ΟΠΩΣ ΓΑΛΛΙΑ;

 

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι, βγήκαν στους δρόμους ευρωπαϊκών πόλεων, με επίκεντρο τη Γαλλία,  τις τελευταίες μέρες για να διαμαρτυρηθούν για την κατάσταση των σχολείων, για  το αυξανόμενο κόστος  διαβίωσης, την κρίση στέγασης, τη κλιμάκωση της  διαφθοράς,  την πολιτική  των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Αν και οι αφορμές  παραμένουν συγκεκριμένες για κάθε χώρα και δεν μπορούν να παρουσιαστούν αυτές οι κινητοποιήσεις σαν ένα ενιαίο ευρωπαϊκό κύμα διαμαρτυριών, όμως φαίνεται  ότι υπάρχει κοινό υπόβαθρο στις πολιτικοοικονομικές συνθήκες που τις προκαλούν.  Κι αν ξεσπούν διαμαρτυρίες σε αρκετές χώρες με διαφορά εβδομάδων  δεν είναι τόσο ότι η ροή πληροφοριών διευκολύνεται και επιταχύνεται από τα κοινωνικά δίκτυα όσο ότι είναι  ίδιες οι πιέσεις  που τις παράγουν. Οι διαδηλώσεις αυτές αναδεικνύουν την αυξανόμενη δυσαρέσκεια για τις συνθήκες διαβίωσης,  αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις ανταποκρίνονται στις ανησυχίες των πολιτών.

          Κάποιες διαμαρτυρίες σε αρκετές χώρες, ιδιαίτερα στη Γαλλία,  κατέληξαν σε βίαιες συγκρούσεις, λεηλασίες βανδαλισμούς καταστημάτων, ζημιές σε δημόσια κτίρια και  με καταγγελίες για εμπρηστικό και προβοκατόρικο ρόλο της αστυνομίας. Η ακροδεξιά εκμεταλλεύεται την αναταραχή για να παρουσιαστεί ως η εναλλακτική λύση, όσο κατηγορείται η ακροαριστερά για πρόκληση χάους στις πόλεις και στοχοποιούνται οι μετανάστες ως υπεύθυνοι για τις καταστροφές.   Και μένει στο μέλλον να δείξει αν τα αιτήματα σταδιακά θα μπορέσουν να διευρυνθούν και ν’ αποκτήσουν ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα, έτσι που να μη μπορέσει η κυρίαρχη εξουσία να εκμεταλλευτεί προς όφελός της αυτές τις κινητοποιήσεις.

          Οι νέοι, βιώνουν ένα  αίσθημα αβεβαιότητας και έλλειψης ελέγχου στη ζωή τους, που όταν οι καταστάσεις  γίνονται δυσχερείς μια σπίθα είναι ικανή να διοχετεύσει τη δυσαρέσκεια και να τους οδηγήσει στους δρόμους. Αντιμέτωποι με μέτρα λιτότητας, την κατάργηση της δημόσιας εκπαίδευσης, επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης, αυταρχισμό και, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, τον ταχύ στρατιωτικό επανεξοπλισμό, οι νέοι εξεγείρονται. Απορρίπτουν την ιδέα ότι θα πρέπει να αποδεχτούν την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης στην πατρίδα τους, ενώ παράλληλα να πρέπει να συσπειρώνονται πίσω από τους  πολιτικούς και στρατιωτικούς σχεδιασμούς των κυβερνήσεων τους.

