ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ

 

Από την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου σχεδόν 130 παγκόσμιοι ηγέτες συγκεντρώθηκαν στη Νέα Υόρκη για την 81η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ ο στόχος της συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του είναι  να «αναζωογονήσει τη διεθνή συνεργασία, να δώσει αποφασιστική ώθηση στους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης και να τονώσει τη συλλογική δράση για ειρήνη, αξιοπρέπεια και ισότητα». Μόνο που πέρα από τα ωραία λόγια, ο ΟΗΕ πια μοιάζει όλο και περισσότερο με τον προκάτοχό του, την Κοινωνία των Εθνών, καθώς η διπλωματία του για την ανάσχεση των πολέμων και την ανακούφιση των δεινών των αμάχων είναι σε μεγάλο βαθμό παράλυτη. Κι ενώ συνεχίζει να παραμένει ο μόνος παγκόσμιος οργανισμός για παγκόσμια συνεργασία σε θέματα πολέμου και ειρήνης, παραμένει παγιδευμένος σε μια διαρκή κρίση με περικοπές του προϋπολογισμού του και υπονομευμένος από ηγέτες που παραβιάζουν ανοιχτά τους κανόνες διεθνούς δικαίου.

          Σ’ αυτήν την ετήσια συνάντηση των κρατών-μελών του παγκόσμιου οργανισμού παρακολουθούμε τους ηγέτες τους να ανεβαίνουν με τη  σειρά τους στο βήμα για να σκιαγραφήσουν τις αντίστοιχες εθνικές ανησυχίες τους και προτεραιότητές τους προσπαθώντας να πείσουν, πολλές φορές ταλαιπωρώντας ακόμα και τη λογική,  ότι η  γενική εικόνα των πολιτικών προσδοκιών τους   ανταποκρίνεται στη δημιουργία ενός δίκαιου και ισότιμου κόσμο.

           Σ’ αυτή τη γενική συνέλευση φαίνεται πως η υπερδύναμη των ΗΠΑ δεν ενδιαφέρεται ούτε τα προσχήματα να κρατήσει για σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, αφού ο πρόεδρός της  Ντ. Τραμπ κυνικά μιλάει για την εξόντωση μιας άλλης χώρας, του Ιράν, και η αίθουσα από κάτω μένει σιωπηλή. Με θράσος καυχήθηκε για την εκμετάλλευση του πετρελαίου της Βενεζουέλας και η πρόεδρος της, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, υποταγμένη στα προστάγματά του, πόζαρε μαζί του μετά τη συνάντηση της μ’ αυτόν που απήγαγε τον πρόεδρο της χώρας της Μαδούρο και λεηλατεί τους πόρους της πατρίδας της, έχοντας τη μετατρέψει σε αποικία.  Και βέβαια ο Τραμπ δεν παρέλειψε να αποκαλέσει  την Κούβα αποτυχημένο κομμουνιστικό κράτος, χωρίς αιδώ για το οικονομικό και ενεργειακό εμπάργκο που έχει επιβάλλει, τιμωρώντας 10 εκατομμύρια ανθρώπους,  προκαλώντας την  αποχώρηση την κουβανικής αντιπροσωπείας,

           Ενόψει της ομιλίας του Μπ. Νετανιάχου η μαζική αποχώρηση από την αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ είναι μια θετική ένδειξη για  μια μεταστροφή του κλίματος εναντίον του Ισραήλ. Αυτό όμως φαίνεται  προς το παρόν να μην εμποδίζει ούτε το θράσος του Νετανιάχου να εκδηλώνεται με ειρωνείες για όσους αποχώρησαν, χαρακτηρίζοντάς τους δειλούς, και απειλές αρνούμενος μάλιστα ότι υπήρξε γενοκτονία στη Γάζα, κατηγορώντας για αντισημιτισμό όσους επικρίνουν το Ισραήλ.  Και ούτε εμποδίζει να ανακοινώνονται σχέδια από τον Κουσνερ για τη Γάζα, «Νέο Σχέδιο» ονομάστηκε, που περιλαμβάνει την κατασκευή θέρετρων, γηπέδων γκολφ και άλλων πάνω στα οστά 100.000 και πλέον νεκρών. Κι απτόητο το Ισραήλ συνεχίζει να στοχοποιεί αγρότες και βοσκούς προβάτων στη Δυτ. Όχθη, να βομβαρδίζει το Λίβανο.

