ΒΟΛΙΚΟΙ ΦΟΒΟΙ

 

Τις τελευταίες μέρες στα δελτία ειδήσεων των Μέσων Ενημέρωσης κυρίαρχη θέση έχει ο καύσωνας στην Ευρώπη, με τους θανάτους που αποδίδονται σ’ αυτόν,  τις δύσκολες συνθήκες που βιώνουν οι άνθρωποι καθώς το θερμόμετρο υπερβαίνει τους 35^ο C βαθμούς. Κι ενώ στα εγκλήματα του Ισραήλ με τις δολοφονίες παιδιών, τα βασανιστήρια φυλακισμένων η γλώσσα της ειδησεογραφίας είναι ψύχραιμη, αποστασιοποιημένη, όταν αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να αναφέρεται σ’ αυτά,  για την  πρωτοφανή ζέστη που πλήττει την Ευρώπη επιστρατεύεται η ρητορική του φόβου.

          Βέβαια, αυτός ο σχεδόν εκφοβιστικός τρόπος κάλυψης των συνεπειών του καύσωνα συνάδει με τον τρόπο κάλυψης των μετεωρολογικών προβλέψεων από τα μέσα ενημέρωσης, που πραγματικά καλλιεργεί φόβο και πανικό. Χρησιμοποιώντας δραματικά γραφικά στις μετεωρολογικές προβλέψεις, προβάλλοντας εντυπωσιακές εικόνες από τις συνέπειες σπάνιων καιρικών φαινομένων, υπερβάλλοντας στην επικινδυνότητα συνηθισμένων φυσικών φαινομένων εντείνεται και μ’ αυτόν τον τρόπο στην κοινωνία το άγχος.

        Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τη δημοσιογραφική κάλυψη της παρουσίας του λαγοκέφαλου ψαριού στα νερά της Μεσογείου, που ήδη είχε εμφανιστεί από την πρώτη δεκαετία του 21^ου αιώνα.  Τελευταία, με πρωτοστάτες τα μέσα ενημέρωσης δημιουργείται ένας πανικός για τους κινδύνους που εξαιτίας του αντιμετωπίζουν τα ντόπια ψάρια,  για την απειλή να μετατραπούν θαλάσσιες περιοχές  σε έρημο από ψάρια,  για τις επιθέσεις σε λουόμενους, για τις ζημιές στα αλιευτικά εργαλεία,  με την κυβέρνηση να καταλήγει στην …επικήρυξή του.    

         Κι έτσι η περιγραφή ενός φαινομένου, ο προσδιορισμός ενός προβλήματα  χρησιμοποιώντας τη γλώσσα το φόβου, παράγει μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας και ενισχύει την αίσθηση αδυναμίας απέναντι σε φυσικές απειλές, δικαιολογώντας παρεμβατικές πολιτικές, ενισχυμένη επιτήρηση. Και δεν υπάρχει μόνο ένας φόβος, αλλά πολλοί διαφορετικοί φόβοι που ο ένας αντικαθιστά τον άλλο. Παράδειγμα,  στον κυρίαρχο λόγο ο φόβος για  την κλιματική αλλαγή αντικατέστησε το φόβο της τρομοκρατίας. Κατά τακτά χρονικά διαστήματα ξεσπούν πανικοί για πράγματα που δεν έχουν νόημα ή για προβλήματα που υπήρχαν και παλαιότερα, όπως η νεανική παραβατικότητα. Τώρα όμως, σε έντονο βαθμό, κάθε ζήτημα δεν θεωρείται απλώς πρόβλημα, αλλά με πολύ ανησυχητικό τρόπο θεωρείται ως απειλή, καθώς ο ορισμός για την απειλή διευρύνεται συνεχώς.