         Λόγω της κινητοποίησης μαθητών και φοιτητών  δεν λείπουν οι αναφορές και οι συγκρίσεις με τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του Μάη του ’68, καθώς τα κοινωνικά κινήματα συχνά επικαλούνται την ιστορία. Τότε βέβαια ο ενθουσιασμός για την εξέγερση που διεκδικεί  μια καλύτερη ζωή διαπέρασε μεγάλα τμήματα της νεολαίας, οι αντιιμπεριαλιστικοί αγώνες διεθνοποίησαν τις διαμαρτυρίες, υπήρχε η επιθυμία για απελευθέρωση των ηθών, μια άρνηση της καθημερινότητας. Κι αν  εκφράστηκε μια ευρεία απόρριψη της καταναλωτικής κοινωνίας, δεν είχε όμως  απορριφτεί ο καπιταλισμός, αλλά η σύμφυτη σ’ αυτό αδικία του, και καθώς η οικονομία εξακολουθούσε να αναπτύσσεται και η τριτοβάθμια εκπαίδευση υποσχόταν πρόσβαση σε αξιοζήλευτες θέσεις οι νέοι απαιτούσαν τη συμμετοχή σ’ αυτή την ευμάρεια που απολάμβαναν οι προνομιούχοι. Εν ολίγοις υπήρχε αισιοδοξία για τη δυνατότητα αλλαγής του κόσμου, μέσω ενός …ανθρώπινου καπιταλισμού, ενώ η οικονομική ανάπτυξη δημιουργούσε προσδοκίες για ένα καλύτερο μέλλον.

          Και βέβαια η αποσύνδεση ουσιαστικά εκείνων των αιτημάτων από την οικονομική βάση του καπιταλισμού άφησε κληρονομιά που, στην τελική, αποσταθεροποιώντας βαθιά τον πολιτικό χώρο, μοιάζει να στρέφεται εναντίον των ίδιων των πιο αδύναμων κοινωνικά. Έτσι π.χ. η απαίτηση από τους νέους για ατομική αυτονομία, μοιάζει στις μέρες μας να γυρνά μπούμερανγκ, χρησιμεύοντας στην επιβολή νέων κοινωνικών κανόνων στα άτομα, όπως ευελιξία, προσαρμοστικότητα, προσωπική ολοκλήρωση, ικανότητα αυτόνομης διαχείρισης της επαγγελματικής τους πορείας. Δηλ. επιβολή κανόνων που δεν είναι λιγότερο περιοριστικοί από αυτούς που αντικατέστησαν, και ανανεώνουν τους μηχανισμούς παλιών διαδικασιών ταξικής κυριαρχίας.

          Εν έτει όμως 2026, κυριαρχούν η ανασφάλεια και η απαισιοδοξία. Οι νέοι αντιμετωπίζουν αβεβαιότητα για το επαγγελματικό τους μέλλον, κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες, ανησυχούν για την αυταρχικότητα των κυβερνήσεων τους και την απειλή πολέμου. Τώρα κυριαρχεί περισσότερο ο φόβος της επιστροφής σε σκοτεινές ιστορικές περιόδους, με την ανησυχία για την άνοδο της ακροδεξιάς, που προωθείται από την κυρίαρχη εξουσία του φιλελεύθερου λεξιλογίου,  να αποτελεί βασικό στοιχείο της πολιτικής τους συνείδησης.

         Η πολιτική αδιαφορία, η αστυνομική καταστολή, η συγκαταβατική μεταχείριση των νέων  είναι παράγοντες που τροφοδοτούν την εξάπλωση των διαμαρτυριών. Οι εικόνες της καταστολής που κοινοποιούνται ασταμάτητα σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης σοκάρουν με την αγριότητά  τους  και  ενισχύουν την αλληλεγγύη μεταξύ προνομιούχων και μη προνομιούχων νέων που παίρνουν μέρος στις διαδηλώσεις. Οι μονάδες καταστολής σιδερόφρακτες, με τις ασπίδες, τα γκλομπ και τις χειροβομβίδες σηματοδοτούν και σ’ αυτές τις διαμαρτυρίες τη δύναμη και σκληρότητα του αυταρχικού κράτος, που τις τελευταίες δεκαετίες πανομοιότυπο ολοένα και επεκτείνεται.

         Είναι δύσκολο να προβλεφθεί η έκβαση των κινητοποιήσεων. Και στο παρελθόν έχει αποδειχτεί ότι όσο οι επιμέρους διεκδικήσεις σταδιακά δεν συνδέονται με το πολιτικοοικονομικό σύστημα, αλλά περισσότερο με συγκεκριμένα πρόσωπα και  μεμονωμένες πολιτικές ακόμα και η μερική ικανοποίησή τους παραπλανά και εφησυχάζει.  

          Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να μετατραπεί η αποφασιστικότητα που εκφράζεται σε μια διαρκή δύναμη και να επεκταθεί αυτή στην πλειοψηφία των εργαζομένων. Είναι και το ιδεολογικό πρότυπο, το ιστορικό υπόβαθρο, το κοινωνικό όραμα  που θα οπλίσει αυτόν τον πολιτικό αγώνα. Έχοντας κατασυκοφαντηθεί το όραμα μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, με προώθηση του αντικομμουνιστικού λόγου, στις υπάρχουσες καταστάσεις και ιδεολογίες συσκοτίζονται τα πνευματικά και υλικά στοιχεία υπέρβασής τους που θα συντελούσαν στην ανάδυση μιας ταξικής συνείδησης. Γι’ αυτό είναι τα κομμουνιστικά κόμματα με τις σαφείς ταξικές και κοινωνικές αναφορές πρωτοπόροι και καθοδηγητές στους ταξικούς αγώνες.

         Σε κάθε κινητοποίηση είναι η σύνδεσή της  με εργατικές απεργίες, κοινωνικές διαμαρτυρίες που μετατρέπουν επιμέρους διεκδικήσεις σε συνολική αμφισβήτηση του συστήματος και μπορεί να μετατρέψει επιμέρους κρίσεις σε μια γενικότερη κοινωνική κρίση. Για να επιτευχθεί αυτό, η κινητοποίηση πρέπει να μπορεί να βασίζεται σε μορφές οργάνωσης που επιτρέπουν τη συλλογική λήψη αποφάσεων για τα επόμενα βήματα, για ν’ αγκυροβολήσει ο αγώνας σε χώρους εργασίας και γειτονιές.

       Γι’ αυτό είναι καθοριστική η ύπαρξη ενός κομμουνιστικού κόμματος που οργανώνει αγώνες, εμπνέει το όραμα μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Έτσι που  οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις δεν ξεστρατίζουν σε ατραπούς που ευνοούν το κυρίαρχο σύστημα και δεν διαλύονται σε ατομικές πορείες και αυτάρεσκες επιλογές, με την ένταση και βία να γίνονται αυτοσκοπός και κριτήριο επαναστατικότητας.  Είναι η οργάνωση  των εργαζομένων σε ταξικά σωματεία, που ενεργοποιεί τη δύναμη τους μέσω απεργιών και συλλογικών μορφών πάλης. Όταν υπάρχει συνδικαλιστική αδυναμία για ευρύτερη κινητοποίηση των εργαζομένων, αυτό αποτελεί σημαντικό περιοριστικό παράγοντα για να μετατραπεί η οργή και η αμφισβήτηση σε ένα ευρύτερο σχέδιο κοινωνικής αλλαγής.  

 

ΜΕ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

 

Ο Αμερικανός υπουργός εξωτερικών Μ. Ρούμπιο στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, που στόχευε στην εξασφάλιση συμφωνίας με την ελληνική κυβέρνηση για εξοπλιστικά προγράμματα, εν μέσω αντιπολεμικών συλλαλητηρίων που τον χαρακτήριζαν ανεπιθύμητο,  εκφώνησε στην Πνύκα μια ομιλία, με την οποία προσπάθησε να δικαιώσει ιδεολογικά την αμερικανική πολιτική.

         Η ελληνική κυβέρνηση, με μια υποτέλεια που παρέπεμπε σε παλιές δεκαετίες, ικανοποιήθηκε που ο Μ. Ρούμπιο υπέδειξε την Ελλάδα ως τον καλύτερο εταίρο για την ενεργειακή ασφάλεια, την άμυνα και τη διαχείριση των συνόρων και  ένιωσε και περηφάνεια που ο υπουργός χρησιμοποίησε την ιστορική κληρονομιά της ως σκηνικό στήριγμα για την προπαγάνδα του. Με σκηνογραφία την Ακρόπολη,  τη λουσμένη στο φως, για να αποκτήσουν κύρος τα λεγόμενα του, ο υπουργός μετέτρεψε την ελληνική ιστορία σε εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης,  συνδέοντας  την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ με το  κλέος του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και  δίνοντάς της  μια ιστορική διάσταση που προσδίδει διαχρονικότητα και εγκυρότητα.  

