσπισης, επενδεδυμένη με πολλές επιφυλάξεις και αμφιθυμίες σε μια προσπάθεια να απαλλάξουν από κατηγορίες ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας, να συσκοτίσουν τις κοινωνικές παραμέτρους αυτής της κακοποίησης και κυρίως το κύκλωμα εκμετάλλευσης που έχει στηθεί. Και φαίνεται ότι παρά τις επαναλήψεις με τις ατέλειωτες λεπτομέρειες για την κακοποίηση στο δημόσιο λόγο, που ξαφνικά ανακάλυψε κι άλλες παρόμοιες εφιαλτικές ιστορίες, αυτό που μάλλον ενδιαφέρει είναι η παραπλάνηση. Είναι και η ενεργειακή κρίση με τον πόλεμο που πρέπει να αντιμετωπιστούν…

         Αν λοιπόν μοιάζει οι περιπτώσεις παιδεραστίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών να μην χάνονται στα μισόλογα και τη διακριτικότητα του ηθικισμού μιας αμήχανης κοινωνίας, αλλά να βρίσκονται στο προσκήνιο των μέσων ενημέρωσης και το παιδί, αλλά χωρίς τον πόνο του, να  κατέχει την κεντρική θέση, μάλλον είναι για να θολώνουν κάποια κομμάτια της υπόθεσης. Αλλά οι ομνύοντες στην αστική δημοκρατία περιμένουν δικαίωση από τη δικαιοσύνη. Αρκεί;

ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΕΠΙΡΡΟΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Σε όλους τους τόνους τα επικοινωνιακά επιτελεία των κυβερνήσεων στην Ευρώπη προετοιμάζουν τον πληθυσμό της για το χαοτικό χειμώνα που έρχεται, καθώς το αυξανόμενο κόστος της ενέργειας προκαλεί οικονομική κρίση σε κλίμακα που μοιάζει να μη μπορεί ακόμα να προσδιοριστεί. Κι αυτή η κρίση θα είναι αποτέλεσμα μια κρίσιμης έλλειψης υλικών, της ενέργειας, που υπάρχει κίνδυνος κανένα πρόγραμμα διάσωσης να μην μπορεί να αντιμετωπίσει σ’ αυτό το σύστημα παγκόσμιου ιμπεριαλισμού που υπαγορεύεται από τις ΗΠΑ.

Η  κυρίαρχη όμως πολιτική συνεχώς εξασφαλίζει εφεδρείες για να κατοχυρώνει τα συμφέροντά της.  Και όσο μεγαλώνει ο φόβος μας για τους  κινδύνους που μας απειλούν, δεν διστάζει να επιστρατεύσει και την εφεδρεία του φασισμού. Βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη ν’ αναπτύσσεται ένας φασισμός που υποκρίνεται την ακροδεξιά, η προέλαση της οποίας κυριαρχεί και επιβάλλει τις πολιτικές της επιλογές. Ενισχυμένη από την όξυνση της ισλαμοφοβίας τα τελευταία είκοσι χρόνια, από τον πόλεμο που διεξάγεται κατά των μεταναστών, η ακροδεξιά έχει αποκτήσει μια άνευ προηγουμένου πολιτική νομιμότητα μετά  τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στις δεκαετίες αμέσως μετά τον πόλεμο, ο φασισμός απαξιώθηκε και περιθωριοποιήθηκε. Η ήττα και η καταστροφή των καθεστώτων του Αδόλφου Χίτλερ και του Μπενίτο Μουσολίνι και η ανακάλυψη της πραγματικότητας του Ολοκαυτώματος έκαναν τους δηλωμένους υπερασπιστές αυτών των καθεστώτων να γίνουν παρίες. Επιπλέον, η ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης, η οικονομική άνθηση των δεκαετιών του 1950 και του 1960 με την πλήρη απασχόληση, τις βελτιωμένες συνθήκες διαβίωσης και την επέκταση του κράτους πρόνοιας, άφηνε στους φασίστες λίγο πρόσφορο έδαφος για να ευδοκιμήσουν.