        Δεν χρησιμοποιούνται μόνο τα φυσικά φαινόμενα για να καλλιεργείται ο φόβος. Η επιδίωξη του εντυπωσιασμού από τα  μέσα ενημέρωσης και οι ισχυρισμοί των ειδικών που διογκώνουν τους αντιληπτούς κινδύνους, όπως το έγκλημα ή οι κίνδυνοι για την υγεία, ενισχύουν τις  απειλές  σε σχέση με τους πραγματικούς κινδύνους. Η έκρηξη νέων κινδύνων που προκαλούν κατάρρευση, καταστροφή κι άλλα βαρύγδουπα, λειτουργούν για το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα, αυτό που προκαλεί τον περισσότερο φόβο, δηλ. την πιθανότητα ενός αρνητικού μέλλοντος ή ακόμα και καθόλου μέλλοντος.

       Στην πολιτική υιοθετείται η πολιτική του φόβου, έτσι που να παραμερίζονται οι ταξικές διαιρέσεις και οι κοινωνικοοικονομικές διαφοροποιήσεις. Τα κόμματα της αστικής πολιτικής επιλέγουν το καθένα το δικό του φόβο. Το θέμα της μετανάστευσης είναι ο προτιμώμενος φόβος τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα για τα ακροδεξιά κόμματα, αλλά και της αύξησης της εγκληματικότητας. Κι έτσι ο φόβος ενσωματώνεται σκόπιμα στο δημόσιο διάλογο, τους θεσμούς και την καθημερινή ζωή, τις περισσότερες φορές δυσανάλογος προς τις πραγματικές απειλές, με αποτέλεσμα τις προληπτικές πολιτικές και την αδυναμίας ανάπτυξης κριτικής. Ο φόβος χρησιμεύει ως μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου και ηθικής ρύθμισης. Ήταν οι πλαστικές σακούλες και τα καλαμάκια που απειλούσαν το περιβάλλον, αλλά οι βόμβες που χρόνια τώρα πέφτουν σε Ουκρανία και Παλαιστίνη δεν προκαλούν καμιά ταραχή στους ανησυχούντες για τον πλανήτη.

       Ο καθοδηγούμενος προσανατολισμός του φόβου σε πεδία που επιλέγει η κυρίαρχη εξουσία χρησιμοποιείται για επέκταση της κρατικής εξουσίας, για συσπείρωση των κοινωνιών σε επιλογές που εξυπηρετούν τα συμφέροντά της, ενώ παραβλέπονται πραγματικές απειλές. Αφού η υλιστική ερμηνεία των φαινομένων αντικαθίσταται όλο και περισσότερο από ιδεαλιστικές εκδοχές του κόσμου και η πραγματικότητα ταυτίζεται με την άποψη,  χάνεται και η ερμηνεία που δίνει νόημα στην ανθρώπινη εμπειρία. Τα προβλήματα που οφείλονται σε κοινωνικούς και υλικούς παράγοντες μετατρέπονται σε απειλές αόριστες και αυτές καταλήγουν υπαρξιακές απειλές. Και είναι οι ειδικοί της εξουσίας ή του ανθρωπίνου ψυχισμού που καλούνται να τις διαχειριστούν για λογαριασμό μας. Και οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν να μην έχουν την ικανότητα να αντιμετωπίσουν προβλήματα, στα οποία δεν δίνεται μια κοινωνικοοικονομική εξήγηση, αλλά όλο και περισσότερο ψυχολογικοποιούνται και υπονομεύεται η ικανότητα του ανθρώπου να τα αντιμετωπίσει.

         Ο κύκλος των ειδήσεων επί 24ωρου βάσης, μαζί με τους αλγόριθμούς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης  ενισχύουν εκείνους τους φόβους, τους βολικούς στο σύστημα, με τους οποίους αυξάνει, με  την εμπλοκή αρνητικών συναισθημάτων,  η συσπείρωση προς όφελός του. Η παρατεταμένη έκθεση σ’ αυτά διαμορφώνει μια αντίληψη για το κοινωνικό περιβάλλον ως εχθρικό και επικίνδυνο από αόρατους, απρόβλεπτους ανεξέλεγκτους κινδύνους, έτσι που η μεγάλη πλειοψηφία να καταφεύγει στην προστασία της εξουσίας και να αποδέχεται τη διαχείριση της συμπεριφοράς της μέσω προληπτικών μέτρων.