            Ο Μ. Ρούμπιο παρουσιάζει της ιστορία της Δύσης, από την αρχαία Ελλάδα ως τις σύγχρονες ΗΠΑ, ως μια ενιαία, αδιάσπαστη συνέχεια. Διαστρέφοντας τον ιστορικό χρόνο και με αυθαίρετη συμπλοκή κατηγοριών όπως Ελλάδα, Ρώμη, Χριστιανισμός, Ευρώπη, Αμερική μοιάζει να ανακαλύπτει ότι η εκφοβιστική και εκβιαστική πολιτική τακτική μπορεί και να σκηνοθετηθεί πιο αποτελεσματικά κάτω από τα φώτα της φιλοσοφίας της ιστορίας από ό,τι με  τον αστόλιστο λόγο του απειλητικού καουμπόι. Ακόμα και η σημασία της λέξης  «θυμός» που χρησιμοποίησε έξω από το ιστορικό και φιλοσοφικό της πλαίσιο εκφυλίστηκε σε θρίαμβο της εξουσίας και βίας που ασκείται χωρίς δικαιοσύνη, μαζί με τον ανταγωνισμό και την εθνική βούληση. Καταγγέλλοντας το αριστερό ιδεώδες της προτεραιότητας της ισότητας έναντι της απόδοσης το αντιπαραβάλλει με την αρχαία Ελλάδα, που τη συρρίκνωσε σ’ έναν πολιτισμό της φιλοδοξίας, του ανταγωνισμού, στρατιωτικών επιχειρήσεων και αφοσίωσης στο καθήκον. 

          Κι αν αναφέρθηκε στην επιρροή της αρχαίας Ελλάδας στις ιδέες των «Αμερικανών Ιδρυτών Πατέρων», αυτό γίνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να ελαχιστοποιείται η δημοκρατική κληρονομιά της Αθήνας και να μετατοπίζεται εξ ολοκλήρου η οπτική σε μια αριστοκρατική αριστεία που δικαιώνει τις ΗΠΑ να διατηρούν το καθεστώς τους ως παγκόσμια εξουσία, με την κυρίαρχη τάξη τους να είναι απαλλαγμένη από δημοκρατικούς περιορισμούς.

           Εκεί στην Πνύκα, από το λόγο του Μ. Ρούμπιο δεν αναδύθηκε μια φιλοσοφία της ιστορίας, αλλά μια κατασκευασμένη αφήγηση, σχεδιασμένη έτσι που να δικαιώνει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Χτίζοντας  έναν βολικό  πολιτικό μύθο με μια διαστρεβλωμένη ανακατασκευή του παρελθόντος, επιδιώκεται να παρουσιαστεί η πολιτική του παρόντος ως αναπόφευκτη, ιστορικά προκαθορισμένη και δικαιωμένη και να ιδωθούν  κάτω απ’ αυτό το πρίσμα ο εθνικισμός, η μαζική μετανάστευση, η παρακμή της Δύσης, η επιστροφή της εθνικής δύναμης.