Όμως ο αντίκτυπος,  ιδιαίτερα στον 21^ο αιώνα, των καπιταλιστικών επιθέσεων και η ανεξέλεγκτη ανισότητα έχουν απαξιώσει τη ρητορική ότι η προώθηση των συμφερόντων της αγοράς και των επιχειρήσεων μπορεί να ωφελήσει τις μάζες. Αυτή η απώλεια εμπιστοσύνης έχει οδηγήσει σε κρίση του πολιτικού συστήματος και των παραδοσιακών εκπροσώπων του. Τα κόμματα που ταυτίζονται με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι συντηρητικοί καθώς και οι σοσιαλδημοκράτες, έχουν δει την κοινωνική τους βάση και το εκλογικό τους σώμα να συρρικνώνεται δραστικά δημιουργώντας ένα κενό στο φάσμα της αστικής πολιτικής. Ο φασισμός μπορούσε λοιπόν να τον καταλάβει.

Φυσικά όμως,  το τέλος της μεταπολεμικής έκρηξης και η επιστροφή της οικονομικής κρίσης δεν σημαίνει ότι ήταν αρκετά για να εγγυηθούν την επιτυχία του φασισμού. Χρειαζόταν η μακρά και επίμονη αντικομμουνιστική προπαγάνδα και η δημιουργία νομιμοποιημένου πολιτικού χώρου για να καταλάβουν οι φασίστες. Οι μεταναστευτικές πολιτικές και ο ρατσισμός, που μπαίνοντας στο προσκήνιο της πολιτικής ατζέντας των αστικών κομμάτων έγιναν ευρύτατα αποδεκτές πρακτικές,    τους έδωσε το χώρο που χρειαζόταν, με την προϋπόθεση να επαναφεύρουν τον εαυτό τους. Αυτό σήμαινε να μην ενεργήσουν με τον ίδιο τρόπο όπως κατά τον μεσοπόλεμο. Επομένως έπρεπε να προβάλλουν μια εικόνα  αξιοπρέπειας και δηλωμένης πίστης στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αρνούνται κατά βάση σύνδεση με το φασισμό του μεσοπολέμου και ενισχυμένοι από την ισλαμοφοβία, την πιο σκληρή μορφή του σύγχρονου ρατσισμού  τα τελευταία είκοσι χρόνια και τον πόλεμο κατά των μεταναστών που έχουν ανακηρυχθεί σε εχθροί του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής, με τη σκλήρυνση του συνοριακού συστήματος της ΕΕ,  οι φασίστες με τα διάφορα ονόματα που αυτοχαρακτηρίζονται ακροδεξιοί έχουν αποκτήσει πολιτική νομιμότητα ώστε να φτάνουν μέχρι το σχηματισμό κυβέρνησης, όπως συνέβη στην Ιταλία με τη Τζόρτζια Μελόνι, την ηγέτιδα του κόμματος Αδέλφια της Ιταλίας.                            

Η καπιταλιστική  αναδιάρθρωση της κοινωνίας, ειδικά όταν συνδυάζεται με τη σκληρή  λιτότητα, μπορεί να οδηγήσει σε όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων, εάν ριζώσει η ιδέα ότι δεν υπάρχει αρκετή δουλειά για όλους στον κόσμο και οι μετανάστες απειλούν το βιοτικό μας επίπεδο.  Τέτοιες ιδέες, ειδικά όταν δεν αμφισβητούνται από την εμπειρία του συλλογικού αγώνα, μπορούν να οδηγήσουν  προς μια ρατσιστική κατεύθυνση, ιδιαίτερα όταν το ζήτημα του ρατσισμού επαναδιατυπώνεται. Το κεντρικό δόγμα της οικονομίας της αγοράς ότι δημιουργεί μια αξιοκρατική κοινωνία, όπου οι επιτυχίες των ατόμων είναι αποτέλεσμα προσπάθειας και ταλέντου και η αποτυχία είναι λάθος του ατόμου, ενώ οι συλλογικές ανισότητες, όπως η φτώχεια  ή η παραβατικότητα, οφείλονται, όχι στους ρατσιστικούς θεσμούς της καπιταλιστικής κοινωνίας, αλλά στις πολιτισμικές πρακτικές διαφορετικών κοινοτήτων, βγάζει από το προσκήνιο τη βιολογική βάση του ρατσισμού, για να γίνει απενοχοποιημένα αποδεκτός.