         Η επικέντρωση σε υπερβολικά θεωρητικούς, μη εμφανείς κινδύνους, σε υπερεκτίμηση επικινδυνότητας φαινομένων συμβάλλει στην αποδοχή υιοθέτησης προσεκτικών ή και μηδαμινών αντιδράσεων σε αντιλαϊκές πολιτικές και αποτελεί έναν από τους παράγοντες πάνω στους οποίους χτίζεται το ψευδές αίτημα της σταθερότητας και ασφάλειας. Το οποίο εσχάτως έχει κάνει παντιέρα του η κυβέρνηση Μητσοτάκη, χωρίς τα άλλα αστικά κόμματα να το αμφισβητούν.    

          Και είναι κι αυτός ένας ακόμα τρόπος χειραγώγησης πληροφοριών, ελέγχου των αντιδράσεων μιας μεγάλης πλειοψηφίας πανικοβλημένης από την αβεβαιότητα της ζωής της, ώστε να μη συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και οι συνέπειες φυσικών φαινομένων συσχετίζονται άμεσα με τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας. Και είναι αυτός που πρέπει να μετασχηματιστεί με οργάνωση για συνεχείς διεκδικήσεις, κινητοποιήσεις και αγώνες.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

Εν μέσω πολέμων, αμφισβητούμενης της κυβερνητικής εξωτερικής πολιτικής, προσδεμένης στο άρμα πρωτίστως των ΗΠΑ και του εγκληματικού κράτους του Ισραήλ,  η προ ημερών αποφυλάκιση και η μετέπειτα αναίρεσή της από τον Άρειο Πάγο του καταδικασθέντος ως επικεφαλής της επονομαζόμενης «Ε.Ο 17 Νοέμβρη» Α. Γιωτόπουλου  την έφερε ξανά στο προσκήνιο. Και ήταν μια υπενθύμιση για τον αναλλοίωτο τρόπο άσκησης της πολιτικής των κυβερνήσεων μας ανεξαρτήτως των ηχηρών περί δημοκρατίας,  δικαιοσύνης, δικαιωμάτων. Όπως τότε έτσι και τώρα, αναλόγως των συγκυριών,  η  κυβέρνηση θεωρεί ότι εξασφαλίζει τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης που υπηρετεί όταν κατασκευάζει και υποδεικνύει εχθρούς που αποπροσανατολίζουν τις μάζες, για να μη διακρίνουν το πραγματικό κακό, το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού.

        Η «Ε.Ο 17 Νοέμβρη» έδρασε πάνω από 25 χρόνια με πλήθος δολοφονιών μέχρι την εξάρθρωσή της το 2002, μετά την τυχαία έκρηξη εκρηκτικού μηχανισμού στα χέρια ενός από τα μέλη της, του Σ. Ξηρού. Από την ελληνική δημοκρατία της εποχής εκείνης και τους θεσμούς της καταβλήθηκε προσπάθεια να τη διαχειριστούν ως ποινική υπόθεση, τα εγκλήματά της θεωρήθηκαν του κοινού ποινικού δικαίου, αδιαφορώντας για τις αντιφάσεις που προέκυπταν από μια τέτοια αντιμετώπιση. Γιατί δηλώσεις πολιτικών και κομμάτων για απειλή της δημοκρατίας, επεμβάσεις ξένων, ΗΠΑ και Μ. Βρετανίας, για εξάρθρωση της οργάνωσης, το πολιτικό περιεχόμενο των ερωτήσεων στο δικαστήριο ανέτρεπαν την όποια επιχειρηματολογία για την ποινική ταυτότητα της οργάνωσης.