         Κι αν ξεκινά το λόγο του, χωρίς να αποφεύγει τις ιστορικές ανακρίβειες, με τους περσικούς πολέμους και την πυρπόληση της Ακρόπολης από τον Ξέρξη, το κάνει,  για να καταλήξει περιφρονητικά στη «λατρεία του θανάτου των ριζοσπαστικών μουλάδων» στο Ιράν, ώστε να δώσει στην παροντική σύγκρουση με το Ιράν μια ιστορική νομιμοποίηση, παρουσιάζοντας την ως το πιο πρόσφατο κεφάλαιο σε έναν αρχαίο πολιτισμικό αγώνα. Και  χαράσσει μια ενιαία, αδιάσπαστη γραμμή, όπου από τη μια στέκεται ο ελεύθερος άνθρωπος της Δύσης, ενσαρκωμένος στην αρχαία Ελλάδα, και από την άλλη ο δεσποτικός, φανατικός, μη πολιτισμένος Ανατολικός κόσμος. Μόνο που ο τακτοποιημένος διαχωρισμός  μεταξύ Ανατολής και Δύσης, στον οποίο βασίζεται η ιστορική αφήγησή του Ρούμπιο, για δικαίωση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ, ποτέ δεν υπήρξε. Η ελληνική γνώση, τέχνη και πολιτικές ιδέες κυκλοφορούσαν σε όλη την ανατολική Μεσόγειο και πέρα από αυτήν, με τις επαφές ανάμεσα στους λαούς να είναι σύνθετες, αμοιβαίες και διαμορφωμένες τόσο από συγκρούσεις όσο και από συνεργασίες.

         Ο υπουργός απευθύνοντας ισχυρή έκκληση στην Ευρώπη, να επιστρέψει στις ρίζες της, όπως τις φαντασιώνεται στο λόγο του, και στην παλιά της δύναμη, ασκεί δριμεία κριτική στην πορεία των περασμένων δεκαετιών. Η  προσπάθεια  επανίδρυσης της διατλαντικής συμμαχίας γίνεται στο όνομα της κοινής πολιτισμικής καταγωγής, με τις ιμπεριαλιστικές στοχεύσεις, τα οικονομικά συμφέροντα να αποκρύβονται επιμελώς. Γι’ αυτό επικαλείται τη σύγκρουση των πολιτισμών για δικαιολόγηση των στρατιωτικών επεμβάσεων της,  διακηρύττοντας ότι κύριες πηγές των διεθνών συγκρούσεων δεν είναι οικονομικές και γεωστρατηγικές αλλά πολιτισμικές.  

        Η επίκληση όμως αυτής της καρικατούρας της αρχαίας ιστορίας, για να κινητοποιηθεί υποστήριξη για τη σύγχρονη στρατιωτική επιθετικότητα, δεν είναι αθώο ιστορικό λάθος. Είναι ένας τρόπος κατασκευής εχθρού παρουσιάζοντας έναν ολόκληρο πολιτισμό ως υπαρξιακή απειλή. Και η ιστορία έχει δείξει πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η ρητορική.

           Γιατί  δεν είναι μόνο η αμερικανική προπαγάνδα δια στόματος Ρούμπιο  που δεν διστάζει να σφετεριστεί την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας και το κλασικό παρελθόν. Ο υπουργός απηχεί ανοιχτά στην ομιλία του το ναζιστικό λόγο. Είναι και  η ναζιστική προπαγάνδα που κατέφευγε στην ανακατασκευασμένη ιστορία της κλασικής αρχαιότητας, για να νομιμοποιήσει τόσο τις πολιτιστικές όσο και τις φυλετικές ρατσιστικές απόψεις των ναζί. Η  συνεχής χρήση της κλασικής αρχαιότητας από τους Ναζί, σε επίσημους λόγους, τον κινηματογράφο, την κρατική αρχιτεκτονική, τον τύπο και τις κρατικές γιορτές, τους απένειμε το κύρος και την κληρονομιά της Ελλάδας και της Ρώμης που τόσο είχε ανάγκη γερμανικός λαός.

           Και για άλλη μια φορά, καθώς προετοιμάζονται ΗΠΑ και Ε.Ε για ένα νέο αιματοκύλισμα κρύβουν κίνητρα και στόχους πίσω από  ωραία λόγια για το δυτικό πολιτισμό που εκθειάζεται για την ελευθερία του, τα ανθρώπινα δικαιώματα την ευημερία της ανθρωπότητας, την ανάπτυξη των επιστημών. Το ανησυχητικό κι επικίνδυνο είναι που αυτά τα λόγια συναντούν τα αντίστοιχα λόγια  των ναζί, που κι αυτοί χρησιμοποίησαν την κλασική αρχαιότητα στην προπαγάνδα τους για να νομιμοποιήσουν τη φυλετική τους ιδεολογία, να εξυμνήσουν τη στρατιωτική δύναμη και να διαμορφώσουν την αισθητική του Τρίτου Ράιχ. Και γνωρίζουμε τον όλεθρο και την απόλυτη φρίκη που προκάλεσαν.

