ΤΟ ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ

 

Από τη μια η  σταθεροποίηση του καπιταλισμού μετά τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου με τις σοσιαλδημοκρατικές παρεμβάσεις που ενίσχυσαν τις αυταπάτες για το ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού και από την άλλη η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης που προπαγανδίστηκε δεόντως σαν η ταφόπλακα στην ανάγκη των κοινωνικών αγώνων και της κοινωνικής επανάστασης δημιούργησαν αυτά τα ωστικά κύματα που ως τις μέρες μας επηρεάζουν ακόμα τους  λαούς της Δύσης. Παρόλο που οι πόλεμοι δεν σταμάτησαν ποτέ και οι ταξικές αντιθέσεις όλο και πολώνονται οι μεγάλες πλειοψηφίες στα δυτικά καπιταλιστικά κράτη επιμένουν να κλείνονται στο μικρόκοσμό τους. Ακόμα και  τώρα με τον πόλεμο που μαίνεται στη Μ. Ανατολή και την αντίσταση του Ιράν, που χρησιμοποιώντας την ενέργεια σαν μέσο πίεσης κάνει αισθητές τις συνέπειες του πολέμου και στη Δύση, οι μεγάλες πλειοψηφίες φαίνεται να μη μπορούν να ξεφύγουν από εκείνη την αδράνεια που τις καθιστά ακίνδυνες.

       Το τελεσίγραφο του Τραμπ που είχε απειλήσει να εξοντώσει ολόκληρο τον πολιτισμό του Ιράν και οι εικόνες με τους Ιρανούς σε γέφυρες και διάφορες υποδομές  ανακάλεσαν στη μνήμη την επίθεση του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας στα 1999, όταν η διεθνής έννομη τάξη στην Ευρώπη μεταπολεμικά καταστράφηκε. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορεί να προοιωνίζει τίποτε καλό για το μέλλον το γεγονός ότι ΗΠΑ και Ισραήλ δεν προσποιούνται καν ότι νοιάζονται για έννομη τάξη ή διεθνές δίκαιο. Η αυτοκρατορία των ΗΠΑ γίνεται όλο και πιο τολμηρή στο να εκθέσει την πραγματική τυραννική φύση της, νιώθοντας όλο και λιγότερη ανάγκη να κατασκευάσει συναίνεση πριν εμπλακεί σε μαζική στρατιωτική σφαγή

        Και ο δικός μας πρωθυπουργός  K. Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στο CNN βρήκε τη λέξη  «αντιπαραγωγική» (counter productive) ως την πιο κατάλληλη για να χαρακτηρίσει τη δολοφονική επίθεση  του Ισραήλ στο Λίβανο εναντίον αμάχων, ουσιαστικά υιοθετώντας την οπτική γωνία του εγκληματικού κράτους, ότι δηλ. στρατιωτικά και στρατηγικά είναι αυτές οι δολοφονίες επιζήμιες για το Ισραήλ, επειδή θεωρεί ότι υπονομεύουν τους δικούς του στόχους. Είναι μια αποτυχημένη απόπειρα να ισορροπήσει ανάμεσα στη λεκτική έκφραση ανησυχίας για την παραβίαση της εκεχειρίας χωρίς όμως  ούτε μια στιγμή να ξεχνά τη στρατηγική εταιρική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ, την οποία διαφημίζει πάντα με ικανοποίηση σαν θωράκιση της χώρας απέναντι στην Τουρκία. Σε τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις είναι που αποδεικνύεται με πολύ ξεκάθαρο τρόπο ότι οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης εξυπηρετούν κυρίως τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και ότι όλα τα ηχηρά για εθνικά συμφέροντα, διεθνές δίκαιο και ανθρωπισμό λέγονται απλώς για παραπλάνηση.