       Και ανοίγει ο δρόμος για την αμφίδρομη  αλληλεπίδραση και αμοιβαία επιρροή συντηρητικών και φασιστών.  Και γίνεται κοινή η έκκληση για αυταρχικά μέτρα κατά της ανασφάλειας, που συνδέεται συνήθως με τους μετανάστες, με απαίτηση την αυξημένη αστυνομική καταστολή, καθώς και την αποκατάσταση της θανατικής ποινής, με συνοδεία την ρητορική υπέρ του απλού λαού και της εθνικής εργατικής τάξης.  Η αστική πολιτική ηγεσία που πνίγει πρόσφυγες στη Μεσόγειο και διεξάγει αμείλικτα μια ισλαμοφοβική εκστρατεία τρέφει την ακροδεξιά, νομιμοποιώντας τη με την ενίσχυση της ρατσιστικής αφήγησης ότι οι μετανάστες, οι μουσουλμάνοι και άλλες εθνοτικές μειονότητες αποτελούν πρόβλημα με τον διαφορετικό πολιτισμό που δεν αφομοιώνεται με τον δικό μας.  

Κι έτσι ζούμε αυτό που μοιάζει  τραγελαφικό, αν δεν ήταν επικίνδυνο,   ο υιός  Θάνος Πλεύρης, υπουργός Υγείας, να καταδικάζει τον φασιστικό χαιρετισμό, μέσα στο δικαστήριο για τη δολοφονία του Π. Φύσσα, του πατέρα του Κωνσταντίνου, χρησιμοποιώντας για τον πατέρα του τη βαριά λέξη αποκτήνωση. Συγχρόνως, κυκλοφορεί παλαιότερο βίντεο με τον ίδιο τον υπουργό να  υποστηρίζει τις πιο ακραίες ρατσιστικές πρακτικές για τους μετανάστες, απαιτώντας με θράσος ακόμα και νεκρούς, αρκεί να αναχαιτιστούν οι μεταναστευτικές ροές. Η διαφορά πατέρα και γιου συμπυκνώνει τη διαφορά  φασισμού του μεσοπολέμου και σύγχρονου, την εξωτερική του  εμφάνιση με σβάστικες και χαιρετισμούς και την πραγματική του φύση που δεν έχει αλλάξει, αλλά έχει προσαρμοστεί για να γίνει ευρύτερα αποδεκτή, συνηθίζοντας εκ παραλλήλου ακόμα και την παραδοσιακή σε συμβολικό επίπεδο εμφάνιση του φασισμού.  Ο υιός μπορεί να υποκρίνεται  τον δημοκρατικό πολιτικό, αφού η Ν. Δημοκρατία, αστικό συντηρητικό κόμμα, ενσωμάτωσε φασίστες όπως η τριάδα,  Μ. Βορίδης, Θ. Πλεύρη, Α. Γεωργιάδης,  και πολιτεύεται με φασιστικές πρακτικές, δημιουργώντας ευνοϊκό   περιβάλλον για να ριζώσει ο φασισμός.

               Επειδή όμως υπάρχει έντονη μαζική αντίδραση του αντιφασιστικού κινήματος  το κράτος δεν τολμά απροκάλυπτα να κάνει αποδεκτούς τους φασίστες και η δικαιοσύνη να αθωώνει τα εγκλήματά τους, όπως έγινε με τους δολοφόνους του Π. Φύσσα. Οι μαζικοί αγώνες μπορούν να μην επιτρέψουν να κυριαρχήσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος.