           Η  σκόπιμη κατασκευή πολιτιστικών εχθρών μπορεί να βοηθήσει στην κανονικοποίηση της απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής και της μαζικής βίας. Η χρησιμοποίηση από έναν Αμερικανό αξιωματούχο της ιστορίας που την παρερμηνεύει ως όπλο δεν είναι μια απλή παραπληροφόρηση. Είναι μια προσπάθεια να προωθηθεί μια κοσμοθεωρία στην οποία ο πόλεμος μεταξύ πολιτισμών φαίνεται αναπόφευκτος και δικαιολογημένος και η επιθετικότητα χαρακτηρίζεται σαν άμυνα. Και  έτσι χτίζονται οι επικίνδυνες πολιτικές αφηγήσεις, και έτσι γίνεται ευκολότερη η δικαιολόγηση ανθρωπιστικών καταστροφών.

ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ

 

Από την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου σχεδόν 130 παγκόσμιοι ηγέτες συγκεντρώθηκαν στη Νέα Υόρκη για την 81η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ ο στόχος της συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του είναι  να «αναζωογονήσει τη διεθνή συνεργασία, να δώσει αποφασιστική ώθηση στους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης και να τονώσει τη συλλογική δράση για ειρήνη, αξιοπρέπεια και ισότητα». Μόνο που πέρα από τα ωραία λόγια, ο ΟΗΕ πια μοιάζει όλο και περισσότερο με τον προκάτοχό του, την Κοινωνία των Εθνών, καθώς η διπλωματία του για την ανάσχεση των πολέμων και την ανακούφιση των δεινών των αμάχων είναι σε μεγάλο βαθμό παράλυτη. Κι ενώ συνεχίζει να παραμένει ο μόνος παγκόσμιος οργανισμός για παγκόσμια συνεργασία σε θέματα πολέμου και ειρήνης, παραμένει παγιδευμένος σε μια διαρκή κρίση με περικοπές του προϋπολογισμού του και υπονομευμένος από ηγέτες που παραβιάζουν ανοιχτά τους κανόνες διεθνούς δικαίου.

          Σ’ αυτήν την ετήσια συνάντηση των κρατών-μελών του παγκόσμιου οργανισμού παρακολουθούμε τους ηγέτες τους να ανεβαίνουν με τη  σειρά τους στο βήμα για να σκιαγραφήσουν τις αντίστοιχες εθνικές ανησυχίες τους και προτεραιότητές τους προσπαθώντας να πείσουν, πολλές φορές ταλαιπωρώντας ακόμα και τη λογική,  ότι η  γενική εικόνα των πολιτικών προσδοκιών τους   ανταποκρίνεται στη δημιουργία ενός δίκαιου και ισότιμου κόσμο.

           Σ’ αυτή τη γενική συνέλευση φαίνεται πως η υπερδύναμη των ΗΠΑ δεν ενδιαφέρεται ούτε τα προσχήματα να κρατήσει για σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, αφού ο πρόεδρός της  Ντ. Τραμπ κυνικά μιλάει για την εξόντωση μιας άλλης χώρας, του Ιράν, και η αίθουσα από κάτω μένει σιωπηλή. Με θράσος καυχήθηκε για την εκμετάλλευση του πετρελαίου της Βενεζουέλας και η πρόεδρος της, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, υποταγμένη στα προστάγματά του, πόζαρε μαζί του μετά τη συνάντηση της μ’ αυτόν που απήγαγε τον πρόεδρο της χώρας της Μαδούρο και λεηλατεί τους πόρους της πατρίδας της, έχοντας τη μετατρέψει σε αποικία.  Και βέβαια ο Τραμπ δεν παρέλειψε να αποκαλέσει  την Κούβα αποτυχημένο κομμουνιστικό κράτος, χωρίς αιδώ για το οικονομικό και ενεργειακό εμπάργκο που έχει επιβάλλει, τιμωρώντας 10 εκατομμύρια ανθρώπους,  προκαλώντας την  αποχώρηση την κουβανικής αντιπροσωπείας,

