ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

 

Οι κυβερνήσεις μας συνεχίζουν να εμπαίζουν τους πολίτες τους, αντιμετωπίζοντάς τους όπως οι εξερευνητές κατακτητές της Ευρώπης τους ιθαγενείς του νέου κόσμου, που τους  μοίραζαν καθρεφτάκια και μπιχλιμπίδια για να τους αποσπάσουν γη και πλουτοπαραγωγικές πηγές. Έτσι και ο πρωθυπουργός  Κ. Μητσοτάκης για να δικαιώσει μια συνταγματική αναθεώρηση που προσαρμόζει το Σύνταγμα ακόμα περισσότερο στις  επιταγές του νεοφιλελευθερισμού,  καμαρώνει ότι φέρνει στο προσκήνιο θεσμικές καινοτομίες για τις προκλήσεις της τεχνολογίας με το νέο προτεινόμενο άρθρο 5Β του Συντάγματος, που θα ορίζει, μ’ έναν καταφανή λαϊκισμό,   ότι η τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να υπηρετεί την ελευθερία του ατόμου και την κοινωνική ευημερία. Οι ηχηρές εκφράσεις ως συνήθως προτιμώνται, με την ελπίδα να πείσουν.  

        Κι επειδή τα μικροπολιτικά παιχνίδια ποτέ δεν παρακάμπτονται, δεν παρέλειψε αυτάρεσκα να κατηγορήσει την αντιπολίτευση ότι δεν εντάσσει ουσιαστικά το ζήτημα στο δημόσιο κοινοβουλευτικό της λόγο, ότι «τη λέξη Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει ακούσει να βγαίνει από τα χείλη κανενός κόμματος από την αντιπολίτευση». Στην απάντηση του  ο γ.γ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας, που διαψεύδει την αυθαίρετη διαπίστωση του πρωθυπουργού, τονίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά αν αυτή «θα υπηρετήσει τις κοινωνικές ανάγκες ή τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων».

        Γιατί φυσικά, όπως διαφεύγει του πρωθυπουργού και μας έχει εξηγήσει ο Μαρξ τον 19^ο στην καρδιά της βιομηχανικής επανάστασης, η τεχνολογία στα χέρια των καπιταλιστών δεν απελευθερώνει τον εργαζόμενο, αλλά τον υποτάσσει στο ύψιστο συμφέρον τους, την κερδοφορία.  

Κι ενώ με την παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού θεωρείται σχεδόν φυσικό φαινόμενο η συνεχής επιδίωξη του κέρδους, συνεχίζεται όμως και ο βαυκαλισμός μας για τομείς και δραστηριότητες που δεν σκοπεύουν στην κερδοφορία. Και όταν αυτή η πεποίθησή μας διαψεύδεται, όπως, ένα μικρό παράδειγμα, με το νόμο την υπουργού Πολιτισμού Λ.Μενδώνη που παρέδωσε την εκμετάλλευση της ιστορικής πολιτιστικής κληρονομιάς σε ιδιώτες, με την ίδρυση ανώνυμης εταιρείας που θα διαχειρίζεται την περιουσία του υπουργείου Πολιτισμού για 50 χρόνια, θεωρείται ότι είναι τα συγκεκριμένα πρόσωπα και όχι το ίδιο το σύστημα που επιδιώκει την εμπορευματοποίηση των πάντων.

          Γι’ αυτό και η  τεχνολογία δεν μπορεί να είναι ουδέτερη, αλλά οι σκοποί της, η κατεύθυνση εξέλιξής της,  η χρησιμοποίησή της εξαρτάται από το σύστημα στο οποίο αναπτύσσεται. Μπορεί λοιπόν να  δίνει  τη  δυνατότητα απελευθέρωσης,  αλλά και να γίνεται και όργανο καταπίεσης. Το ζήτημα είναι ποιος την ελέγχει και για ποιον λειτουργεί. Στο  καπιταλιστικό σύστημα, η ανάπτυξη της τεχνολογίας,  υποταγμένη στην επιδίωξη του κέρδους, αυτοματοποιεί την παραγωγή, αλλά   και επεκτείνει και εντατικοποιεί  την εργάσιμη ημέρα πέρα από τα φυσικά όρια, μετατρέποντας τον εργάτη σε εξάρτημα του παραγωγικού μηχανισμού.

