ΤΑΞΙΚΕΣ ΠΑΡΕΙΣΦΡΗΣΕΙΣ

Η Νέα Δημοκρατία και από τον κυβερνητικό θώκο συνεχίζει με διαξιφισμούς και φραστικά πυροτεχνήματα, που τροφοδοτούν την επικαιρότητα, να πείσει ότι οι αντιμετωπίσεις των προβλημάτων είναι τελείως διαφορετικές από εκείνες της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η εμμονή για κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, για να συκοφαντηθεί ακόμα κι ένας κουτσουρεμένος συμβολισμός ελευθερίας, η κινδυνολογία για την έλλειψη ασφάλειας, που δικαιολογεί  την αύξηση της αστυνόμευσης, η επιχείρηση εξωραϊσμού θεσμών εξουσίας όπως η εκκλησία,  που δίνει ιδεολογικό κάλυμμα σε κυβερνητικές επιλογές παρουσιάζονται υπερβολικά αντιθετικές μ’ εκείνες της προηγούμενης κυβέρνησης για να πείσουν για την αλλαγή πολιτικής. Μια πολιτική που η κύρια διαφοροποίησή της εντοπίζεται περισσότερο στον τρόπο μεθόδευσης  επιβολής της και στους φραστικούς εξωραϊσμούς που χρησιμοποιούνται για την δικαιολόγηση της και λιγότερο σ’ αυτήν την ίδια την πολιτική και την  εφαρμογή της.

          Έτσι ο Κ. Μητσοτάκης επιμένει και μετεκλογικά να προπαγανδίζει σαν  επίκεντρο της πολιτικής του τα συμφέροντα   της μεσαίας τάξης, σε παραλληλία  με τους «πολλούς» του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να παραλείπει κάθε φορά που εξαγγέλλει κάποιο μέτρο να τονίζει πως την ευνοεί. Π.χ. όταν στις προγραμματικές του δηλώσεις υποσχέθηκε ελάφρυνση του ΕΝΦΙΑ απευθυνόμενος στο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε «Όταν ελαφρύνουμε τον ΕΝΦΙΑ δεν αναφερόμαστε στους πλούσιους της Εκάλης αλλά στη μεσαία τάξη που εσείς εξοντώσατε»

              Και κολακευμένοι  οι ψηφοφόροι του επειδή  ανήκουν στη μεσαία τάξη αισιοδοξούν πως θα  επανέλθουν  στην προ της κρίσης κατάσταση, που εξαιτίας της πολιτικής του  ΣΥΡΙΖΑ με τα μνημόνια απώλεσαν, ξεχνώντας πως από κοινού ψηφίστηκαν  και εφαρμόστηκαν και από  Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ.  

 Ο χαρακτηρισμός «μεσαία» είναι κολακευτικά παραπλανητικός, δεδομένου ότι υποδηλώνει πως  τα άτομα της μεσαίας τάξης βρίσκονται στο μέσο της κατανομής του εισοδήματος όλου του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων και των πολύ πλούσιων. Μια ασαφής περιγραφή της περιλαμβάνει αυτούς που βρίσκονται κάτω από την τάξη των μεγάλων  καπιταλιστών πάνω από το προλεταριάτο. Αυτό το κοινωνικό στρώμα που ολοένα και φθίνει αποτελείται από μικρούς εμπόρους, καταστηματάρχες, όλους  αυτούς που ανήκουν στην ιεραρχία αξιωματούχων, μέλη ελεύθερων επαγγελμάτων κλπ. Όλους αυτούς που κάθε φορά  που υποφέρουν από τον ανταγωνισμό ακόμα μεγαλύτερων καπιταλιστών καταγγέλλουν εκείνους που βρίσκονται ψηλότερα απ’ αυτούς και φωνάζουν για βοήθεια εκ μέρους της μεσαίας τάξης.

Ιδανικό που έχει η μεσαία τάξη είναι πως μπορεί να αυξηθεί το εισόδημά της προς υψηλότερα οικονομικά στρώματα μέσω της εξέλιξης της σταδιοδρομίας και των αναβαθμίσεων των μισθών. Η διάψευση αυτής της φιλοδοξίας στη δεκαετία της κρίσης, με την αύξηση τιμής των αγαθών και υπηρεσιών και την καθήλωση και μείωση των μισθών, χρεώθηκε στην κακοδιαχείριση κι ανηθικότητα, που η επιστροφή στην κανονικότητα μετά την …τιμωρία των μνημονίων, θα αποκαταστήσει την προτέρα κατάσταση. Και τώρα αναμένεται από  τον Κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του η πραγματοποίηση του πόθου της.

  Το παράδοξο είναι πως ενώ απορρίπτεται από τον κυρίαρχο λόγο κάθε ταξική διάσταση των πολιτικών επιλογών υποστηρίζοντας μάλιστα πως η οικονομία της αγοράς και η δημοκρατία δίνουν δυνατότητα ισοσκελισμού των κοινωνικοοικονομικών διαφορών, παρεισφρέει όμως στον προπαγανδιστικό λόγο των κυβερνώντων, έστω και διαστρεβλωμένα.