          Και ο Νετανιάχου επικαλείται σαν επιχείρημα που δικαιολογεί τις δικές του εγκληματικές πράξεις την αποικιοκρατία της Μ. Βρετανίας και Γαλλίας, που εφηύραν τον όρο, καθώς οι αποικίες τους απλώνονται σε ολόκληρο τον πλανήτη, και οι οποίες δεν μπορούν να κατηγορούν το «μικροσκοπικό Ισραήλ». Μόνο που το επιχείρημα δεν είναι παρά μια ομολογία της εγκληματικής πολιτικής που ξεκίνησε αιώνες πριν ενάντια σε λαούς για επέκταση δύναμης και λεηλασίας πόρων. Η Βρετανία και η Γαλλία εφεύραν τον Αποικιοκρατισμό και το Ισραήλ τον εφαρμόζει τώρα. Σκοτώνοντας γυναικόπαιδα, καταλαμβάνοντας τη Δυτ. Όχθη, την Ανατ. Ιερουσαλήμ, ισοπεδώνοντας τη Γάζα. Και ο δικός μας, πέραν των άλλων, μικρόνοος πρωθυπουργός  Κ. Μητσοτάκης, περιχαρής για τη συμμαχία με το εγκληματικό Ισραήλ την επικυρώνει με εναγκαλισμούς με τον πρόεδρό του.   

         Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι στην ομιλία του γκρέμισε τη δυτική προπαγάνδα όταν ευχαρίστησε όλες τις χώρες που είναι στο πλευρό του και βοηθούν τη χώρα του με τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας γιατί ενισχύουν  την Ουκρανία κι έτσι  παρατείνουν τον πόλεμο.

         Ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν κατήγγειλε  τα εγκλήματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ και τη δολοφονία παιδιών και άλλων αμάχων, λέγοντας χαρακτηριστικά «εκείνοι που είναι τρομοκράτες και εκπαιδεύουν τρομοκράτες μας λένε ότι εμείς είμαστε τρομοκράτες».

         Τα σημεία πολεμικών συγκρούσεων πολλαπλασιάζονται στον κόσμο και ο ρόλος και η θέση αυτού του διεθνούς θεσμού απέχει πολύ από τον διακηρυγμένο στόχο του, όταν ιδρύθηκε το 1945  μετά τη φρίκη του  Β παγκόσμιου πολέμου, που ήταν η πρόληψη διεθνών συγκρούσεων και προώθηση της ειρήνης και ασφάλειας στον κόσμο. Ο ΟΗΕ αισιοδοξούσε να ενσαρκώνει την ελπίδα για ένα λιγότερο οδυνηρό μέλλον, μετά τις σφαγές των δύο μεγάλων πολέμων, με επίλυση των διαφορών  μέσω διαπραγματεύσεων και όχι με πόλεμο, προάγοντας  τα ανθρώπινα δικαιώματα σε παγκόσμια κλίμακα, αποτρέποντας τις κρίσεις και μειώνοντας τη φτώχεια. Μόνο που σ’ ένα κόσμο που έχει επικρατήσει το κυνήγι του κέρδους και η χρήση της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος επιβάλλει τους νόμους και κανόνες, με ποιον τρόπο θα μπορούσαν τα ωραία λόγια της διπλωματίας του οργανισμού να γίνουν πράξη;

Γι’ αυτό  ο ΟΗΕ δεν πέτυχε ποτέ να είναι αυτή η παγκόσμια διεύθυνση ικανή να βάλει τέλος στους πολέμους και να μειώσει τις ανισότητες, όταν μάλιστα ένας μεγάλος αριθμός συγκρούσεων, εμφυλίων, γενοκτονιών στις αναπτυσσόμενες χώρες αγνοούνται από τον ΟΗΕ.  Ο οποίος, σε γενικές γραμμές, δεν  μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των μεγάλων παγκόσμιων κρίσεων. Δεν κατηγορείται μόνο για αδυναμία και αδράνεια, αλλά κυρίως για υποταγή στις μεγάλες δυνάμεις που υπαγορεύουν την πορεία του σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Οι ειρηνικές του επιχειρήσεις παραμένουν πάνω από όλα πολιτικά εργαλεία, των οποίων η αποτελεσματικότητα εξαρτάται από προσαρμοσμένες σε συμφέροντα αποφάσεις και  τη θέληση των αντιμαχόμενων  πλευρών στη σύγκρουση.