          Η εξάρθρωση της οργάνωσης που αποκάλυψε την ταυτότητα των μελών της άφησε πολλά ερωτηματικά, τόσα ώστε το αίνιγμά της να παραμένει άλυτο, ενώ οι εικασίες και τα λογικά συμπεράσματα εκ των αποτελεσμάτων της δράσης της, της θεαματικής αποκάλυψης της και δίκης της να μοιάζουν περισσότερο ασφαλή. Ερωτηματικά για την αυθόρμητη παράδοση του Δ. Κουφοντίνα, αφού εξασφάλισε την απόκρυψη του ιστορικού 45αρι όπλου και της πρώτης γραφομηχανής που γράφονταν οι προκηρύξεις, για τα αναιμικά στοιχεία που στήριξαν την κατηγορία εναντίον του Γιωτόπουλου ως διαχρονικού ηγέτη της, για τη στάση των μελών μετά τη σύλληψή τους,  για τις  γενικόλογες, ανεπαρκείς και ανιστόρητες επιχειρηματολογίες σχετικά με  τους σκοπούς των δολοφονικών πράξεων των μελών της  προβληματίζουν τόσο για το ρόλο της οργάνωσης, όσο και για την ικανότητα των μελών της να διαφεύγουν επί ένα τέταρτο του αιώνα.

         Εμφανιζόμενη η «Ε.Ο 17 Νοέμβρη» μετά την πτώση της χούντας, το Δεκέμβρη του 1975, με τη δολοφονία του σταθμάρχη της CIA Ρ. Γουέλς και  την επόμενη χρονιά μ’ εκείνη του αρχιβασανιστή Ευ. Μάλλιου έμοιαζε να παρουσιάζεται  η δράση της σαν συνέχεια των αγώνων ενάντια στη χούντα, αφού θεωρούνταν η μεταπολίτευση αλλαγή προσωπείου της εξουσίας, και σαν απόδοση δικαιοσύνης στα εγκλήματα της χούντας που η δημοκρατική μας πολιτεία δεν έκανε. Κι έτσι μπήκε στην πολιτική ζωή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας  η τρομοκρατία. Κι έτσι ένα τμήμα του  λαού, που εφησύχαζε τακτοποιώντας τη ζωή του, βαυκαλιζόταν ότι υπήρχε ένας τιμωρός για όσα άθλια συνέβαιναν στην πολιτική σκηνή, χωρίς να προβληματίζεται για το νηπιακό σκεπτικό που συνόδευε κάθε δολοφονία και τους θολούς σκοπούς των ενεργειών της στα επόμενα πολλά χρόνια.

          Η αστυνομία αποκάλυψε την ταυτότητα της «Ε.Ο 17 Νοέμβρη», ενώ η Ελλάδα είχε αναλάβει τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 και  μερικούς μήνες μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους στη Ν. Υόρκη. Τότε   που θριαμβευτικά από τις ΗΠΑ είχε ξεκινήσει ο πόλεμος κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας και είχε αρχίσει η επιχείρηση σ’ όλο το δυτικό καπιταλισμό του νομικού μετασχηματισμού για την καταπολέμησή της. Και από τότε η επέκταση των εκτελεστικών και αστυνομικών εξουσιών μονιμοποιήθηκε, αυξάνοντας την κρατική επιτήρηση, αλλάζοντας τα όρια για τις πολιτικές ελευθερίες. Τις περισσότερες φορές, οι νόμοι ορίζουν την τρομοκρατία χρησιμοποιώντας ευρεία και ασαφή γλώσσα,  ενώ οι κυβερνήσεις έχουν υπερασπιστεί δημόσια τις εξαιρετικές εξουσίες που διαθέτουν η αστυνομία και άλλες κρατικές αρχές βάσει αυτών των νόμων. Φυλακίσεις για μισό αποτύπωμα όπως στον Ν. Ρωμανό, δεν είναι παρά ένα περιστατικό από τις συνέπειες νόμων και πρακτικών  που με επιχειρηματολογίες τρομοκρατικού κινδύνου θεσπίστηκαν και εφαρμόζονται. Κι έτσι η έντεχνη ιδεολογική χρησιμοποίηση της τρομοκρατίας να οξύνει τα χτυπήματα ενάντια στο λαϊκό κίνημα, εμποδίζοντας τη μαζική δουλειά.