Βέβαια η αναφορά σε μεσαία τάξη στην πραγματικότητα δεν χρησιμοποιείται παρά για υπεράσπιση του καπιταλισμού.  Πέρα από το γεγονός πως η ασάφεια της περιγραφής της κολακεύει ένα μεγάλο τμήμα εργαζομένων, που ακολουθώντας τις επιθυμίες του, να θεωρεί τον εαυτό του πως ανήκει σ’ αυτήν, το σημαντικό είναι πως δύσκολα όσοι πιστεύουν ότι ανήκουν στη μεσαία τάξη είναι ευνοϊκοί προς το σοσιαλισμό. Η πεποίθησή τους για την κοινωνικοοικονομική τους κατάταξη τους κάνει πιο πρόθυμους να γίνουν οι ίδιοι μεγάλοι καπιταλιστές. Κι αν σε ορισμένες περιστάσεις, μπορεί να επιθυμούν περιστασιακά να περιορίσουν την ελευθερία του ανταγωνισμού – χρησιμοποιώντας το όνομα του  σοσιαλισμού  προς όφελός τους-  δεν θέλουν όμως να εγκαταλείψουν τη δική τους ανεξαρτησία ή προνόμια που μπορεί να τους εξασφαλίζει η να υπόσχεται πως τους εξασφαλίζει η οικονομία της αγοράς. Συνεπώς, όταν υπάρχει ισχυρή μεσαία τάξη, μπορεί να λειτουργεί ως προστατευτικός τοίχος για τους καπιταλιστές ενάντια στους αγώνες του εργατικού κινήματος. Εάν οι εργάτες ζητήσουν την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, βρίσκουν σε αυτή τη μεσαία τάξη εξίσου πικρή αντίπαλο όπως στους ίδιους τους καπιταλιστές.

          Η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης μπορεί πραγματικά να προκαλέσει ανησυχία για το κεφάλαιο, αφού λειτουργεί ως σωματοφύλακας της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, ανάχωμα στις πιθανές πιέσεις της δύναμης του προλεταριάτου.

        Κι όταν εξαγγέλλονται λοιπόν ψευδεπίγραφες ελαφρύνσεις για τη μεσαία τάξη, στην πραγματικότητα  γίνεται μια προσπάθεια προσεταιρισμού της, για να μη συμμαχήσει με τους εξαθλιωμένους εργαζόμενους, στην τελική δηλ. για να υπερασπίζεται  τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΟΥ "ΚΟΥΡΕΜΑΤΟΣ"

       Μ’  όλες αυτές τις αποφάσεις της εγχώριας ηγεσίας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης,  τα τελευταία δυο χρόνια,  αρχίζει κανείς ν’ αμφισβητεί  όλες  τις μεγάλες αρχές, εν είδει κατηγορικώ προσταγών, που διακηρύττεται ότι ισχύουν  για όλους τους καιρούς και για όλους τους τόπους, τις αφηρημένες, αξιοσέβαστες, αδιαμφισβήτητες αιώνιες αλήθειες του καιρού μας και του τόπου μας .

        Δημοκρατία, ανάπτυξη, κοινοβουλευτισμός,   εκλογές,  κλπ. εφαρμόζονται σε όλα. Δεν εφαρμόζονται σε τίποτε. Μέσα σ’   έναν κόσμο που  βρίσκεται σε ακατάπαυστη αλλαγή, μια αλήθεια που δεν αλλάζει, είναι ένα ψέμα ή ακόμα χειρότερα, γι’  αυτούς που είναι ανίκανοι να διακρίνουν το ψέμα, δεν είναι τίποτε. Αληθινό είναι το πραγματικό. Κι ο πρώτος νόμος της τιμιότητας είναι να παρατηρούμε με ακρίβεια και να συνάγουμε έτσι τους ειλικρινείς συγκεκριμένους  κανόνες   της κρίσης και δράσης, όχι η μια δίχως την άλλη. Και όχι αύριο η σε κάθε ώρα, μα αυτήν την ώρα κι αμέσως εδώ,  σ’ αυτό το έδαφος όπου το ένα   μας πόδι πατάει σίγουρα και το άλλο ανασηκωμένο, καθώς σε βήμα, πάει  να βρει καινούργιο σημείο για να πατήσει

          Προβάλλουν πια κεφάλι  φασισμοί παντός είδους (είτε με  τα ψευδώνυμα που πατριωτισμού είτε του τεχνοκρατισμού )   που αρχίζουν να χρησιμοποιούνται η και να  κρατιούνται για εφεδρεία, σαν προστασία  της κυρίαρχης τάξης.  Ο πραγματικός κόσμος της εκμετάλλευσης έχει παραδοθεί στα μεγάλα αρπαχτικά. Σχεδόν όλοι οι ηγέτες δεν ξεπερνούν το επίπεδο της ανέντιμης μετριότητας, και κατάφεραν μέσα σε λίγα χρόνια ν΄ αναστατώσουν την παγκόσμια οικονομία, να επιτρέψουν  να  συσσωρευτούν σε ελάχιστους  βουνά από  χρυσάφι και από πλούτη, στην ουσία τους ανώφελα. Παντού καταστροφή  ζωτικής αξίας αγαθών και συγχρόνως  προσπάθεια για επικράτηση  της  ψοφοδεούς  αδιαφορίας ανθρώπων που είναι πολύ εγωιστές ή ίσως κι αναίσθητοι  γι’ αυτό  και δεν αντιδρούν σε ό,τι δε γραντζουνάει το πολύτιμο σαρκίο  τους.