        Κανένας βέβαια από την ηγεσία σε μια  αστική δημοκρατία δεν παραδέχεται ότι υπηρετεί άλλα συμφέροντα από τα λαϊκά. Και όταν η πραγματικότητα κάποιες φορές συγκρούεται με την εικόνα που οι λέξεις των κυβερνώντων προσπαθούν να κατασκευάσουν, τότε επιστρατεύονται επιχειρήματα, αρκεί να μοιάζουν λογικοφανή, για να δικαιολογήσουν  αυτή τη διάσταση. Όπως συνέβη πριν μερικές εβδομάδες με τις μεγαλόστομες δηλώσεις,  που τόνιζαν το αξιόμαχο των Ελλήνων, του υπουργού Άμυνας Ν. Δένδια για την κατάρριψη ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων από την ελληνική πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία και αρνιόταν βέβαια την πραγματικότητα της εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο του Ιράν.

        Όπως τις προηγούμενες μέρες σύσσωμη η κυβέρνηση, με προεξάρχοντα τον πρωθυπουργό, αρνιέται την πραγματικότητα του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και δεν προσπαθεί μόνο να μειώσει την αποκάλυψη της έκτασής του,  αλλά κατασκευάζοντας μια εικονική πραγματικότητα επιχειρεί  να αποδώσει τις ευθύνες γι’ αυτό σε παράγοντες  έξω από τις δικές της δράσεις.

        Ο πρωθυπουργός μάλιστα σε τηλεοπτικό του μήνυμα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, εν μέσω υποσχέσεων και δικαιολογιών, αποκάλυψε, για τη διασπάθιση των εκατομμυρίων με τη βοήθεια πρωτοκλασάτων στελεχών του κόμματος της Ν.Δ.,  και τον κύριο φταίχτη. Είναι το «βαθύ κράτος» και   δήθεν η συγκυρία του ΟΠΕΚΕΠΕ γίνεται αφετηρία μάχης για την ήττα του.

         Αυτή η καταγγελία για  το βαθύ κράτος δεν είναι αποκλειστικότητα του Κ. Μητσοτάκη. Στις μέρες μας η χρήση του από τον Ντ. Τραμπ αποτέλεσε ρητορικά ένα αποτελεσματικό  όπλο αντιπολιτικής ορθότητας που αναδείκνυε την αντίσταση των ηγεσιών της διοίκησης στις λαϊκές επιθυμίες που υποτίθεται υπηρετεί ο πρόεδρος. 

          Ο όρος «βαθύ κράτος» φέρει μαζί του την ιδέα ενός παράλληλου δικτύου λήψης αποφάσεων και, τελικά, την πίστη ότι η πραγματική εξουσία βρίσκεται σε ένα παράλληλο, και πάνω απ' όλα, κρυφό, νευραλγικό κέντρο, μια μορφή ανεπίσημης εξουσίας που είναι  απίθανο να λογοδοτήσει. Εν ολίγοις, κάτι σαν χαστούκι στη δημοκρατία και τη διαφάνεια που απαιτείται από το κράτος δικαίου. Ένα βαθύ κράτος που δεν ήλεγχε, κι έτσι αθωωνόταν και ο ίδιος,  υπονοούνταν  με τη ρήση «επιτέλους ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο» που αποδιδόταν από φίλους και οπαδούς στον  Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο μετά τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη, για να αποστασιοποιηθεί απ’ αυτήν.   Μέχρι όμως πρόσφατα, αυτή η έκφραση σπάνια έμπαινε στη σφαίρα μιας πολιτικής συζήτησης ή στις νόμιμες σφαίρες εξουσίας. Συναντιόταν πολύ πιο συχνά στις πολιτικές συζητήσεις στην καθημερινή ζωή,  στον περίπλοκο και συχνά αδιαφανή κόσμο των θεωριών συνωμοσίας παρά στα στόματα προσωπικοτήτων γνωστών για την πολιτική τους σκέψη ή τη χάραξη πολιτικής. Ο Κ. Μητσοτάκης όμως υιοθέτησε αυτόν τον αμφιλεγόμενο όρο σε μια προσπάθεια, όπως ο Ντ. Τραμπ, να παρουσιαστεί μαχητής για τα λαϊκά συμφέροντα.