        Από τα χρόνια εκείνα καταβλήθηκε ιδιαίτερη προσπάθεια να απαξιωθεί και η αντίσταση στα χρόνια της χούντας, και κάθε αντίσταση, με μεγάλο μέρος της δημοσιογραφίας να αποκαλύπτει πια το ρόλο της ως θεραπαινίδα της εξουσίας. Πλήθος αντιστασιακών καλούνταν από δημοσιογράφους, όπως ο προβαλλόμενος τότε ως αντικειμενικός Ν. Χατζηνικολάου,  να αποκηρύξουν τη δράση της «Ε.Ο 17 Νοέμβρη», τσουβαλιάζοντας κάθε αντίδραση και λαϊκή κινητοποίηση κάτω από τον χαρακτηρισμό της τρομοκρατίας. Μόνο που η ξεκάθαρη θέση του ΚΚΕ για την τρομοκρατία δυσκόλευε τη σύγχυση που σκοπίμως δημιουργούνταν, για να υποτιμηθεί κάθε αγώνας.

        Σίγουρα η τρομοκρατία, σε συνθήκες μαζικών λαϊκών αντιδράσεων,  μπορεί να είναι όπλο των υποτελών τάξεων εναντίον των εκμεταλλευτών. Γιατί οι μορφές σύγκρουσης που θα χρησιμοποιηθούν εξαρτώνται από την πορεία και το ρυθμό ανάπτυξης του μαζικού κινήματος και τις διαμορφωμένες συνθήκες που αυτό δρα. Γι’ αυτό και μπορεί ένοπλες οργανώσεις να είναι κομμάτι ενός συνολικού κινήματος, όταν  ξεπηδούν απ’ αυτό και συνδέονται μ’ αυτό. Στον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο αναπτύχτηκαν κινήματα αντίστασης που καταδικάστηκαν από τους κατακτητές ναζί ως τρομοκρατία, ενώ θανατηφόρα χτυπήματα χρησιμοποιήθηκαν και από εθνικά κινήματα ανεξαρτησίας στον αντιαποικιακό αγώνα.  Στη  Μ. Ανατολή, στη θανατηφόρα μαζική αντίδραση  του λαού της Παλαιστίνης   ενάντια στις εγκληματικές ενέργειες του κράτους του Ισραήλ, κάθε οργανωμένη αντίσταση, κάθε οργάνωση χαρακτηρίζεται τρομοκρατική. Αλλά  και  στη Μ. Βρετανία, απαγορεύτηκε η δράση της «Palestine Action» ως τρομοκρατικής οργάνωσης βάσει του νόμου περί τρομοκρατίας, γιατί τα μέλη της διαμαρτύρονται ενάντια σε  στρατιωτικές εγκαταστάσεις και εργολάβους που συνεργάζονται με το Ισραήλ.  

          Όταν όμως ένοπλες ομάδες δρουν αποσπασμένες από τους μαζικούς αγώνες, το πιο συνηθισμένο είναι να λειτουργούν προβοκατόρικα, ηθελημένα ή όχι, και τις περισσότερες φορές να γίνονται και όπλο του κράτους της κυρίαρχης τάξης, για να τρομοκρατήσει και να φρενάρει …διακριτικά μαζικές κινητοποιήσεις.

