ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

 

Και μοιάζει σαν να βουλιάζουμε σ’ ένα σκοτάδι χωρίς προσδοκία φέγγους. Δυο πόλεμοι γύρω μας μαίνονται και οι αρμοί της ειρήνης τρίζουν κάτω από τις λεγεώνες των αρμάτων του ιμπεριαλισμού. Και η ελληνική κυβέρνηση φλύαρη, πομπωδώς αλαζονική (τραγελαφικό παράδειγμα αλαζονείας η δήλωση του υπουργού εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτη σχετικά με τη συμφωνία με την Αίγυπτο για την Μονή της Αγίας Αικατερίνης ότι επιλύει  θεσμική και δικαστική εκκρεμότητα 1.500 ετών)  και  επιτηδευμένα ψύχραιμη προετοιμάζει το λαό της για την ώρα του, στο στόμα του λύκου.

        Ο ιμπεριαλισμός χτυπά σε όλες τις κατευθύνσεις. Γενοκτονία από το Ισραήλ στη Γάζα, οπλισμένη και χρηματοδοτούμενη από την Ουάσινγκτον και την ΕΕ. Πόλεμος  των ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου. Η συνέχεια ενός άλλου πολέμου  δι' αντιπροσώπων στην Ουκρανία για αποδυνάμωση και διαμελισμό της Ρωσίας.  Οικονομικός πόλεμος εναντίον της Κίνας με δασμούς. Απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας  για υφαρπαγή των  πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Σε ασφυκτική   γενοκτονική πολιορκία ενέργειας με διαταγή των ΗΠΑ η Κούβα. Αποχή της Ελλάδας, που παριστάνει το πρωτοπαλίκαρο των  ΗΠΑ, για πρώτη φορά από την ψηφοφορία ψηφίσματος για την Κούβα για τερματισμό του αμερικανικού εμπάργκο.

        Όλο περισσότερο στις μέρες μας  η πολιτική πραγματικότητα αντικαθίσταται από αυθαίρετες πλασματικές κατασκευές, και σ’ αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρωτοστατεί. Σε όλη την Ευρώπη η ακροδεξιά, και στην Ελλάδα απροκάλυπτα κσι με το φασίστα Η. Κασιδιάρη,  με στήριγμα το βαθύ κεφάλαιο συσσωρεύει και κεφαλαιοποιεί κομμάτι, κομμάτι κέρδη που θα της χρειαστούν για να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα εγκλήματα.

          Όμως η  σημερινή τάξη πραγμάτων, που δεν αγγίζει τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των εδραιωμένων ομάδων εξουσίας, θεωρείται ασφαλής και διαχειρίσιμη, παρ' όλα τα προβλήματά της. Οι διάφοροι επιτήδειοι πωλητές ελπίδων προωθούνται μεθοδικά για να εκτονωθεί η οργή των πολλών, ξεγελώντας τους με ψεύτικες υποσχέσεις. Από τους οπορτουνιστές, που ξαναεπιχειρούν να πείσουν με τον ίδιο παραπλανητικό λόγο, μέχρι τους ακροδεξιούς και φασίστες που αποβάλλουν τα προσωπεία της δημοκρατικότητας, υποκρινόμενοι τους αντισυστημικούς.  Κόμματα και κομματίδια αρχίζουν και παίρνουν θέσεις μάχης για μερίδιο από την εκλογική πίτα και τις αυταπάτες του εκλογικού σώματος, σε εκλογές που η αστική μας δημοκρατία  θεωρεί την πεμπτουσία  της δημοκρατικής λειτουργίας, παρόλη τη  χειραγώγηση της κοινής γνώμης και τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης. 

       Στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες της αστικής δημοκρατίας της ελευθερίας και των δικαιωμάτων, σ’ ένα μεγάλο τμήμα τους, συναντά κανείς μια παθητικότητα, απάθεια, πικρία μοιρολατρία, απαισιοδοξία, αδιαφορία. Οι κοινωνίες βρίσκονται ανάμεσα στο φόβο της απώλειας όσων υπολειμμάτων ευμάρειας διασώθηκαν από αλλεπάλληλες καπιταλιστικές κρίσεις  και της βαθιάς αποδοχής του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος που δεν το αναγνωρίζουν ως αίτιο της τσακισμένης ζωής τους. Στοχοποιείται η διαφθορά, σαν παρέκκλιση,  για αιτία των δεινών που προκαλεί ο καπιταλισμός, λες και διαχωρίζεται απ’ αυτόν.  Κι έτσι βολικά οι καπιταλιστές αθωώνονται για τα …διεφθαρμένα έτσι κι αλλιώς οφέλη που αποκτώνται από συμπεριφορές που καθόλου δεν παραβιάζουν τους καπιταλιστικούς κανόνες, οι οποίοι διέπουν την οικονομική συμπεριφορά των ατόμων. Γιατί βέβαια δεν νοείται  ως διαφθορά το κύριο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού. Δηλ. ότι για τους καπιταλιστές, που κατέχουν τα μέσα παραγωγής, τα κέρδη προκύπτουν από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και εξασφαλίζονται με  την ασθενέστερη διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων και τη δική τους οικονομική δύναμη που επιβάλλει όρους και συνθήκες εργασίας.  Γι’ αυτό μόνο οργανωμένοι σε ταξικά σωματεία, που τους συσπειρώνουν σε κοινούς αγώνες, οι διάσπαρτα εργαζόμενοι παύουν να είναι αόρατοι και αποκτούν δύναμη για να συγκρουστούν με τα συμφέροντα  των καπιταλιστών. 