          Δεν είναι βέβαια σαφές τι ακριβώς ο δικός μας πρωθυπουργός εννοεί με τέτοιους ασαφείς όρους, που επιτρέπει όμως σε όποιον θέλει να φανταστεί το χειρότερο. Στο τελευταίο του μήνυμα μοιάζει από τα συμφραζόμενα ν’  αναφέρεται στη γραφειοκρατία και σε ομάδες ενσωματωμένες στον κρατικό μηχανισμό, σχεδόν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, με τις οποίες ένα κόμμα εξουσίας όπως του Κ. Μητσοτάκη θέλει να παριστάνει ότι δεν έχει καμιά σχέση.   Κι έτσι ανακινεί σκέψεις σχετικά με τη λαϊκή κυριαρχία, η οποία καταπατείται από τον καλολαδωμένο μηχανισμό αυτής της παράλληλης και κρυφής εξουσίας, που δεν προέρχεται από τον λαό, όπως ο πρωθυπουργός και οι βουλευτές του.  

          Περιγράφοντας μ’ αυτόν τον όρο ένα υποτιθέμενο μυστικό δίκτυο μη εκλεγμένων κυβερνητικών αξιωματούχων, πρακτόρων πληροφοριών, γραφειοκρατών που εργάζονται για να επηρεάσουν ή να ανατρέψουν την εκλεγμένη ηγεσία και τη δημόσια πολιτική δίνεται ένα αξιοσημείωτο άλλοθι στους κυβερνώντες και στις αντιλαϊκές πολιτικές τους, αναγνωρίζοντας συγχρόνως  το κεντρικό ρόλο του κράτους στη δομή και ρύθμιση των κοινωνιών. Αρνούμενοι την ταξική διάσταση της αστικής μας δημοκρατίας και με αδυναμία δικαιολόγησης δράσεων και ενεργειών τους, που ξεκάθαρα στρέφονται ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα, όταν αυτές προκαλούν λαϊκή δυσαρέσκεια, η επιστράτευση αυτού του ασαφούς όρου θέλει να συσπειρώσει κυβερνώντες και λαό ενάντια σ’ αυτούς  που υποτίθεται  ελέγχουν ή υπονομεύουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, αποδυναμώνοντας κάθε λαϊκή αντίδραση.  Στην αναζήτηση βέβαια του βαθέος κράτους,  ποτέ δεν υπονοείται η κυρίαρχη τάξη που κατέχει τα μέσα παραγωγής.  Χρησιμοποιώντας όμως μ’ αυτόν τον τρόπο  ο πρωθυπουργός αυτόν τον όρο φιλοδοξεί να δείξει την πρόθεσή του για συνεννόηση, για  να ξεσκεπάσει παράγοντες μη κατονομαζόμενους προκειμένου να διευκολυνθεί στη συνεργασία πέρα από κομματικές διαφορές.

         Στην πραγματικότητα, το να θέλει να πείσει ένας πρωθυπουργός ότι το βαθύ κράτος είναι πραγματικό το κάνει για να αποδυναμώσει κάθε λαϊκή αντίδραση. Γιατί έτσι η πολυπλοκότητα του κόσμου εξαφανίζεται ακαριαία και ο ανορθολογισμός θριαμβεύει.  Η ταξική πάλη,  η ελευθερία,  η αντίσταση, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα, τίποτα από αυτά δεν έχει πια σημασία. Εφόσον  ο κόσμος κυβερνάται από το βαθύ κράτος υπάρχει πάντα το αόρατο που δεν το βλέπει κανείς πίσω από το ορατό, που συνεχώς μεταμφιέζεται και δεν αναγνωρίζεται, δεν συγκρούεται αλλά καταβροχθίζει και αποστραγγίζει από κάθε ζωτικότητα ό,τι αντιστέκεται. Καθοδηγεί και ελέγχει τα πάντα, αποτρέπει κάθε αντίφαση και ακυρώνει κάθε εξέγερση, εκμηδενίζει κάθε απελευθέρωση, ενσταλάζει άγχος και φόβο για να τους κάνει όλους υπάκουους και πού ν’ αντισταθείς;

ΤΟ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ ΣΩΜΑ

 

Μέρες Μεγάλης Εβδομάδας και ο συμβολισμός του εσταυρωμένου Ιησού δεν είναι  για να εμπνέει παρηγοριά ή ανακούφιση. Ο σταυρός ως πολιτικό σύμβολο ισοδυναμεί με την άρνηση της ουδετερότητας απέναντι στη καταπίεση, ισοδυναμεί με την ενσαρκωμένη αλληλεγγύη προς τους αποκλεισμένους, τους βασανισμένους, τους φιμωμένους, τους απόκληρους. Η πολιτική επανοικειοποίηση της σταύρωσης μετατρέπει τη θεολογική εικόνα του πάσχοντος Χριστού στο σταυρό σε σύμβολο αντίστασης και ταξικής καταπίεσης.  