            Σ’  αυτή τη Γενική Συνέλευση, με τον Τραμπ να απειλεί το Ιράν με εξόντωση, τον Νετανιάχου να σαρκάζει για τις ευαισθησίες σχετικά με δολοφονίες αμάχων, τον Ζελένσκι να απαιτεί βοήθεια για συνέχιση ενός πολέμου φθοράς αδιαφορώντας για τα θύματα, παρακολουθούμε την ελεγχόμενη κατεδάφιση αυτής της λεγόμενης  διεθνούς τάξης μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ, που η στρατιωτική τους υπεροχή τους αποθρασύνει επικίνδυνα.  Οι ΗΠΑ έχουν βομβαρδίσει το Ιράν, σε σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Οι ΗΠΑ έχουν απαγάγει τον αρχηγό του κράτους της Βενεζουέλας και βρίσκονται στη διαδικασία λεηλασίας των φυσικών πόρων της χώρας, σε σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Οι ΗΠΑ έχουν ενισχύσει τον αποκλεισμό της Κούβας, σε σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Και φυσικά, υπάρχει η γενοκτονία στη Γάζα από το Ισραήλ,  για την οποία οι ΗΠΑ του παρέχουν άνευ όρων υποστήριξη.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε προσπάθεια να οικοδομηθεί ένα  σύστημα που θα προοριζόταν να ενθαρρύνει τη διεθνή συνεργασία. Αλλά οι ΗΠΑ έχουν συστηματικά παραβιάσει τους κανόνες αυτού του συστήματος για να προωθήσουν τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα. Την ίδια στιγμή και  η Ευρώπη επιταχύνει τη στρατιωτικοποίησή της, ρίχνει πρωτοφανείς πόρους στην άμυνα και προετοιμάζεται για έναν πιθανό πόλεμο με τη Ρωσία. Και είναι αυτό  που πρέπει να τρομοκρατεί τους ανθρώπους. Ένας γενικευμένος πόλεμος κανονικοποιείται σιγά σιγά ως κάτι που μπορεί να φανταστεί κανείς, να το διαχειριστεί, ίσως και να το κερδίσει, παραβλέποντας τους αμέτρητους ανθρώπους που θα σκοτωθούν, και όχι μόνο στα μέτωπα του πολέμου.

 

 

ΔΥΟ ΚΗΔΕΙΕΣ, ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ;

 

Πέρα από την αστυνομική διάσταση και την τηλεοπτική εκμετάλλευση του θανάτου του Γ. Μαζωνάκη, προκάλεσε μεγάλη έκπληξη το ατέλειωτο πλήθος που συγκεντρώθηκε στη γειτονιά του για το ξενύχτισμα της σορού του, που μαρτυρεί τη βαθιά τους σχέση, και αποτέλεσε έναυσμα για κρίσεις και κριτικές για τον ίδιο τον αποθανόντα, αλλά κυρίως για το πλήθος που πενθούσε για τον συγκεκριμένο τραγουδιστή. Εκφράστηκαν προβληματισμοί για τη μουσική ταυτότητα του Μαζωνάκη, θαυμασμός για την αυθεντικότητα του ροκ σταρ του λαϊκού τραγουδιού, κατανόηση ή και απαξίωση  για το επίπεδο αισθητικής όσων αγάπησαν τα τραγούδια του κι ένιωσαν και τον ίδιο σαν δικό τους άνθρωπο.  