           Η  τεχνητή νοημοσύνη αντιπροσωπεύει, από την άποψη της αυτοματοποιημένης παραγωγής, την κορυφή αυτής της διαδικασίας, αντικαθιστώντας όχι μόνο την χειρωνακτική εργασία, αλλά και την πνευματική. Θεωρητικά πια  η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών μπορεί να συμβεί με ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση. Αυτό όμως θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της αναγκαιότητας της μισθωτής εργασίας ως μέσου διαβίωσης και η εργασία θα μπορούσε να γίνει έκφραση του ανθρώπου, όχι πλέον αλλοτριωμένη, αλλά ευχάριστη.   

        Όμως η τεχνητή νοημοσύνη στα χέρια των καπιταλιστών δεν απελευθερώνει τους εργαζόμενους, αλλά τους καθιστά περιττούς. Χρησιμοποιείται για να παρακολουθεί ή να απολύει εργαζόμενους, να μειώνει μισθούς, να  συγκεντρώνει ακόμη περισσότερη δύναμη και πλούτο στα χέρια των καπιταλιστικών μονοπωλίων, να επιδεινώνει τις μονοπωλιακές τάσεις και την αυξανόμενη ανισότητα. Αυτή η συγκέντρωση των νέων μέσων παραγωγής δημιουργεί μια νέα τεχνολογική αριστοκρατία, η κυρίαρχη τάξη όχι μόνο κατέχει το κεφάλαιο, αλλά ελέγχει την ίδια την παραγωγή γνώσης και νοήματος. Τα δεδομένα και οι πληροφορίες έχουν γίνει οι νέοι συντελεστές παραγωγής και η ιδιοκτησία πρόσβασης στο Διαδίκτυο, η πύλη προς τα δεδομένα, έχει γίνει νέα πηγή ενέργειας με τα δεδομένα να γίνονται μια  νέα μορφή κεφαλαίου, κεφάλαιο δεδομένων.

          Όπως πάλι μας εξήγησε ο Μαρξ κάθε δεδομένο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα παρέχει ένα πλαίσιο για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αλλά σε ένα ορισμένο στάδιο αυτές οι παραγωγικές δυνάμεις ξεπερνούν αυτό το πλαίσιο, δηλαδή τις σχέσεις παραγωγής εντός των οποίων αναπτύχθηκαν. Αυτές οι σχέσεις παραγωγής στη συνέχεια γίνονται εμπόδιο στην περαιτέρω ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, όπως στις μέρες μας που με την τεχνητή νοημοσύνη περιορίζεται η ανθρώπινη εργασία.

         Το καπιταλιστικό όμως σύστημα  δεν μπορεί παρά να παράγει με σκοπό το κέρδος και ο μόνος τρόπος για τους καπιταλιστές να αποκομίσουν κέρδος είναι να εκμεταλλευτούν την εργασία των εργαζομένων και να πουλήσουν το προϊόν της εργασίας τους. Το κέρδος όμως δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς ανθρώπινη εργασία. Και γίνεται πρόβλημα στον καπιταλισμό όταν η ανθρώπινη εργασία εξαφανίζεται σταδιακά από την παραγωγική διαδικασία. Γιατί  εάν το μερίδιο της ζωντανής εργασίας είναι μικρό, και ίσως μηδενικό στην περίπτωση της πλήρως αυτοματοποιημένης παραγωγής, η υπεραξία που παράγεται από την εργασία θα είναι χαμηλή και το ποσοστό κέρδους θα τείνει προς το μηδέν, στην περίπτωση  της σχεδόν εξ ολοκλήρου αυτοματοποιημένης παραγωγής. Όμως ο καπιταλισμός μηδενικού κέρδους  δεν μπορεί να υπάρξει και μια οικονομία που περιορίζεται στον μοναδικό εξαιρετικά αυτοματοποιημένο τομέα της είναι ασύμβατη με τη διατήρηση του καπιταλισμού. Η κατάσταση μπορεί να …σωθεί, κατά τους αισιόδοξους της αιωνιότητας του καπιταλισμού,  μόνο με την ταυτόχρονη άνοδο ενός τομέα έντασης εργασίας,  όπου οι άνθρωποι διατηρούν συγκριτικό πλεονέκτημα. Κι επειδή  κανείς καπιταλιστής δεν μπορεί να φανταστεί το τέλος του καπιταλισμού, αναζητείται τρόπος για να γίνει βιώσιμος, με τον έλεγχο της τεχνολογίας, τον   πόλεμο, την καταστροφή κεφαλαίου.