          Όπως ήταν και οι έξι χιλιάδες σκλάβοι με τον Σπάρτακο που πολεμούσαν δυο χρόνια τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και μετά την ήττα τους σταυρώθηκαν κατά μήκος της Αππίας Οδού σε μήκος 200 χιλιομέτρων. Τα πτώματά τους καταξεσκισμένα, καταφαγωμένα, σαπισμένα παρέμειναν ένα μακάβριο θέαμα για χρόνια μετά τη μάχη, επειδή ο Ρωμαίος νικητής Κράσσος δεν διέταξε ποτέ την απομάκρυνσή τους.  Γιατί η ιστορία αυτών των άθλιων της γης που  ξεσηκώνονται με τα όπλα στο χέρι και προκαλούν τη μία ήττα μετά την άλλη στους στρατούς της μεγαλύτερης δύναμης του κόσμου είναι ένα από τα πιο εξαιρετικά και συγκινητικά γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία. Για τους Ρωμαίους η ιστορία αυτής της εξέγερσης των σκλάβων ήταν μια έντονη προειδοποίηση: σήμαινε ότι μια κοινωνία που χτίστηκε πάνω σε σκλάβους ή υποταγμένους πληθυσμούς θα μπορούσε να ανατραπεί από αυτούς

               Η Αρχαία Ρώμη χρησιμοποίησε τη σταύρωση για να εξευτελίζει και να ταπεινώνει εκείνους τους ανθρώπους που δεν τους αναγνώριζε καν την ανθρώπινη υπόστασή τους. Ήταν ένας αργός θάνατος από ασφυξία και ντροπή που προορίζονταν για σκλάβους, αντάρτες και όποιον τολμούσε ν’ αμφισβητήσει την αυτοκρατορία, με  τα πτώματα καρφωμένα στις πύλες της πόλης να υπενθυμίζουν στους περαστικούς για την κατάληξη όσων αντιστέκονταν. Δεν ήταν μόνο ο θάνατος, ήταν η ταπείνωση και εξευτελισμός. Γυμνά σώματα, πλήθη που χλευάζουν, ώρες ή ημέρες μεγάλου πόνου. Όμως αυτά τα σαπισμένα σώματα  πάνω στο σταυρό των σκλάβων που εξεγέρθηκαν παραμένουν ακόμα και σήμερα σύμβολο της δύναμης των καταπιεσμένων μαζών ενάντια στους καταπιεστές τους. Και ο σταυρός,  αυτό το αρχαίο εργαλείο βασανιστηρίων από όργανο του τρόμου έγινε λάβαρο μιας νέας πίστης που δεν έθαψε την ντροπή της, την διακήρυξε και επαναπροσδιόρισε τη σημασία αυτού του συμβόλου της καταπίεσης.

Μέσα στην αχανή αυτοκρατορία για τους φτωχούς  και τους άθλιους της γης ο χριστιανικός ισχυρισμός ότι ένας σταυρωμένος άνθρωπος είναι ο κύριος του κόσμου γίνεται το σύμβολο της δικής τους επανάστασης. Αυτό που έμοιαζε με ήττα μετατράπηκε στην πραγματικότητα σε νίκη. Η εξουσία της Ρώμης αφαίρεσε την αξιοπρέπεια του Ιησού, του έσπασε το σώμα, την τελευταία λέξη όμως δεν την είπε η αυτοκρατορία και ο θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς και εκκολάφθηκε μια νέα θρησκεία, που βέβαια «δεν οφείλει την ύπαρξή της στον ουρανό αλλά στη γη» αφού  «… κάθε θρησκεία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια φανταστική αντανάκλαση στα κεφάλια των ανθρώπων, εκείνων των εξωτερικών δυνάμεων που κυριαρχούν πάνω τους στην καθημερινή ζωή τους, αντανάκλαση στην οποία οι γήινες δυνάμεις παίρνουν τη μορφή υπεργήινων»