           Ενόψει της ομιλίας του Μπ. Νετανιάχου η μαζική αποχώρηση από την αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ είναι μια θετική ένδειξη για  μια μεταστροφή του κλίματος εναντίον του Ισραήλ. Αυτό όμως φαίνεται  προς το παρόν να μην εμποδίζει ούτε το θράσος του Νετανιάχου να εκδηλώνεται με ειρωνείες για όσους αποχώρησαν, χαρακτηρίζοντάς τους δειλούς, και απειλές αρνούμενος μάλιστα ότι υπήρξε γενοκτονία στη Γάζα, κατηγορώντας για αντισημιτισμό όσους επικρίνουν το Ισραήλ.  Και ούτε εμποδίζει να ανακοινώνονται σχέδια από τον Κουσνερ για τη Γάζα, «Νέο Σχέδιο» ονομάστηκε, που περιλαμβάνει την κατασκευή θέρετρων, γηπέδων γκολφ και άλλων πάνω στα οστά 100.000 και πλέον νεκρών. Κι απτόητο το Ισραήλ συνεχίζει να στοχοποιεί αγρότες και βοσκούς προβάτων στη Δυτ. Όχθη, να βομβαρδίζει το Λίβανο.

          Και ο Νετανιάχου επικαλείται σαν επιχείρημα που δικαιολογεί τις δικές του εγκληματικές πράξεις την αποικιοκρατία της Μ. Βρετανίας και Γαλλίας, που εφηύραν τον όρο, καθώς οι αποικίες τους απλώνονται σε ολόκληρο τον πλανήτη, και οι οποίες δεν μπορούν να κατηγορούν το «μικροσκοπικό Ισραήλ». Μόνο που το επιχείρημα δεν είναι παρά μια ομολογία της εγκληματικής πολιτικής που ξεκίνησε αιώνες πριν ενάντια σε λαούς για επέκταση δύναμης και λεηλασίας πόρων. Η Βρετανία και η Γαλλία εφεύραν τον Αποικιοκρατισμό και το Ισραήλ τον εφαρμόζει τώρα. Σκοτώνοντας γυναικόπαιδα, καταλαμβάνοντας τη Δυτ. Όχθη, την Ανατ. Ιερουσαλήμ, ισοπεδώνοντας τη Γάζα. Και ο δικός μας, πέραν των άλλων, μικρόνοος πρωθυπουργός  Κ. Μητσοτάκης, περιχαρής για τη συμμαχία με το εγκληματικό Ισραήλ την επικυρώνει με εναγκαλισμούς με τον πρόεδρό του.   

         Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι στην ομιλία του γκρέμισε τη δυτική προπαγάνδα όταν ευχαρίστησε όλες τις χώρες που είναι στο πλευρό του και βοηθούν τη χώρα του με τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας γιατί ενισχύουν  την Ουκρανία κι έτσι  παρατείνουν τον πόλεμο.

         Ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν κατήγγειλε  τα εγκλήματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ και τη δολοφονία παιδιών και άλλων αμάχων, λέγοντας χαρακτηριστικά «εκείνοι που είναι τρομοκράτες και εκπαιδεύουν τρομοκράτες μας λένε ότι εμείς είμαστε τρομοκράτες».