Η τεχνητή νοημοσύνη στον καπιταλισμό δεν εξαλείφει την εκμετάλλευση, την μετατοπίζει μόνο και την κάνει λιγότερο ορατή. Δεν απελευθερώνει τους εργαζόμενους, αλλά τους καθιστά περιττούς και δημιουργεί μάζες ανέργων που ασκούν καθοδική πίεση στους μισθούς όσων εξακολουθούν να εργάζονται. Και οι απολυμένοι εργαζόμενοι βέβαια δεν μετατρέπονται σε καλλιτέχνες και φιλοσόφους, αλλά συχνά πέφτουν στη φτώχεια, την επισφάλεια.

            Η τεχνητή νοημοσύνη, όπως και κάθε τεχνολογικό επίτευγμα, δεν είναι καλή ή κακή. Δεν είναι αυτή που αποφασίζει το πεπρωμένο μας, αλλά αυτός που την ελέγχει και λειτουργεί. Και στον καπιταλισμό αναπτύσσεται και ελέγχεται από τεράστια μονοπώλια, όπως η Google ή η Microsoft, επειδή αυτές οι εταιρείες διαθέτουν το καλύτερο υλικό, τους καλύτερους μηχανικούς και πρόσβαση σε τεράστιες ποσότητες δεδομένων. Αυτές οι ομάδες χρησιμοποιούν τη μονοπωλιακή τους θέση για να αποκομίσουν τεράστια κέρδη. Και μια τεχνολογία χτισμένη για το κέρδος θα αναπαράγει τη λογική της κυριαρχίας.

           Θα μπορούσαμε λοιπόν να  αφαιρέσουμε την τεχνητή νοημοσύνη από την ιδιωτική ιδιοκτησία, αναγνωρίζοντας ότι η δύναμή της πηγάζει από τη συλλογική γνώση, για να μειώσουμε τον απαραίτητο χρόνο εργασίας και να επιτρέψουμε σε όλους να συμμετέχουν στα οφέλη της αυτοματοποίησης. Ο στόχος τότε δεν θα ήταν πλέον η ανάπτυξη για την κερδοφορία αλλά το ανθρώπινο μέτρο του ελεύθερου χρόνου, η δημιουργικότητα του  ανθρώπου, το ξεπέρασμα την αποξένωσης.  

Και είναι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας που προσφέρει τις προϋποθέσεις  για τη διασφάλιση ότι τα οφέλη της τεχνητής νοημοσύνης μοιράζονται σε ολόκληρη την κοινωνία αντί να αποθησαυρίζονται από εταιρείες και γενικά την κυρίαρχη τάξη. Για να δίνεται προτεραιότητα στις ανθρώπινες ανάγκες,  γιατί  η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι τόσο το κοινό αγαθό της ανθρωπότητας όσο και το συλλογικό της δημιούργημα.

ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

Με τους πολέμους να συνεχίζονται στην Ουκρανία και Μ. Ανατολή, την ακρίβεια να συνεχίζει να τραβά την ανηφόρα, φαίνεται να φτάνει στα όριά του το θαύμα της οικονομικής μας ανάπτυξης που προπαγάνδιζε η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη. Μοιάζει και πάλι ένας ολόκληρος τρόπος ζωής να ανατρέπεται, ν’ αυξάνονται ακόμα περισσότερο οι ανισότητες και η ανεργία και να απειλούνται να κλονιστούν οι νέες πολιτικοκοινωνικές ισορροπίες που εδραίωσαν κάτι η προπαγάνδα, κάτι η παραίτηση, κάτι η ελπίδα που πεθαίνει τελευταία.

     Στη χώρα μας και γύρω μας, το παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό περιβάλλον έχοντας διαλύσει τις θεσμοποιημένες μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης, έχοντας εξουδετερώσει  τις περισσότερες κατακτήσεις των εργατικών αγώνων, υπονομεύει την αξιοπιστία όλων των μορφών συλλογικής δράσης επιβάλλοντας αφηγήσεις και δράσεις που το ευνοούν, όπως του αντικομμουνισμού, της τρομοκρατίας, της εθνικής άμυνας.