        Κι αν ο θάνατος στην περίπτωση του Μαζωνάκη συγκράτησε τις αρνητικές κριτικές για τις εκδηλώσεις του πλήθους σ’ ένα επίπεδο συγκατάβασης, για το πλήθος όμως, νεαρά παιδάκια στην πλειοψηφία,

         Και μ’ αφορμή μια κηδεία και μια συναυλία ήρθαν στο προσκήνιο εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται από την πολιτική και πνευματική  ηγεσία και μέσα από σχόλα, ιδιαίτερα υπεροπτικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φάνηκε η διάσταση δυο κόσμων, οι πάνω και οι κάτω, χωρίς όμως να διακρίνονται οι πραγματικές διαφορές τους.  

        Ιδιαίτερα, η αυθόρμητη προσέλευση τόσων πολλών ανθρώπων  στην ξαγρύπνια για τον Μαζωνάκη έδειξε πως το πλήθος αναγνώριζε ότι το τραγούδι του αποκάλυπτε ένα κόσμο κοινής συγκίνησης, ότι  ήταν εκφραστής ενός συλλογικού αισθήματος.  Φαίνεται ότι στα τραγούδια του περιγράφονταν βιώματα που μιλούσαν στη λαϊκή συνείδηση, συγκροτημένη από καλά υλικά, όπως καλοσύνη, συμπόνια, ευθύτητα κλπ. που γίνονται στοιχεία διαχωρισμού από τους κυρίαρχους στην κοινωνία.  Η σωματική μάλιστα παρουσία τόσου κόσμου εκεί έχει τη δική της βαρύτητα, γιατί αποδεικνύει ότι αυτός ο κόσμος δεν κατανάλωσε τον τραγουδιστή και τα τραγούδια του απλώς ως θέαμα, αλλά συμβάλλανε εντός του στη συγκρότηση μιας ματιάς στην πρόσληψη του κόσμου.   

      Και είναι αυτή η πρόσληψη  του κόσμου  που θα έπρεπε να προβληματίζει, που δεν έχει σχέση με αισθητική καλλιέργεια ή παιδεία, όπως αυτάρεσκα ισχυρίζονται αστοί και μικροαστοί που καμαρώνουν για την προοδευτικότητά τους. Όλοι αυτοί που απωθούν και δαιμονοποιούν τα συλλογικά πάθη, όπως κοινωνικούς και πολιτικούς ανταγωνισμούς, λαϊκή δυσαρέσκεια, ταξικά συμφέροντα και προωθούν την επικράτηση του ειδικού, την αποθέωση της τεχνοκρατικής λογικής, προσηλωμένοι στους οικονομικούς δείκτες, το μόνο που επιδιώκουν είναι να θολώσουν την εικόνα ενός κόσμου ταξικού σε αδιάλειπτη ταξική σύγκρουση. Και καθώς κάθε σύγκρουση στην κοινωνία επικεντρώνεται από τον κυρίαρχο λόγο σε ζητήματα αισθητικής και ηθικής, ικανότητας και ατομικής ευθύνης οι χαρακτηριζόμενοι ως μη προνομιούχοι στην καπιταλιστική κοινωνία νιώθουν παραγκωνισμένοι και  αδικημένοι σ’ έναν σκληρό κόσμο που  δεν ξέρουν τον τρόπο να τον αλλάξουν και μόνο προσπαθούν να τον αντιμετωπίσουν για να επιβιώσουν σ’ αυτόν.  Γι’ αυτό και  όποια καλλιτεχνική εκδοχή καταφέρει να εκφράσει ή καλύτερα να διαμεσολαβήσει σ’ αυτά τα βιώματα μπορεί να γίνει λαϊκή.