Και τέσσερις  αιώνες μετά,  ο θεός για τους ανθρώπους της αυτοκρατορίας  κρεμόταν από τον λαιμό τους σ’ έναν σταυρό, που από όπλο τρόμου έγινε πηγή ελπίδας και επαναπροσδιόρισε τη δύναμη. Γιατί «Η θρησκεία είναι, πράγματι, η αυτοσυνείδηση ​​και η αυτοεκτίμηση του ανθρώπου που είτε δεν έχει ακόμη κατακτήσει τον εαυτό του, είτε έχει ήδη χάσει τον εαυτό του ξανά. Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι ένα αφηρημένο ον που βρίσκεται έξω από τον κόσμο. Ο άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου - κράτος, κοινωνία. Αυτό το κράτος και αυτή η κοινωνία παράγουν τη θρησκεία, η οποία είναι μια ανεστραμμένη συνείδηση ​​του κόσμου, επειδή είναι ένας ανεστραμμένος κόσμος», όπως αναφέρεται σε απόσπασμα από την Εισαγωγή στην Κριτική της Φιλοσοφίας του Δικαίου του Χέγκελ τουΜαρξ το 1844. Και τι άλλο είναι το να μην εκφράζει ο Χριστός πάνω στο σταυρό πλέον πόνο και ταπείνωση αλλά δόξα, τι άλλο είναι η πίστη ότι κάθε άτομο έχει την ίδια σημασία ενώπιον ενός θεού που δεν περιφρόνησε τους πιο ταπεινούς, παρά « ο αναστεναγμός του καταπιεσμένου πλάσματος, η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου και η ψυχή των άψυχων συνθηκών»;

ΣΑΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ

 

Χρόνια τώρα, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό όλων των αστικών κομμάτων, μαζί με κρατικά και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης, με τμήμα  των λεγόμενων διανοούμενων  δημιούργησαν κυνικά μια αδιαπέραστη, για μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων,  φούσκα και τους στρίμωξαν σε ένα σύμπαν παράλληλο με την  πραγματικότητα, ενώ υπονόμευσαν προληπτικά οποιεσδήποτε αρνητικές ιστορίες για τους ίδιους και το σύστημα που εξυπηρετούν. Και όλοι αυτοί κατά διαστήματα μπορεί και να κονταροχτυπιούνται, για ήσσονα ζητήματα ή να προωθούν τον ψεύτικο λαϊκισμό τους στο κοινό, καταγγέλλοντας ό ένας τον άλλο για μια θέση, αλλά είναι όλοι στην ίδια ομάδα, υπηρετώντας το κεφάλαιο.   

         Και τώρα, με τον πόλεμο να μαίνεται δίπλα μας, με την κυβέρνησή μας να εμπλέκεται όλο και περισσότερο σ’ αυτόν, τα ίδια εκείνα κόμματα και οι κλώνοι τους,  που στην οικονομική κρίση ενοχοποιούσαν τον λαό ή τον κορόιδευαν ασύστολα για τις μεσσιανικές δυνάμεις τους, εκείνες οι πολιτικές και συνδικαλιστικές  οργανώσεις που είναι αφομοιωμένες πλήρως από την άρχουσα τάξη συνεχίζουν να καλλιεργούν έναν εφησυχασμό, με τη σιγουριά της Δυτικής υπεροχής ότι οι πόλεμοι πάντα θα μένουν μακράν της. Οι ανησυχίες εξαντλούνται στην ενεργειακή κρίση, που πάντα θεωρείται παροδική, και οι σχεδιασμοί με τα επιδόματα και τις φορολογικές ελαφρύνσεις προσπαθούν να παρουσιάσουν ελεγχόμενη μια ανεξέλεγκτη κατάσταση.