       Έτσι, μετά τον Τραμπ με τις αντικομμουνιστικές κορώνες  στις ομιλίες του  κατά την επέτειο της διακήρυξης της αμερικανικής ανεξαρτησίας ακολούθησε και ο υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησής του Μ. Ρούμπιο που  σήμανε συναγερμό για την αναζωπύρωση, κατά τα λεγόμενά του, της ακροαριστερής πολιτικής βίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Μάλιστα η Ελλάδα είχε την τιμητική της, αφού  ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα παραδείγματα, και την εμπρηστική επίθεση στο σπίτι της πολιτεύτριας της Ν.Δ Αφροδίτης Νέστορα που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο  της μητέρα της, για να αναδείξει την υποτιθέμενη αύξηση της αριστερής βίας στην Ευρώπη. Δεν παρέλειψε βέβαια στην ομιλία του στην υπουργική Διάσκεψη για την αναζωπύρωση της Πολιτικής Τρομοκρατίας ενώπιον των εκπροσώπων από 60 χώρες να εστιάσει και  στην Κούβα, με το εγκληματικό αποκλεισμό που της έχουν επιβάλλει,  σαν τη κεντρική δύναμη στην ανάπτυξη βίαιων αριστερών κινημάτων στο δυτικό κόσμο. Μετατοπίζεται λοιπόν η  μέχρι τώρα εστίαση  από την τρομοκρατική απειλή του  ισλαμικού εξτρεμισμού στην πιο διάχυτη απειλή από την αριστερή πολιτική βία.  

         Η χρονική στιγμή της αναβίωσης του αντικομμουνισμού και της απειλής της τρομοκρατίας σχετίζεται βέβαια με τον πόλεμο με το Ιράν από τον οποίο οι ΗΠΑ δεν μπορούν να απεμπλακούν  και τις αντιδράσεις που προκαλούνται στο εσωτερικό της χώρας. Η απειλή, κατά την κυβέρνηση Τραμπ,  του  κόκκινου τρόμου γίνεται ένα καλό πρόσχημα για να ενταθεί η καταστολή ενάντια σε όσους αντιτίθενται στις παραβιάσεις δικαιωμάτων από ομοσπονδιακούς πράκτορες μετανάστευσης, όπως και ενάντια σ’ όσους αντιτίθενται στη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα και τον πόλεμο στο Ιράν. Στην πραγματικότητα δηλ., στις ΗΠΑ ποινικοποιείται η διαφωνία σε μια προσπάθεια της κρατικής εξουσίας να τη συντρίψει.  

         Και στη χώρα μας όμως ξανάρχεται στην επικαιρότητα η τρομοκρατία της αριστεράς, κατά τα λεγόμενα στελεχών της κυβερνώσας παράταξης. Πριν λίγο καιρό, με την αποφυλάκιση και επανεγκλεισμό του καταδικασμένου σαν ηγέτη της Ε.Ο 17 Νοέμβρη Α. Γιωτόπουλου και πριν μέρες με την τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού σε σπίτια πολιτευτών της Ν.Δ, παντελώς αγνώστων πέρα από ένα στενότατο κύκλο,  με αποτέλεσμα το θάνατο της Βάγιας Νέστορα.

         Από κοντά, επειδή φυσικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ικανή και αποτελεσματική και η μόνη που θα πρέπει να επιλεγεί στις  επόμενες εκλογές για να κυβερνήσει μια τρίτη τετραετία, μετά από μερικές μέρες πρώτη είδηση έγινε η ανακάλυψη, μετά 16 χρόνια, των εμπρηστών της Μαρφίν. Δια των παρατρεχάμενων δημοσιογράφων της η κυβέρνηση αναπτύσσει σε συνέχειες, κομπάζοντας, το χρονικό ανακάλυψης και σύλληψης των δραστών του εμπρησμού της τράπεζας Μαρφιν, στη μεγάλη διαδήλωση της 5^ης Μαίου 2010. Η αστυνομική πλοκή της νουβέλλας που έδωσε στη δημοσιότητα η αστυνομία παρουσιάζει και λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Περιλαμβάνει μυστήριο, ολίγο από επιστημονική φαντασία,  με την τεχνητή νοημοσύνη να ανακαλύπτει, χωρίς να περηφανεύεται ακόμα ότι κατάφερε την ταυτοποίηση, από σωματότυπους, κοτσίδες και κυρίως τσάντες και τσαντάκια τα πρόσωπα που έριξαν τη μολότωφ στην τράπεζα. Και δεν λείπει και η ψυχολογική διάσταση στο αφήγημα, με τον ανώνυμο συντάκτη του e-mail να  εξομολογείται το ψυχικό του βάρος για το μυστικό που κρατούσε 16 χρόνια.  