       Τα πράγματα φαίνονται πολύ γκρίζα. Ακτίδα ελπίδας είναι αυτές οι διαδηλώσεις των φτωχών που ξυπνάνε, όσο ξυπνάνε, μια μικροαστική κοινωνία παραιτημένη από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που τρώει εδώ και  χρόνια, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί και πως της αφαιρούν συνεχώς δικαιώματα. Είναι αυτές οι απεργίες των εργατών στα λιμάνια στις τέσσερις ηπείρους που καταφέρνουν και συντονίζονται ενάντια στον πόλεμο που επεκτείνεται, είναι οι διαμαρτυρίες των αγροτών, οι απεργίες των αλιευτικών σκαφών… Είναι οι εργαζόμενοι σε διάφορους κλάδους που διατηρούν την αποφασιστικότητά τους και  παρά τις διαψεύσεις, επιμένουν και αγωνίζονται διεκδικώντας αξιοπρέπεια για τη ζωή τους.  

      Σε μια κοινωνία που η κυρίαρχη ιδεολογία έχει προωθήσει τα ιδανικά του πλούτου και της επιτυχίας, ταυτίζοντάς την  με την επαγγελματική ανέλιξη και την απόκτηση καταναλωτικών αγαθών, ένα πλήθος εργαζομένων, οργανωμένων στα ταξικά τους σωματεία, αγωνίζονται ανυποχώρητα, παρά τις απειλές ή και τις διώξεις που μπορεί πολλοί απ’ αυτούς να υφίστανται. Και όλα αυτά αντίθετα με το γενικότερο ιδεολογικό κλίμα που κυριαρχεί στα δυτικά καπιταλιστικά κράτη που θέλει να επιβάλλει ο ατομικισμός και η ιδιοτέλεια.

         Η μεταπολεμική Δύση χτίστηκε πάνω στις προσδοκίες για  ευημερία, τεχνολογική πρόοδο και διεθνή συνεργασία και στις υποσχέσεις για άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, ιδιαίτερα όσο υπήρχε το αντίπαλο δέος, η ΕΣΣΔ, που ενέπνεε εκατομμύρια ανθρώπους. Μετά τη διάλυσή της, τις τελευταίες δεκαετίες αυτές οι ιδέες έχουν υπονομευθεί και τα φτιασίδια του καπιταλισμού δεν μπορούν να κρύψουν το σκληρό του πρόσωπο. Η ιστορία του Β παγκοσμίου πολέμου ξαναγράφεται για να χρεωθεί η φρίκη του και στον Στάλιν, απαξιώνοντας έτσι τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ, ενώ οι ήρωες και μάρτυρες των φρικτών χρόνων αμφισβητούνται, χάνοντας την επιρροή τους στην παγκόσμια ιστορία. Αντίθετα, το τέρας των χρόνων εκείνων, ο ναζί, δειλά, αλλά μεθοδικά αρχίζει να αποκαθίσταται.  Οι Ναζί και ο συμβολισμός τους δεν αποφεύγονται πλέον με τον τρόπο που κάποτε αποφεύγονταν. Η ακροδεξιά ιδεολογία βρίσκεται σε άνοδο σε όλο τον κόσμο τα τελευταία 20 χρόνια. Εικόνες και αφηγήσεις που θα ήταν αδιανόητες τη δεκαετία του 1980 αποτελούν πλέον ένα συνηθισμένο μέρος του πολιτικού διαλόγου μεταξύ των κυρίαρχων πολιτικών κομμάτων. Κι έτσι η συστηματική προσπάθεια που γίνεται από την κυρίαρχη εξουσία να εδραιωθεί η βεβαιότητα για την ανυπαρξία εναλλακτικής λύσης στον καπιταλισμό να οδηγήσει  στη μοιρολατρία και την παραίτηση από κάθε αγώνα για ν’ αλλάξουν τα πράγματα.   

         Κι αν οι πιο αποφασιστικοί και θαρραλέοι που αγωνίζονται για τη βελτίωση και την αξιοπρέπεια της ζωής είναι αυτοί που οραματίζονται το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, είναι γιατί εμπνέονται από το ιδεώδες της κοινωνικής δικαιοσύνης που τους δίνει ελπίδα για το μέλλον και είναι πεπεισμένοι για την υλοποίησή της μέσα από την οργανωμένη δράση των εργαζομένων.