            Στην πολύπαθη Μ. Ανατολή το Ισραήλ, από κοινού και σε συνεργασία με τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει ακόμα και τους Γερμανούς Ναζί σε αγριότητα, χυδαιότητα, θράσος, υποκρισία, απανθρωπιά και δολοφονική μανία. Και δεν κρύβεται πια η  απανθρωποποίηση του μουσουλμανικού κόσμου, αφού οι πράξεις τους δείχνουν τη βαθιά περιφρόνηση και υποτίμηση των ντόπιων πληθυσμών.  

Το Ισραήλ, με οργάνωση και μέθοδο, ειδικεύεται στη δολοφονία ανώτερων στελεχών των εχθρών του πιστεύοντας ότι θα τους διαλύσει. Μόνο που ούτε παλιότερα η δολοφονία του επικεφαλής της Χεζμπολάχ τη διέλυσε ούτε η δολοφονία του Α. Χαμενεί αποδυνάμωσε το Ιράν.  Η δολοφονία του Νασράλα  δεν διέλυσε την αντίσταση, την ανάγκασε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, να αναδιοργανωθεί  και να συνεχίσει. Αντί να καταρρεύσει το Ιράν, η   δολοφονία του Αγιοτολάχ πυροδότησε την ενότητα, ενίσχυσε  την αποφασιστικότητα του. Η πραγματικότητα υπογραμμίζει ένα θεμελιώδες σημείο. Οι απώλειες ηγεσίας δεν μεταφράζονται πάντα σε στρατηγική κατάρρευση, ίσα ίσα  παράγουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Γιατί αυτός ο αγώνας αφορά τους ίδιους τους λαούς, της Παλαιστίνης, του Ιράν, του Λιβάνου. Γι’ αυτό οι άνανδρες αυτές δολοφονίες δεν αλλάζουν την ισορροπία δυνάμεων, αλλά εδραιώνουν την εσωτερική συνοχή, εντείνουν την αποφασιστικότητα και μετατρέπουν τα άτομα σε σύμβολα που ξεπερνούν τους ρόλους τους. Κι ο πόλεμος αυτός δεν πρόκειται ν’ αποφασιστεί  με την απομάκρυνση ατόμων, αλλά από την αντοχή, τη θέληση, τη δύναμη να συνεχιστεί ο αγώνας από λαούς συσπειρωμένους μέχρι την τελική νίκη.  Δεν μπορείς να κερδίσεις έναν πόλεμο εναντίον ανθρώπων που είναι πρόθυμοι να πολεμούν για πάντα για τη γη τους. Δεν είναι ένας πόλεμος μια νοητική κατασκευή σε συνθήκες εργαστηρίου για να ελεγχθούν όλοι οι παράγοντές του. Και μια αυτοκρατορία πάντα τελικά χάνει όταν συναντά ανθρώπους που αρνούνται να δεχτούν αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να χάσουν.

          Ο Ντ. Τραμπ δεν είναι η Αμερική που πρόδωσε τις δημοκρατικές της αξίες, όπως ο δικός μας πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δεν κυβερνά μ’ αυτόν τον τρόπο γιατί είναι «κακόψυχος». Τηρουμένων των αναλογιών, και των μεγεθών των χωρών βεβαίως, αμφότεροι κυβερνούν προς όφελος των καπιταλιστών. Ο Τραμπ ή ο Μητσοτάκης δεν είναι το θέμα. Ο καθένας τους είναι  αντιπροσωπευτικός  μιας κοινωνίας παραιτημένης και ενός συστήματος ελέγχου που έχει πείσει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι ζουν στο καλύτερο δυνατό σύστημα, μόνο που θέλει κάποιες βελτιώσεις.    Κανένας τους δεν είναι μια εξαίρεση ή μια παρέκκλιση. Αντίθετα, είναι το λογικό τελικό σημείο μιας πορείας που έχει διαλύσει κάθε οργανωμένο σύστημα αντίστασης, που έχει απαξιώσει κάθε όραμα κοινωνικού μετασχηματισμού και δεν χρειάζεται πια να αμβλύνονται οι αντιθέσεις. Αρκεί να μπορεί η άρχουσα τάξη να βγάζει χρήματα. Και το πολιτικό προσωπικό που την υπηρετεί όταν νιώθει άτρωτο μπορεί να γίνεται κυνικό και να κοροϊδεύει την κοινωνία με θρασύτατο τρόπο. Όπως στα καθ’ ημάς, ο υπουργός Δικαιοσύνης  Φλωρίδης που ξεδιάντροπα τις μεθοδεύσεις του για χειραγώγηση της διεξαγωγής της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών τις δικαιολογεί με ψέματα που αφορούν ακόμα και στην επιλογή και διαμόρφωση της αίθουσας για τη διεξαγωγή της.