       Έτσι και στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες διαμορφώθηκε το κατάλληλο έδαφος για να κυριαρχήσει στην επικαιρότητα η απειλή της  αριστερής τρομοκρατίας, να δυσφημείται κάθε αγώνας των εργαζομένων, να ξεχνιέται  η πραγματική τρομοκρατία που ασκείται πολλές φορές από τους αστυνομικούς.  Οι οποίοι πριν περίπου δέκα μέρες στο Άργος τραυμάτισαν θανάσιμα στο κεφάλι έναν εικοσάχρονο, στο φάσμα του αυτισμού, κατά τη διάρκεια καταδίωξης, ισχυριζόμενοι ότι πυροβόλησαν για εκφοβισμό. Κι αυτή  δεν είναι η πρώτη φορά που εκπυρσοκροτήσεις ή εξοστρακισμοί σφαιρών αστυνομικών περιστρόφων βρίσκουν στόχο, όταν απέναντί τους είναι κάποιος μετανάστης, κάποιος Ρομά, κάποιος τοξικοεξαρτημένος, κάποιος απόβλητος της Δημοκρατίας μας. Βέβαια, αυτή τη φορά η δικαιοσύνη αποφάσισε την προφυλάκισή τους, βρίσκοντας μια καλή ευκαιρία να επιβεβαιώσει την ανεξαρτησία της, μετά τη συνεχή αμφισβήτησή της με αποφάσεις της που ευνοούσαν την εκτελεστική εξουσία. Στην πραγματικότητα όμως, ανεξάρτητα από την προσωπική εντιμότητα των μελών του δικαστικού σώματος, η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας είναι ένα ιδεολογικοπολιτικό τέχνασμα της αστικής τάξης, για να κρύψει την ταξική ουσία της εξουσίας της, εφόσον η αστική εξουσία είναι μία και αδιαίρετη και κάθε δικαστήριο αυτής της εξουσίας είναι αστικό δικαστήριο

         Αφού λοιπόν  η κυρίαρχη εξουσία στην καπιταλιστική Δύση, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, αναγνώρισε στον μουσουλμάνο ένα νέο επικίνδυνο εχθρό που έπρεπε να πολεμήσει, μετά στράφηκε ενάντια στους ρακένδυτους μετανάστες που απειλούν τον δυτικό πολιτισμό, για να καταλήξει εκ νέου στην απειλή του κομμουνισμού, που είναι ο πραγματικός της φόβος να μην εμπνεύσει και οργανωθεί η  εργατική τάξη,  και να εκφοβίσει με την τρομοκρατία.

        Επείγεται η αστική μας εξουσία στα καπιταλιστικά κράτη της Δύσης να βρει αφήγημα να ενώσει υπέρ των συμφερόντων της τις εκμεταλλευόμενες τάξεις. Και όταν κάποιες φορές άλλη διέξοδος για τα συμφέροντα των καπιταλιστών δεν υπάρχει από τον πόλεμο, με την κατάλληλη προπαγάνδα δημιουργείται το κλίμα αποδοχής του.  Κι επειδή οι κοινωνίες πρέπει να αποδεχτούν τις προετοιμασίες για τον πόλεμο, να συναινέσουν στην πολεμική οικονομία, γι’ αυτό όλο και περισσότεροι ηγέτες αναφέρονται στο καθήκον των νέων προς την πατρίδα για την υπεράσπιση του πολιτισμού της. Ο υπουργός Άμυνας της χώρας μας Ν. Δένδιας  με συνεχείς προειδοποιήσεις για προετοιμασία της άμυνας της χώρας δεν σταματά να επαναλαμβάνει την αναγκαιότητα αλλαγής νοοτροπίας της νέας γενιάς, η οποία πρέπει να καταλάβει ότι θα πρέπει να υπερασπιστεί τη χώρα της. Με απλά λόγια δηλ. να συναινέσει η νεολαία να γίνει κρέας για τα κανόνια.  

          Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο επιβάλλει τους δικούς του ανάλγητους όρους, για να καταπνίξει κάθε φλόγα στις καρδιές των εκμεταλλευομένων για απαλλαγή από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, να σβήσει κάθε όραμα για μετασχηματισμό της κοινωνίας.  Όμως ο  τροχός της Ιστορίας εξακολουθεί να γυρίζει, με κινητήρα του την ταξική πάλη, την πάλη για την απελευθέρωση και την ελευθερία

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

 

Στις ομιλίες του ο Ντ. Τραμπ για τη 250^η επέτειο της διακήρυξης της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, πέρα από την εξύμνηση των αμερικανικών ιδεωδών, που στην πραγματικότητα συνοψίζονται στο αμερικανικό όνειρο της ατομικής ανέλιξης σ’ ένα σκληρό καπιταλιστικό περιβάλλον, καταφέρθηκε εναντίον του κομμουνισμού, επέμενε στην ύπαρξη αναζωπύρωσης της κομμουνιστικής απειλής, σύνδεσε την αντικομμουνιστική ρητορική με το αντιμεταναστευτικό ζήτημα, εξισώνοντας με τους μετανάστες την υποτιθέμενη κομμουνιστική απειλή και καταλήγοντας να παρουσιάσει τους Δημοκρατικούς ως κομμουνιστές. Η περιγραφή του κομμουνισμού, τριάντα πέντε χρόνια από το τέλος του ψυχρού πολέμου, θυμίζει την πιο ακραία ρητορική που είχε τότε χρησιμοποιηθεί.  Για τον Ντ. Τραμπ «ο κομμουνισμός είναι ακριβώς το αντίθετο της ζωής, της ελευθερίας και της επιδίωξης της ευτυχίας. Είναι θάνατος, τυραννία και επιδίωξη του κακού».

        Αυτή η αντικομμουνιστική ρητορική δεν είναι καθόλου ξένη στη χώρα μας.  Πολλές φορές, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, κυβερνητικοί παράγοντες αναβιώνουν φρασεολογία του μετεμφυλιακού κράτους και παρουσιάζουν σαν κομμουνιστές όποιους, όπως ο Α.Τσίπρας, θα πρέπει, για να υπάρχει η ψευδαίσθηση της εκλογικής επιλογής,  να παίξουν στο δικομματικό παιχνίδι τον άλλο πόλο. 

         Χρησιμοποιείται δηλ.  η αντικομμουνιστική ρητορική ως πολιτικό εργαλείο με διπλή στόχευση. Για να δυσφημιστούν πολιτικοί αντίπαλοι και να κινητοποιηθούν συντηρητικές θρησκευτικές εθνικιστικές δυνάμεις, ώστε να υπάρξει η ψευδαίσθηση της επιλογής ανάμεσα σε παρόμοια αστικά κόμματα.  Αλλά το κυριότερο, για να απαξιωθεί και να ευτελιστεί ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, η εναλλακτική λύση στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού,  εξισώνοντας κάθε προσπάθεια  για ανατροπή του με τραγωδία και ταυτίζοντας κάθε κριτική του καπιταλισμού με αστικές καρικατούρες αριστερών.  Η χρήση μιας τέτοιας ρητορικής με έντονη στόχευση έχει αποδείξει ότι μπορεί εν μέρει να πετύχει  τον απώτερο στόχο της. Δηλ. την απαξίωση μιας ιδέας και την ομαλοποίηση της προσπάθειας δίωξης και διακρίσεων εις βάρος ατόμων για τις ιδέες τους, ακόμα κι αν αυτό καμουφλάρεται.