         Στις δεκαετίες 1970 και 1980 οργανώσεις στην Ευρώπη  που υποστήριζαν την ανατροπή των καπιταλιστικών δομών εξουσίας κατέφυγαν στη βία, όπως Ερυθρές ταξιαρχίες, Φράξια του Κόκκινου Στρατού. Μόνο που όταν γίνονται βίαιες ενέργειες από ομάδες που χαρακτηρίζονται επαναστατικές, σε μια λογική στρατιωτικής αντιπαράθεσης  με το κράτος, που όχι μόνο δεν ανταποκρίνονται στις διαθέσεις των μεγάλων μαζών, αλλά ούτε τις κινητοποιεί ούτε και κάνει δυνατή την υποστήριξή τους απ’ αυτές, τότε αυτές δρουν στο περιθώριο και ερήμην των λαϊκών κινημάτων, με όλες τις συνέπειες  που επιφέρει αυτό. Διάβρωσή τους από μυστικές κρατικές υπηρεσίες ή και εξαρχής δημιουργία ριζοσπαστικών ομάδων που στην τελική εξυπηρετούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Έτσι ώστε εν ονόματι της άμυνας μπροστά στο τέρας της τρομοκρατίας να απαιτείται να παραχωρηθεί ακόμα ένα κομμάτι από τη φτενή ελευθερία των λαϊκών στρωμάτων, που πάει και δυναμώνει τον αστυνομικό έλεγχο.

        Οι αποκομμένες τρομοκρατικές ενέργειες από ομάδες ξεκομμένες από μαζικούς αγώνες δεν κάνουν άλλο από το να δικαιώνουν την διαχεόμενη  αντίληψη για την ιστορία ότι δεν εξαρτάται από το σύνολο των αντικειμενικών συνθηκών και την ταξική πάλη,  αλλά από την καλή και θεαματική ή κακή ατομική δράση, καταλήγοντας κάθε γεγονός να μην έχει την ιστορική του εξήγηση, αλλά την αστυνομική του λύση. Και έτσι η ανάθεση σε σωτήρες να μπλοκάρει την ταξική συνειδητοποίηση και την οργάνωση των ταξικών δυνάμεων. Γιατί η  δράση μέσα στην εργατική τάξη για μαζικοποίηση των αγώνων της σημαίνει προσπάθεια για οργάνωση και  άνοδο της ταξικής συνείδησης.

«Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΞΑΝΑΓΕΜΙΖΕΙΣ ΤΟ ΤΟΥΦΕΚΙ ΣΟΥ»

 

Και αναμένεται η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, με το περιεχόμενο της να μην έχει δοθεί στη δημοσιότητα,  τον Ντ. Τραμπ να θριαμβολογεί ως συνήθως, ενώ οι  ιρανοί  να εμφανίζονται επιφυλακτικοί. Και φυσικά, έχοντας υπόψη τα τεκταινόμενα στη Μ. Ανατολή ακόμα και η κοινή λογική αμφιβάλλει για το μακροπρόθεσμο αυτής της συμφωνίας. Μοιάζει μάλλον με μια προσωρινή παύση στις προσπάθειες να διαλυθεί το Ιράν. Οι ΗΠΑ παίρνουν το χρόνο τους, γιατί δεν χρειάζεται να συντρίψουν μονομιάς το Ιράν, όταν αυτό δείχνει ότι έχει τη δυνατότητα ν’ αντισταθεί αποτελεσματικά.