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΠΟΤ-ΠΟΥΡΙ

 Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι εκλογές στην Ιταλία που ανέδειξαν ένα φασιστικό κόμμα, τα δημοψηφίσματα στην Ανατολική  Ουκρανία που εκφράζουν σύμφωνα με  τους Ρώσους τη θέληση των κατοίκων της να ενσωματωθούν στη Ρωσία, η καταστροφή των αγωγών φυσικού αερίου στη Βαλτική που αποδίδεται από τους Δυτικούς σε δολιοφθορά των Ρώσων, είναι από τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων που σηματοδοτούν τη ρευστότητα ενός περιβάλλοντος που γίνεται ολοένα πιο επικίνδυνο για τους απανταχού της Ευρώπης λαούς.

Η Ουκρανία και ο λαός της χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ ως πολιορκητικός κριός κατά της Ρωσίας εδώ και χρόνια, με απώτερο στόχο να προκληθεί στρατιωτική αντίδραση από τη Ρωσία και να διακοπεί η αναπτυσσόμενη οικονομική της σχέση με την Ε.Ε. Της Ε.Ε, της οποίας  η ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία κινδυνεύει να βυθίσει την οικονομία της σε βαθιά ύφεση και τους λαούς της στην ένδεια. Οι οποίοι λαοί, φοβισμένοι, οργισμένοι και αποπροσανατολισμένοι αναζητούν διέξοδο επικαλούμενοι δημοκρατικά δικαιώματα και αναζητούν συμμάχους για ν’ αντιμετωπίσουν την απειλή της πλήρους εξαθλίωσης. Και ο Πούτιν προσπαθεί αυτήν την απελπισία των λαών να την εκμεταλλευτεί ιδεολογικά, όπως φάνηκε από την ομιλία που εκφώνησε  κατά την τελετή για την επικύρωση της ενσωμάτωσης στη Ρωσική Ομοσπονδία των τεσσάρων περιοχών της  ανατολικής Ουκρανίας.

  Η ομιλία του είχε λίγο από όλα, στην προσπάθειά του να σχηματίσει έναν αντιδυτικό πόλο, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία θέλει να ηγηθεί ενός «αντι-αποικιακού κινήματος» για να απελευθερώσει τον κόσμο, εκμεταλλευόμενος  στην πραγματικότητα την ιδεολογική κληρονομιά της Σοβιετικής Ένωσης. Στην ομιλία του κάνει καίριες επισημάνσεις για τη βασική γεωπολιτική, παρά την σχεδόν παντελή έλλειψη ταξικής ανάλυσης και την άρνησή του ν’ αναγνωρίσει την αντιδραστική φύση της τσαρικής αυτοκρατορίας. Στρέφεται εναντίον των μπολσεβίκων για την πολιτική τους των εθνοτήτων,  που θεωρεί ότι αποδυνάμωσε τη Ρωσία  και προετοίμασε το έδαφος για την άνοδο του εθνικισμού μετά το 1991. Υποθέτει αυθαίρετα δηλ. ότι η Ρωσική αυτοκρατορία πριν το 1917 ήταν ένα είδος εθελοντικής ένωσης ίσων μεταξύ τους εθνοτήτων. Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική. Ο Λένιν έχει αναφερθεί  επανειλημμένα στη Ρωσική Αυτοκρατορία ως φυλακή εθνών, όπου η ρωσική άρχουσα τάξη υπέβαλε τα έθνη της Κεντρικής Ασίας, του Καυκάσου και της Βαλτικής σε βάναυση και διαρκή καταπίεση. Και είναι  η επιμονή των μπολσεβίκων στο δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση και η απόρριψη του μεγάλου ρωσικού σοβινισμού που συγκράτησε ειρηνικά ενωμένη την ΕΣΣΔ. Ο Πούτιν όμως σκέφτεται μόνο με όρους ρωσικής δύναμης, όχι με όρους συνολικής ανθρώπινης απελευθέρωσης, εξυπηρετώντας τον ρωσικό εθνικισμό της αστικής του τάξης.