        Η ετικέτα του κομμουνιστή για δεκαετίες, ιδιαίτερα στη χώρα μας, ήταν μια από τις πιο αποτελεσματικές μορφές μιας πολιτικής και ρητορικής που χρησιμοποιούσε και τη γλώσσα ως όπλο για έλεγχο και εξουδετέρωση όποιων αντιστρατεύονταν την κυρίαρχη πολιτική των αστικών συμφερόντων.  Στη χώρα μας, για δεκαετίες, μετά την ηττημένη επανάσταση της δεκαετίας του 1940, ο χαρακτηρισμός κομμουνιστής ενσάρκωνε το σύνολο του ενθνοπροδότη και εγκληματία. Ο αντικομμουνισμός μέχρι τη μεταπολίτευση στόχευε παράλληλα στην ενίσχυση πολύ συγκεκριμένων πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών απόψεων και  θεωρούσε τις φιλοσοσιαλιστικές και φιλοσυνδικαλιστικές απόψεις θεμελιωδώς ανθελληνικές.

         Στα χρόνια μας,  αυτό που προσπαθεί να κάνει ο κυρίαρχος λόγος είναι να δημιουργήσει διακρίσεις ανάμεσα σ’ αυτούς που ανήκουν στις εκμεταλλευόμενες τάξεις, χαρακτηρίζοντας τους κομμουνιστές ως τους άλλους, τους διαφορετικούς, πότε ως κληρονόμους εγκλημάτων πότε ως απολιθώματα άλλης εποχής.  Απεικονίζει μάλιστα  την εμβέλεια και επιρροή τους και σε πεδία που δεν τους αφορούν και σε έκταση υπερβολικά μεγαλοποιημένη, μόνο και μόνο για να βρίσκει αίτιους να κατηγορεί για αποτυχίες της κυρίαρχης εξουσίας.  

         Μετά την οικονομική κρίση στη χώρα μας μια τέτοια ρητορική αρχίζει να γίνεται κανονικοποιημένη και καθομιλουμένη, ιδίως με τη χρήση και τη διαιώνισή της από άτομα σε θέσεις πολιτικής, νομικής ή πολιτιστικής εξουσίας. Ο πρώην υπουργός κυβερνήσεων του Κ. Μητσοτάκη Μ. Βορίδης επαναλαμβάνει με το μπλαζέ υπεροπτικό του ύφος για την αναγκαιότητα της απώλειας της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης αναφέρεται στον κόκκινο και μαύρο φασισμό, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Τασούλας μιλά για επιβολή κομμουνιστικής δικτατορίας που στόχευε ο αγώνας του Ν. Μπελογιάννη.

       Και βέβαια στην Ε.Ε  επικρατεί η αντικομμουνιστική ρητορική σε εφημερίδες, δικαστικές υποθέσεις, επιχειρηματικές προσπάθειες για την κατάρρευση συνδικάτων, συνδικαλιστικές προσπάθειες για την εκδίωξη και φίμωση ταξικών συνδικάτων. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο υιοθετεί ψήφισμα που εξομοιώνει τον κομμουνισμό με τον ναζισμό και η Ε.Ε εντάσσει την αντικομμουνιστική της ρητορική σε μια γενική καταδίκη των δικτατοριών του παρελθόντος και σε έναν αδιαφοροποίητο φόρο τιμής στα θύματά τους, ακόμα και αν πρόκειται για συμμορίες συνεργατών ναζί.  Και βέβαια δεν μένει μόνο σε διακηρύξεις, αλλά προχωρά και σε απαγορεύσεις και καταστολή, με ποινικοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, ακόμα κι απαγορεύσεις κομμουνιστικών κομμάτων.

        Κι αν φαίνεται παράδοξο, όμως δεν είναι που ο αντικομμουνισμός εντοπίζεται συνολικά, στην άκρα δεξιά, στη δεξιά, στην αριστερά και στην άκρα αριστερά, η οποία μάλιστα συνέβαλε σημαντικά, ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1970, στη διάδοση αντικοκομμουνιστικών ζητημάτων, ενώ συγχρόνως αρνούνταν την κατηγορία του αντικομμουνισμού. Ήδη μεσούντος του ψυχρού πολέμου είχε εξομοιωθεί το ναζιστικό και σοβιετικό κράτος του σοσιαλισμού κάτω από την κατηγορία του ολοκληρωτικού κράτους. Προκειμένου εκείνες τις δεκαετίες να εδραιωθεί η συμβατή, μη κομμουνιστική αριστερά ενάντια στην απειλή του υπαρκτού σοσιαλισμού, η  καλύτερη τακτική ήταν να  υποστηριχθούν ακαδημαϊκοί όπως ο  Αντόρνο και Χορκχάιμερ της Σχολής της Φραγκφούρτης ως οι σημαντικότεροι, ακόμη και πιο ριζοσπαστικοί μαρξιστές στοχαστές του 20ού αιώνα. Οι οποίοι  επαναπροσδιόριζαν τον μαρξισμό ως ένα είδος αντικομμουνιστικής κριτικής θεωρίας που δεν συνδέεται άμεσα με την ταξική πάλη από τα κάτω, αλλά μάλλον ασκεί ελεύθερη κριτική σε όλες τις μορφές κυριαρχίας και τελικά όμως τάσσεται υπέρ των καπιταλιστικών κοινωνιών ελέγχου ενάντια στις υποτιθέμενες φασιστικές φρικαλεότητες των ισχυρών σοσιαλιστικών κρατών.