      Μόνο που η κυρίαρχη ιδεολογία, το πνευματικό εποικοδόμημα μιας ταξικής κοινωνίας επηρεάζει, αν δεν παρασέρνει, κάθε έκφραση ή εκδήλωση των λαϊκών τάξεων όταν αυτές παραιτημένες και παραδομένες δεν διαχωρίζονται από την κυρίαρχη τάξη. Αντίθετα, πιθηκίζουν, με κακές μάλιστα μιμήσεις, τις  χειρότερες εκδοχές των πολιτισμικών εκφράσεων μιας κυρίαρχης τάξης που ναρκισσεύεται. Τα νεαρά παιδιά που σαν σε αγώνα δρόμου τρέχουν για μια καλή θέση στην εξέδρα του Ράμου αυτό διδάχτηκαν σε μια κοινωνία που προωθεί το ευτελές και φανταχτερό. Έχουν όμως τη διάθεση, τη δύναμη να τρέξουν. Και το ζητούμενο είναι προς τα πού;

         Μια άλλη κηδεία που έγινε τις ίδιες ημέρες με του Μαζωνάκη γίνεται οδοδείκτης γι’ αυτόν τον άλλο δρόμο. Είναι η κηδεία του Σπ. Χαλβατζή, κομμουνιστή που υπηρέτησε το Κόμμα με αυταπάρνηση, γνώρισε φυλακίσεις κι εξορίες στα χρόνια της χούντας και σ’ όλη του τη ζωή πάλευε στο οργανωμένο ταξικό κίνημα ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης  ανθρώπου από άνθρωπο. Η αναγνώριση του αγωνιστικού ήθους του Χαλβατζή από πλήθος ανθρώπων και οργανώσεων, πέρα από τους συντρόφους του και το ΚΚΕ, είναι η απτή απόδειξη για την αποδοχή αυτού του δρόμου,  της οργάνωσης και συλλογικότητας για την αλλαγή του κόσμου. Γι’ αυτό πρωτίστως και η κηδεία του δεν ήταν μια ιδιωτική τελετή πένθους, αλλά είχε ιδιαίτερη πολιτική και συμβολική λειτουργία. Γιατί  στο κομμουνιστικό κόμμα οι νεκροί αγωνιστές είναι άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην εργατική τάξη, στον σοσιαλισμό και στο κόμμα και γίνονται παραδείγματα αφοσίωσης, θυσίας και πίστης στην υπόθεση της αλλαγής του κόσμου. Η συγκέντρωση των συντρόφων, οι σημαίες, τα στεφάνια, οι λόγοι και η μαζική συμμετοχή ενώνει τους ζωντανούς με τον νεκρό και, ταυτόχρονα, τους ζωντανούς μεταξύ τους.  

        Σ’ αυτήν την κηδεία δεν ήταν ένα ακαθόριστο, συλλογικό συναίσθημα για το ανείπωτο και ανεκπλήρωτο, που συνέδεε τους συντρόφους και  φίλους του Χαλβατζή, αλλά η πίστη σε κοινό όραμα, η ελπίδα για την αλλαγή του κόσμου, η αποφασιστικότητα για κοινούς αγώνες. Κι αν η προσωπική ζωή και ο χαρακτήρας ίσως υποχωρούν μπροστά την εικόνα του αγωνιστή, είναι γιατί ο θάνατος των αγωνιστών της ταξικής πάλης δεν σημαίνει απλώς το τέλος, δεν αντιμετωπίζεται σαν προσωπική απώλεια  αλλά αφήνουν ένα πρότυπο συμπεριφοράς για τους ζωντανούς. Κι αν ο νεκρός ανήκει στο παρελθόν, όμως η δράση του νοηματοδοτεί το παρόν και εμπνέει το μέλλον. Γι’ αυτό αυτή η κηδεία δεν αφορά μόνο τον νεκρό, αλλά και τους ζωντανούς, παράγοντας ένα αίσθημα συλλογικότητας για τους αγώνες του μέλλοντος.   

         Κι αν ίσως φαίνεται ότι πουθενά δεν τέμνονται όσοι ξενυχτούσαν τον Μαζωνάκη με τους φίλους και συντρόφους του Χαλβατζή, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να συναντηθούν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις για τις συνθήκες εργασίας και ζωής τους. Γιατί είναι σ’ αυτά τα λαϊκά στρώματα, που νιώθουν να τους εκφράζουν τα τραγούδια του Μαζωνάκη και  μπορεί να γυρίζουν την πλάτη στην πολιτική ή να προσκολλώνται σε κόμματα που τα παραπλανούν, που γίνεται προσπάθεια από όσους φίλους και συντρόφους τιμούσαν τον Χαλβατζή ν΄ αναπτυχθεί ταξική συνείδηση και να πειστούν για την οργανωμένη ταξική πάλη διεκδικώντας αξιοπρέπεια στην εργασία και τη ζωή.

ΣΤΙΛΒΩΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

 

Και όλοι οι κυβερνώντες και περί τα κοινά τυρβάζοντες εμφανίζονται και πάλι κατάπληκτοι και ανήσυχοι με τη νίκη του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία στις εκλογές για το τοπικό κοινοβούλιο στη Σαξονία-Άνχαλτ. Η Ευρώπη εδώ και περισσότερο από 25 χρόνια, από την ανάδειξη στις εκλογές, το μακρινό 1999  στην Αυστρία, του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας σε δεύτερο κόμμα και τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση με το Λαϊκό Κόμμα, όλο  ταράζεται και αγχώνεται με την άνοδο της ακροδεξιάς σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Και οι αναλύσεις από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης φλύαρες  αλλά  …προβληματισμένες για την άνοδο ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων περισσότερο θέλουν να δικαιώσουν τη συναίνεση προς την κυρίαρχη πολιτική παρά να αναζητήσουν τις αιτίες ανάδειξης φασιστικών και φασιζόντων κομμάτων. Ποτέ δεν συνδέουν το φασισμό με τον καπιταλισμό ούτε βλέπουν σ’ αυτόν την αποκατάσταση της ανεξέλεγκτης εξουσίας του κεφαλαίου πάνω στην εργασία με την κατάργηση όλων των δικαιωμάτων που οι εργαζόμενοι με αγώνες απέσπασαν από την κυρίαρχη τάξη.

         Πολυάριθμοι  εναλλακτικοί όροι χρησιμοποιούνται για να χαρακτηριστούν κόμματα και μορφώματα του πολιτικού φάσματος της άκρας δεξιάς, έτσι που να μη συνδέονται με τον καταδικασμένο από την ιστορία φασισμό, αλλά και να αποφεύγεται  η ανάκληση στη μνήμη των τερατωδών εγκλημάτων του φασισμού και ναζισμού. Από το ακροδεξιό  έως τον δεξιό εξτρεμισμό ή λαϊκισμό και ριζοσπαστισμό γίνονται προσπάθειες φασίζοντα κόμματα  να διακριθούν θεωρητικά και εννοιολογικά, ενώ οι μεταβάσεις μεταξύ τους αποδεικνύονται θολές στην πολιτική πρακτική και χαρακτηρίζονται από επικαλυπτόμενο περιεχόμενο. Συγχρόνως, η ποικιλία ονομάτων, που θέλει να τα  αποσυνδέει από  το φασισμό, επιχειρεί  αυτά τα κόμματα, διατηρώντας την ουσία του ιδεολογικού τους πλέγματος, να πείσουν για την αποδοχή εκ μέρους τους  των κανόνων του δημοκρατικού παιχνιδιού κι έτσι να συγκαλύπτεται ο ρόλος που έχουν αναλάβει. Να εναρμονίσουν το σύνολο της κοινωνίας στις απαιτήσεις του κεφαλαίου, υποτάσσοντας ολοκληρωτικά  τους εργαζόμενους στο σύστημα εκμετάλλευσης του.

            Στα καθ’ ημάς, από την οικονομική κρίση και μετά βγαίνουν από το περιθώριο και  συνωστίζονται στο χώρο της ακροδεξιάς κόμματα και κομματίδια, άλλα με άμεση σύνδεση με φασιστικές πρακτικές κι άλλα καλυμμένα με θρησκευτικοεθνικιστικό μανδύα. Είναι που η κοινωνικοοικονομική εξαθλίωση τρέφει το φασισμό, χρεώνοντας στα συστημικά κόμματα την αποτυχία διαχείρισης της οικονομικής κρίσης και προβάλλοντας σε ακροδεξιά κόμματα μια ψευδή αντισυστημικότητα.  Γι’ αυτό και η συκοφάντηση και περιθωριοποίηση, όταν οι συνθήκες δεν διευκολύνουν την απαγόρευση,  του Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν πάντα στόχος της κυρίαρχης τάξης στα χρόνια της φιλελεύθερης δημοκρατίας, για να μη στραφεί η εργατική τάξη στο δικό της κόμμα. Με  την ανάδειξη εδώ και μια δεκαπενταετία κομμάτων όπως ο  ΛΑΟΣ, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, οι ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ, η ΝΙΚΗ φαίνεται να εδραιώνεται ένα έντονο κύμα ακροδεξιάς ρητορικής, το οποίο ποτέ στο παρελθόν στη διάρκεια των μεταπολιτευτικών ετών δεν εμφανίστηκε τόσο ισχυρό.