        Ακόμα κι αν τελικά υπογραφεί στις 19 Ιουνίου αυτή η συμφωνία, που χαρακτηρίζεται μνημόνιο κατανόησης ή  οδικός χάρτης για τις διαπραγματεύσεις μέχρι την οριστική, αυτό δεν σημαίνει το τέλος της σύγκρουσης ανάμεσα στο Ιράν και τους επιτιθέμενους, ΗΠΑ και Ισραήλ. Τα μέχρι τώρα γεγονότα έχουν δείξει ότι για τις ΗΠΑ οι συμφωνίες δεν είναι δεσμευτικές, κι επομένως μπορούν να παραβιαστούν ή να αγνοηθούν ανά πάσα στιγμή. Έτσι, οι ΗΠΑ, αποδεικνύοντας ότι η τήρηση διεθνών συνθηκών γι’ αυτές δεν είναι υποχρεωτική, έχουν αποσυρθεί  από τη συμφωνία για τα πυρηνικά που υπογράφηκε το 2015, έχουν αποχωρήσει  από δεκάδες διεθνείς οργανισμούς, βομβάρδισαν το Ιράν εν μέσω ειρηνευτικών συνομιλιών.                                                                                          Εξάλλου, η ψευδαίσθηση μιας καλής συμφωνίας είναι για αιώνες η κλασική ιμπεριαλιστική εξαπάτηση που χρησιμοποιείται για τη διάλυση των κινημάτων αντίστασης, όταν αυτή είναι αρραγής, σθεναρή και επίμονη.  Και στα καθ’ ημάς, στο Κυπριακό,  να θυμηθούμε τη συμφωνία της Ζυρίχης, που για τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή η ημέρα της υπογραφής της  ήταν η ευτυχέστερη της ζωής του  και η αρχή πολλών δεινών για τους Κύπριους,  βάζοντας την ταφόπλακα στο αντιαποικιακό κίνημα των Κυπρίων εναντίον τον Άγγλων.  Το αποικιακό-ιμπεριαλιστικό  σύστημα λειτουργεί σαν ένα γιγαντιαίο, αδυσώπητο τέρας που αναζητά συνεχώς την παραμικρή ρωγμή ή αδυναμία και αρπάζει τα πάντα με τον παραμικρό συμβιβασμό. Στη Μ. Ανατολή το αποδεικνύει και η ιστορία της, πως κάθε χώρα ή κίνημα αντίστασης που ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ, όπως η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ή αραβικά κράτη κατέληξαν να μετατρέπονται σε όργανα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών των ΗΠΑ.    

          Στη συγκυρία αυτή, η αντοχή του Ιρανικού λαού και η ευφυής αντιμετώπιση των εχθρικών επιθέσεων  από την ιρανική εξουσία άνοιξαν ρωγμές στην παντοδυναμία της υπερδύναμης, δίνοντας ελπίδες για τη δύναμη που μπορεί να έχει η αντίσταση στις εγκληματικές ενέργειες των ΗΠΑ και Ισραήλ.   

            Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ μετά το Ολοκαύτωμα της Γάζας, τα εγκλήματα στη Δυτική Όχθη και το Λίβανο, τη δολοφονία των Ιρανών μαθητριών δεν μπορούν πια να αντιμετωπίζονται ως κράτη που μπορούν να σεβαστούν συμφωνίες. Η γενοκτονία στη Γάζα δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά μόνο ένα στάδιο για την απόκτηση «ζωτικού χώρου», δηλ. την κατάληψη όλης της Παλαιστίνης καταστρέφοντας τον λαό της. Μόνο που το Ισραήλ  δεν σταματά εδώ, αλλά επιδιώκει την καταστροφή των γειτονικών χωρών, έχοντας την απεριόριστη υποστήριξη όχι μόνο των ΗΠΑ αλλά και των ευρωπαϊκών χωρών, με την μικρομέγαλη  μάλιστα Ελλάδα να θεωρεί το Ισραήλ στρατηγικό εταίρο.

Στην πραγματικότητα το Ισραήλ επιδιώκει να καταστρέψει τις γειτονικές χώρες, υποτάσσοντας τη Μ. Ανατολή στις επιταγές των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών των ΗΠΑ και με την επαίσχυντη συνενοχή των αραβικών κρατών. Το σχέδιο προχωρά, με τον αραβικό άξονα αντίστασης ενάντια στο Ισραήλ να έχει διαλυθεί  τις τελευταίες δεκαετίες. Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία προτίμησαν την εξαργύρωση της συμπόρευσης με το Ισραήλ, ενώ το Ιράκ, η Λιβύη, η Συρία καταστράφηκαν από πυροδοτούμενους από ΗΠΑ και συμμάχους τους πολέμους. Απόμεινε μόνο το Ιράν ως κράτος και τα κινήματα της Χαμάς και Χεζμπολάχ ν’ αντιστέκονται.