        Πριν 35 χρόνια η κατάρρευση της ΕΣΣΔ παρουσιάστηκε τότε από τους υποστηρικτές του καπιταλισμού ως η οριστική νίκη της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς επί του κομμουνισμού και ένα κύμα ευφορίας είχε σαρώσει την άρχουσα τάξη και τους απολογητές της. Μιλούσαν για το τέλος του σοσιαλισμού, το τέλος του κομμουνισμού, ακόμη και το τέλος της ιστορίας. Έκτοτε, έχουμε γίνει μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου παγκόσμιας εκστρατείας δυσφήμισης των μαρξιστικών ιδεών

      Και μετά  από 35 χρόνια δεν απομένει τίποτα από αυτές τις ανόητες ψευδαισθήσεις και τις εσφαλμένες προβλέψεις. Ο καπιταλισμός βρίσκεται στη βαθύτερη κρίση του από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης. Εκατομμύρια άνθρωποι απειλούνται από πολιτικές λιτότητας, ανεργία και φτώχεια. Οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι απειλούν με μια γενικευμένη σύρραξη όλο τον κόσμο. Το αμερικανικό όνειρο της παγκόσμιας κυριαρχίας είναι θαμμένο κάτω από τα σιγοκαίοντα ερείπια στη Μ. Ανατολή,  στο Λίβανο και τη Γάζα. Το διεθνές Δίκαιο έχει κουρελιαστεί από το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ και κάθε κανόνας διπλωματίας έχει παραβιαστεί από τον Ντ. Τραμπ στις σχέσεις του με το Ιράν.   

        Τα  λόγια του Τραμπ ότι «η Αμερική δεν είναι απλώς το πιο πετυχημένο έθνος. Είναι η ιστορική μορφή που πήρε η ανθρώπινη δυνατότητα να φτάσει την τελειότερη έκφρασή της» δεν δείχνουν παρά την απελπισία ενός ηγέτη που προσπαθεί να παρουσιάσει τη χώρα του σαν αυτό που πια δεν είναι, υποσχόμενος ότι θα την ξανακάνει μεγάλη. 

        Η ιστορία έχει επιστρέψει με μανία. Οι ίδιοι Δυτικοί που υπερέβαλαν όλα τα ελαττώματα της σοβιετικής οικονομίας αγωνίζονται τώρα απεγνωσμένα να εξηγήσουν την προφανή αποτυχία της οικονομίας της αγοράς. Σήμερα, υπάρχει μόνο οικονομική κατάρρευση, πολιτική αστάθεια, αβεβαιότητα, πόλεμοι και συγκρούσεις. Η   παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού προκαλεί μια γενική αμφισβήτηση της οικονομίας της αγοράς και το  ανανεωμένο ενδιαφέρον για τις μαρξιστικές ιδέες ανησυχεί την αστική τάξη. Η νέα λοιπόν εκστρατεία συκοφαντίας των κομμουνιστικών ιδεών, η αναθεώρηση της ιστορίας, η αμαύρωση των ονομάτων των πρωτεργατών των κομμουνιστικών αγώνων αντανακλούν το φόβο της κυρίαρχης τάξης. Για να μην εμπνέεται η εργατική τάξη πρέπει να πνιγεί στην εχθρότητα και τη δυσπιστία κάθε προσπάθεια σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, να σέρνονται στη λάσπη τα επιτεύγματα και η επαναστατική σημασία της Μπολσεβίκικης επανάστασης.