           Γι’ αυτό και είναι τόσο σημαντικές οι κινητοποιήσεις που έγιναν στη Θεσσαλονίκη, στα εγκαίνια της Δ.Ε.θ.  Η μαζική συμμετοχή χιλιάδων κόσμου με τα ταξικά σωματεία του υπό τη σκέπη του ΠΑΜΕ έδειξε ότι το ταξικό κίνημα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη. Η εικόνα μιας Θεσσαλονίκης που είχε κατακλυστεί από αμέτρητους διαδηλωτές γίνεται το «βήμα δυναμικής ταξικής αντίθεσης στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική». Και μοιάζει με άμυνα του συστήματος η επιλογή να θαφτεί αυτή η μεγαλειώδης κινητοποίηση  από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, επειδή με την, προς το παρόν, αγνόηση και την περιθωριοποίηση στην ενημέρωση  των ταξικών αγώνων επιχειρείται η τιθάσευση ενός ταξικού κινήματος που είναι ο μοναδικός αντίπαλος της κυβερνητικής πολιτικής.

Εν ολίγοις, πολιτικά κόμματα της ακροδεξιάς, που ήταν κάποτε περιθωριακά, έχουν αποκτήσει αυξανόμενη επιρροή, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη, και σταδιακά διαμορφώνουν το πολιτικό τοπίο. Στην πραγματικότητα μάλιστα,  πέρα από τις εκλογικές επιτυχίες της ακροδεξιάς, η επικράτησή της, που φανερώνει όμως και τη σύνδεσή της με τα αστικά κόμματα,   έγκειται στην επιτυχία της να επιβάλει τις ιδέες της στην κεντρική πολιτική σκηνή και  να τις κάνει κοινότοπες και  αποδεκτές.

Το καλύτερο παράδειγμα γι’ αυτό είναι ο σκληρός μεταναστευτικός νόμος που ψηφίστηκε στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στις 17 Ιουνίου 2026, παρόλο τους ευφημισμούς που χρησιμοποιούνται. Πρόκειται για κέντρα κράτησης, στρατόπεδα δηλ., κόμβοι επιστροφής είναι ο πιο …δημοκρατικός όρος, που χτίζονται εκτός Ευρώπης, όπου ο απελαθείς μετανάστης δεν  έχει πατήσει ποτέ πριν το πόδι του. Μπορεί να αποκλειστεί από την Ευρώπη για δέκα χρόνια ή ισόβια, να κρατηθεί σ’ αυτά ένα ή δυο χρόνια. Πέντε χώρες, κι ανάμεσά τους η μικρομέγαλη, φαντασμένη ρακένδυτη χώρα μας  χτυπούν τις πόρτες σε όλη την Αφρική, αναζητώντας  κυβερνήσεις που είναι πρόθυμες να αποθηκεύσουν τους ανθρώπου που η Ευρώπη αρνείται να δεχτεί, δηλ. μαύρους και μουσουλμάνους. Ανθρώπους από χώρες που οι ευρωπαίοι αποικιοκράτες αποστράγγισαν, χάραξαν κατά τα συμφέροντά τους τα σύνορά τους, πυροδότησαν πολέμους και  τώρα οι κάτοικοί τους  καταφεύγουν σ’ αυτήν.  Και είναι οι δημοκρατικές κυβερνήσεις της Ευρώπης που  πληρώνουν  φτωχές χώρες για να κλειδώσουν μακριά από την Ευρώπη το ανθρώπινο κόστος από τους αιώνες λεηλασίας και κλεμμένου πλούτου.