Ο παλαιστινιακός λαός, το Ιράν και τα σχετικά κινήματα υποστηρίζουν τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Από την άλλη το Ισραήλ θέλει να πραγματοποιήσει το ναζιστικό του παραλήρημα, την εγκατάσταση ενός Μεγάλου Ισραήλ, που εισβάλλει σε όλη τη γύρω γειτονιά. Δεν φαίνεται υπό τις παρούσες συνθήκες να μπορεί να βρεθεί ειρηνική  λύση σ’ αυτήν την αντίφαση, που έχει επιδεινωθεί  στα άκρα μετά τη γενοκτονία και καταστροφή στη Γάζα.

             Αυτό λοιπόν που μπορεί να υπογραφεί ως ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ θα είναι περισσότερο μια εκεχειρία παρά μια πραγματική συμφωνία. Για να κερδηθεί χρόνος, να ανανεωθεί το οπλοστάσιο των ΗΠΑ για να είναι σε καλύτερη θέση να καταστρέψουν το Ιράν.  

Οι ΗΠΑ μοιάζει να σέρνονται για συγκεκριμένους λόγους  σε μια κατάπαυση του πυρός, αποκαλύπτοντας τουλάχιστον την αμηχανία τους μετά την αποδεδειγμένη στρατιωτική ικανότητα του Ιράν, που παρά τις τεράστιες κυρώσεις που έχει υποστεί έχει καταφέρει να αναπτύξει τα ισχυρά όπλα που έχει επιδείξει. Από τη μια φαίνεται  το οπλοστάσιο των ΗΠΑ να έχει εξαντληθεί σε επικίνδυνα επίπεδα, εξαιτίας της απροσδόκητης σθεναρής αντίστασης του Ιράν. Από την άλλη το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ και οι στοχευμένες επιθέσεις του Ιράν στην ενεργειακή υποδομή των χωρών του Κόλπου έχουν πυροδοτήσει  μια ενεργειακή κρίση, που θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε επικίνδυνες διαστάσεις  στις περισσότερες οικονομίες του κόσμου και κατά κύριο λόγο στους συμμάχους των ΗΠΑ.  Πάντα το ενδιαφέρον είναι η οικονομία. Ακόμα κι αυτούς του μήνες από την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, οι παλινδρομήσεις του Τραμπ με τις απειλές εξόντωσης του Ιράν και τις υποσχέσεις ειρήνης μοιάζει να  μην αφορούσαν παρά τις τιμές πετρελαίου και τα αντίστοιχα χρηματιστηριακά παιχνίδια.

          Βέβαια,  η αντίσταση του Ιράν και το εκπληκτικό πυραυλικό του οπλοστάσιο ίσως κάνει πιο επιτακτική ακόμα την απαίτηση των ΗΠΑ να προσπαθήσουν να αφαιρέσουν όλα τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου, σε περίπτωση μάλιστα που υπολογίζουν σε μια τρίτη επίθεση εναντίον του.  Διότι η δύναμη και ανθεκτικότητα του Ιράν που έχει επιδείξει μέχρι τώρα θα πολλαπλασιάσουν το φόβο στις ΗΠΑ και Ισραήλ για την  περίπτωση που θα ήταν σε θέση να αναπτύξει πυρηνικά όπλα. Γι’ αυτό δεν είναι για κανέναν το ζητούμενο μια διαπραγμάτευση για επιστροφή στην προηγούμενη κανονικότητα, αφού είναι αυτή που δημιούργησε τον πόλεμο.

           Το παλιό πλαίσιο πια δεν ισχύει και αυτό που πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί είναι η αμερικανοισραηλινή επιθετικότητα και η αμερικανική τάξη πραγμάτων που την επιτρέπει. Για ν’ αμφισβητηθεί όμως κάθε ιμπεριαλιστικός σχεδιασμός, κάθε αμερικανική επιθετικότητα θα πρέπει και οι λαοί της καπιταλιστικής Δύσης να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο

           Τελικά η ειρήνη που με τις συμφωνίες τους διαπραγματεύονται οι ΗΠΑ ταιριάζει στον ορισμό του Μπομπ Ντίλαν, ότι είναι «η στιγμή που ξαναγεμίζεις το τουφέκι σου».