         Μπορεί και ο Τραμπ να φαίνεται ότι είναι ο χειρότερος πρόεδρος όλων των εποχών, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός των ΗΠΑ πάλι τους ίδιους στόχους θα είχε, απλώς ντυμένους με πιο ωραία γλώσσα. Το σύστημα είναι στημένο. Όσοι δεν αμφισβητούν τον ίδιο τον καπιταλισμό θα ξεγελιούνται ξανά και ξανά. Όσοι αρνιούνται να αντιμετωπίσουν τις ρίζες του προβλήματος, την ταξική πάλη, τον ιμπεριαλισμό τότε μένουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στη σκληρότητα κι αναλγησία ενός συστήματος που δεν λογαριάζει τις ανθρώπινες ζωές.

            Μοιάζει ο Τραμπ, ο Νετανιάχου, η κυρίαρχη τάξη για την οποία εργάζονται σαν να σκοντάφτουν στα τυφλά στο χάος και την παγκόσμια εξαθλίωση. Μόνο που αυτό ίσως να είναι εντελώς σκόπιμο. Δεν είναι μόνο ότι το Ιράν είναι το κλειδί για τον απόλυτο έλεγχο της Μ. Ανατολής, αλλά και της εξάπλωσης της Κίνας. Είναι ότι επιβάλουν τη μέγιστη εξαθλίωση, το θάνατο και τον τρόμο στους λαούς που διεκδικούν και αντιστέκονται για μια θέση στη γη, για μια αξιοπρέπεια στη ζωή τους, να γίνει ένα μάθημα προς παραδειγματισμό για κάθε πράξη αντίστασης, να εκμηδενίσουν τις κοινωνίες που αντιστέκονται.  

Όπως επιβάλλουν οι ΗΠΑ μια πολιορκία στο λαό της Κούβας επί 65 χρόνια τώρα. Που  πολεμά κι αντιστέκεται στη δολοφονική πολιτική του πολέμου πείνας, ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και η πολιτική τάξη, που  συνεχίζει να καμαρώνει για το πόσο σπουδαία και φοβερή είναι,  μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα και κυριαρχία. Το έγκλημα της Κούβας είναι ότι ένα μικρό νησί μπόρεσε να εκδιώξει τις ΗΠΑ και παρόλο το μόνιμο εμπάργκο κατάφερε να γίνει μια χώρα με προσδόκιμο ζωής συγκρίσιμο με των πλούσιων χωρών, με τα χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας, με τις υψηλότερες αναλογίες γιατρών ανά κάτοικο. Έτσι που καθένας ν’ αναρωτιέται, τι θα είχε πετύχει η Κούβα αν δεν είχε τη μπότα της Αμερικής στο λαιμό της;

               Είναι λοιπόν  η εξουσία του κεφαλαίου που είναι πάντα  πρόθυμη να κάνει ό,τι χρειάζεται για να ελέγξει τον κόσμο, όσο βαθιά ολέθριο κι αν είναι. Πόλεμοι, γενοκτονίες, κυρώσεις για λιμό, ακροβατική πολιτική για πυρηνικά, ιμπεριαλιστική εξαγωγή, σκόπιμη δημιουργία αποτυχημένων κρατών και ανθρωπιστικών καταστροφών. Η καπιταλιστική Δύση των ΗΠΑ και της ΕΕ χτισμένες πάνω σε κλεμμένη γη και πόρους, σε καταναγκαστική εργασία, πολέμους και βιομηχανικούς μύθους μοιάζει να μη γερνούν σε σοφία, αλλά να σαπίζουν επιβάλλοντας στους λαούς τους έναν πόλεμο για πετρελαιοπηγές, ορυκτά, δρόμους και αγορές, για να καταλήξουν κάτω από τα ερείπια.