          Και βεβαίως, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι ένα ολίσθημα ή παραπάτημα. Δεν είναι οι δημοκρατικές δυνάμεις που σύρονται προς τα ακροδεξιά  παρά τη θέλησή τους. Είναι το κυρίαρχο σύστημα του μονοπωλιακού καπιταλισμού που το επέλεξε και συγχρονίστηκε  με την ακροδεξιά σε αγαστή συμφωνία να στείλει πίσω τους μετανάστες. Αν λοιπόν τα …αξιοσέβαστα κόμματα ψήφισαν μαζί με τους φασίστες ίσως οι διαφορές τους, όσο βαθαίνει η καπιταλιστική κρίση, να μην γίνονται τόσο ορατές.

 Η κυρίαρχη τάξη, στη  συνεχή καπιταλιστική κρίση με  το σταθερά εδραιωμένο και σε μεγάλο βαθμό αδιαμφισβήτητο σύστημα κομματικής συναίνεσης, απουσία εναλλακτικών επιλογών που επέβαλλε για τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού που βιώνει την καπιταλιστική εκμετάλλευση,  φρόντισε ν’ αφήσει  χώρο για την πολιτική ανάδειξη ακροδεξιών κομμάτων. Με   τις πολιτικές της έχει απαξιωθεί ο  συνδικαλισμός με την άλωσή του από τους εκπροσώπους της, και το ΠΑΣΟΚ διέπρεψε σ’ αυτόν τον τομέα, έτσι που να κινητοποιούνται οι εργαζόμενοι όλο και λιγότερο ταξικά μέσω των παραδοσιακών ταξικών οργανώσεων και αποσυνδέεται η κοινωνική τους θέση από την κομματική ένταξη, ώστε χωρίς απαγορεύσεις να απαξιώνεται και συρρικνώνεται το Κομμουνιστικό Κόμμα. Τα ακροδεξιά λοιπόν κόμματα απευθύνονται και σ’ αυτούς που βιώνουν μεγάλη  εκμετάλλευση στον καπιταλισμό, παρουσιάζοντας ως κεντρικές περιοχές σύγκρουσης τη μετανάστευση, την εθνική ένταξη, την πολιτιστική απειλή, μεταφέροντας έτσι τη σύγκρουση από τις ταξικές αντιθέσεις και συμφέροντα.  

Γιατί φασιστικά μορφώματα ευδοκιμούν εκεί όπου η ταξική  συνοχή είναι αδύναμη, όπου οι εργαζόμενοι είναι απομονωμένοι και συμμετέχουν ελάχιστα σε ταξικά σωματεία και δεν έχουν άλλα μέσα πολιτικής έκφρασης εκτός από την ψήφο διαμαρτυρίας στις εκλογές. Η κυρίαρχη τάξη, ενώ  οι ταξικές δομές  συνεχίζουν να διαμορφώνουν καθοριστικά τις κοινωνικές ανισότητες και τις συνθήκες διαβίωσης, αναλαμβάνει  με τον καλυμμένο φασιστικό λόγο να αλλάξει την πολιτική τους άρθρωση. Αναδιαμορφώνονται έτσι ζητήματα που σχετίζονται με ταξικές διαφορές και συγκρούσεις, δίνοντας τους  μια άλλη πολιτική φόρτιση που ευνοεί την κυρίαρχη εξουσία, όπως είναι η αναζωπύρωση της ρητορικής μίσους, ο στιγματισμός των μειονοτήτων, ο εθνικισμός, οι αμφισβητήσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων, η ξενοφοβία.

Τη στιλβωμένη όμως εικόνα της ακροδεξιάς με  την εσκεμμένη  της   διπροσωπία και ασάφεια της τη  διαποτισμένη με εθνικιστική ρητορική και υποστήριξη μιας οικονομίας που ευνοεί μονοπώλια και τις πλουσιότερες τάξεις είναι μόνο τα ταξικά σωματεία με το κόμμα της εργατικής τάξης, το κομμουνιστικό, που αποκαλύπτουν και πολεμούν με τους αγώνες τους.