Βέβαια δύσκολα θα μπορούσαν να υπάρξουν αντιρρήσεις στην καταγγελία του για την απληστία της Δύσης  που επιδιώκει να υποδουλώσει και να αποικίσει άλλα έθνη και ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα ήταν ευχαριστημένοι μόνο με μια Ρωσία που θα ήταν πλήρως υποταγμένη στα νεοαποικιακά τους συμφέροντα. Δίνει μια ιστορία της δυτικής αποικιοκρατίας, αναφέροντας το διατλαντικό δουλεμπόριο, την αμερικανική γενοκτονία και  πολλά άλλα. Δεν αναφέρει  τη συμπεριφορά του τσαρικού καθεστώτος στους λαούς της Γεωργίας, της Αρμενίας και της Κεντρικής Ασίας, σφετερίζεται όμως την σοβιετική κληρονομιά στην υποστήριξη του αντιαποικιακού κινήματος και των αγώνων για τη μείωση της φτώχειας και της ανισότητας.  Θεωρεί ότι η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός είναι καθαρά δυτικά φαινόμενα, δεν έχουν να κάνουν με τον καπιταλισμό, κάτι που είναι προφανώς μια λανθασμένη και μεροληπτική  παρανόηση της ιστορίας, ρίχνοντας νερό στο μύλο όσων κατηγορούν τη σημερινή Ρωσία για ιμπεριαλισμό. Η Ρωσία δεν έχει την επιλογή να είναι μια μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη σήμερα. Όχι όμως λόγω των εγγενών ρωσικών αξιών, αλλά επειδή το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, ο αιώνας των απελευθερωτικών αγώνων,  η οικονομική καταστροφή της Ρωσίας μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και η  μοναδική κυριαρχία των ΗΠΑ  συνδυάστηκαν για να την  παραμερίσουν.

      Επιπλέον ο Πούτιν, προσπαθώντας να διαβρώσει την εικόνα της Δύσης κατρακυλά σε ένα σχεδόν   αξιολύπητο συντηρητισμό, υιοθετώντας συντηρητικές, παραδοσιακές αξίες αναφερόμενος στα δικαιώματα ΛΟΑΤΚΙ. 

      Η ομιλία του Πούτιν δείχνει ότι η στρατηγική του για την Ουκρανία είναι η αμφισβήτηση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Περιγράφει με ακρίβεια την ευρεία γεωπολιτική δυναμική,  το ιμπεριαλιστικό μπλοκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ που θέλει να διατηρήσει την ηγεμονία του και τα κέρδη του και το οποίο είναι επομένως απελπισμένο να νικήσει το αυξανόμενο πολυπολικό σχέδιο. Αυτό όμως δεν αρκεί για τους υποταγμένους στα συμφέροντα της Δύσης να προσβλέπουν προς τον Πούτιν, θεωρώντας τον πέρα από κάθε αμφισβήτηση ή κριτική, μόνο και μόνο επειδή θεωρείται εχθρός των ΗΠΑ. Γιατί ο Πούτιν θα προτιμούσε η Ρωσία να είναι μια ιμπεριαλιστική δύναμη ίση με τις ΗΠΑ και αυτό στην πραγματικότητα προσπαθεί να πετύχει. Η ομιλία του προσθέτει μια ακόμα απόδειξη ότι είναι βαθιά συντηρητικός, πέρα για πέρα καπιταλιστής, εχθρός του κομμουνισμού και ούτε κατά ελάχιστον δεν υποστηρίζει το μαρξισμό.

      Οι εργαζόμενοι ανά τον κόσμο είναι μόνοι τους,  όπως ήταν και πριν από την Οκτωβριανή επανάσταση, η οποία έγινε πραγματικότητα με τους αγώνες τους και την οργάνωσή τους.