         Και η κατάσταση  αυτή δεν εξαρτάται μόνο από μερικά άτομα των τραπεζών  ή μερικές ομάδες του χρηματιστηρίου που θα ήταν εύκολο να εξοντωθούν. Είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη   με ολόκληρο το κεφαλαιοκρατικό  σύστημα αυτής της εκφυλισμένης αστικής τάξης.  Αυτοί που διευθύνουν, αυτοί που ωφελούνται είναι ταυτόχρονα  και  οι υποτελείς του συστήματός τους. Οι εξανδραποδιστές είναι δούλοι. Δεν μπορούν πια να ξεφύγουν  από τον χρηματοπιστωτικό κλοιό . Γιατί όταν το χρηματοπιστωτικό σύστημα  δεν πάει  καλά δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για τους κυρίους και δούλους μαζί των τραπεζών κλπ , παρά η καταστροφή των αξιών της ζωής, των παραγωγικών δυνάμεων που τους δημιουργούν μπελάδες, κι η ανάσχεση των ανθρώπινων μοχλών, των μαζών του προλεταριάτου της εργασίας, με τους φασισμούς και τους πολέμους, πραγματικούς και οικονομικούς.

          Παράλληλα, η  θανάσιμη, όπως μοιάζει,  εχθρότητα κομμάτων, ομάδων που διακηρύχνουν, αλλά ποιοι και πόσοι τις πιστεύουν,  τις ίδιες σοσιαλιστικές  ακόμα και κομμουνιστικές  αρχές και  αντιπαραθέτουν με εχθρότητα  τα σχόλια τους απάνω  στα κείμενα και τις διαφωνίες τους για την τακτική, οι γιομάτοι υποψία και στενότητα αρχηγοί, οι φοβισμένοι οπαδοί, συντηρούν τις ανεξάντλητες  διαιρέσεις που επιτρέπουν να παρατείνεται  η επικερδής  δράση  των κυρίαρχων τάξεων. Οι ίδιες οι μάζες των εξαθλιωμένων εργαζόμενων  δεν είναι δύσκολο να δελεαστούν από τους μεγάλους αφέντες, δεν χρειάζεται παρά να τους ανοίξουν σε περιόδους ανεργίας, όπου απολύονται εκατομμύρια,  τίποτε καινούργιες θέσεις εργασίας, έστω και μερικής απασχόλησης.

          Δεν υπάρχει καιρός  να λύσουμε μέσα στην αναταραχή όλους τους ανταγωνισμούς της σκέψης μας. Η δράση δεν έχει  καιρό να περιμένει. Η δράση παρασύρει. Έτσι και σε παρασύρει δεν μπορείς να  ξεφύγεις πια.  Κάθε κίνηση κυβερνά το πνεύμα. Όταν έχεις μπροστά σου τον εχθρό η δράση χρειάζεται όλες τις δυνάμεις της σκέψης. Όποιος της αφαιρεί έστω και ένα μόριο διακινδυνεύει το θάνατο, κάτι περισσότερο, εκθέτει στον κίνδυνο  της καταστροφής την παράταξή του και την υπόθεσή του.

       Οι καινούργιες αδικίες και συμφορές που θα προκαλέσει  μοιραία η μάχη που πλησιάζει είναι αναπόφευκτες και αναγκαίες. Είναι  αναπόφευκτο  ο καθένας  να πάρει μέρος σ’  αυτές, δεν έχει  το δικαίωμα να πλύνει τα χέρια του σαν Πόντιος Πιλάτος.   Ισως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να πάρουμε  το μερίδιό μας  όχι μόνο από τις συμφορές που θα δεχτούμε  μα κι από αυτές που θα προξενήσουμε.

         Τίποτε δεν μπορεί να γίνει δίχως τις οργανωμένες ενέργειες των εργατικών τάξεων. Απάνω στις πλάτες και στα μέτωπά τους, μυαλό και δύναμη, στηρίζεται η ζωή η τύχη του κόσμου. Και πρώτα αυτά τα εκατομμύρια στήθη ας μάθουμε με μια και  μόνη ακλόνητη απόφαση να φωνάζουμε το Όχι που ματαιώνει την προσταγή του θανάτου και συντρίβει τα γόνατα των δολοφονικών δυνάμεων.