         Τα σημεία πολεμικών συγκρούσεων πολλαπλασιάζονται στον κόσμο και ο ρόλος και η θέση αυτού του διεθνούς θεσμού απέχει πολύ από τον διακηρυγμένο στόχο του, όταν ιδρύθηκε το 1945  μετά τη φρίκη του  Β παγκόσμιου πολέμου, που ήταν η πρόληψη διεθνών συγκρούσεων και προώθηση της ειρήνης και ασφάλειας στον κόσμο. Ο ΟΗΕ αισιοδοξούσε να ενσαρκώνει την ελπίδα για ένα λιγότερο οδυνηρό μέλλον, μετά τις σφαγές των δύο μεγάλων πολέμων, με επίλυση των διαφορών  μέσω διαπραγματεύσεων και όχι με πόλεμο, προάγοντας  τα ανθρώπινα δικαιώματα σε παγκόσμια κλίμακα, αποτρέποντας τις κρίσεις και μειώνοντας τη φτώχεια. Μόνο που σ’ ένα κόσμο που έχει επικρατήσει το κυνήγι του κέρδους και η χρήση της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος επιβάλλει τους νόμους και κανόνες, με ποιον τρόπο θα μπορούσαν τα ωραία λόγια της διπλωματίας του οργανισμού να γίνουν πράξη;

Γι’ αυτό  ο ΟΗΕ δεν πέτυχε ποτέ να είναι αυτή η παγκόσμια διεύθυνση ικανή να βάλει τέλος στους πολέμους και να μειώσει τις ανισότητες, όταν μάλιστα ένας μεγάλος αριθμός συγκρούσεων, εμφυλίων, γενοκτονιών στις αναπτυσσόμενες χώρες αγνοούνται από τον ΟΗΕ.  Ο οποίος, σε γενικές γραμμές, δεν  μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των μεγάλων παγκόσμιων κρίσεων. Δεν κατηγορείται μόνο για αδυναμία και αδράνεια, αλλά κυρίως για υποταγή στις μεγάλες δυνάμεις που υπαγορεύουν την πορεία του σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Οι ειρηνικές του επιχειρήσεις παραμένουν πάνω από όλα πολιτικά εργαλεία, των οποίων η αποτελεσματικότητα εξαρτάται από προσαρμοσμένες σε συμφέροντα αποφάσεις και  τη θέληση των αντιμαχόμενων  πλευρών στη σύγκρουση.

            Σ’  αυτή τη Γενική Συνέλευση, με τον Τραμπ να απειλεί το Ιράν με εξόντωση, τον Νετανιάχου να σαρκάζει για τις ευαισθησίες σχετικά με δολοφονίες αμάχων, τον Ζελένσκι να απαιτεί βοήθεια για συνέχιση ενός πολέμου φθοράς αδιαφορώντας για τα θύματα, παρακολουθούμε την ελεγχόμενη κατεδάφιση αυτής της λεγόμενης  διεθνούς τάξης μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ, που η στρατιωτική τους υπεροχή τους αποθρασύνει επικίνδυνα.  Οι ΗΠΑ έχουν βομβαρδίσει το Ιράν, σε σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Οι ΗΠΑ έχουν απαγάγει τον αρχηγό του κράτους της Βενεζουέλας και βρίσκονται στη διαδικασία λεηλασίας των φυσικών πόρων της χώρας, σε σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Οι ΗΠΑ έχουν ενισχύσει τον αποκλεισμό της Κούβας, σε σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Και φυσικά, υπάρχει η γενοκτονία στη Γάζα από το Ισραήλ,  για την οποία οι ΗΠΑ του παρέχουν άνευ όρων υποστήριξη.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε προσπάθεια να οικοδομηθεί ένα  σύστημα που θα προοριζόταν να ενθαρρύνει τη διεθνή συνεργασία. Αλλά οι ΗΠΑ έχουν συστηματικά παραβιάσει τους κανόνες αυτού του συστήματος για να προωθήσουν τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα. Την ίδια στιγμή και  η Ευρώπη επιταχύνει τη στρατιωτικοποίησή της, ρίχνει πρωτοφανείς πόρους στην άμυνα και προετοιμάζεται για έναν πιθανό πόλεμο με τη Ρωσία. Και είναι αυτό  που πρέπει να τρομοκρατεί τους ανθρώπους. Ένας γενικευμένος πόλεμος κανονικοποιείται σιγά σιγά ως κάτι που μπορεί να φανταστεί κανείς, να το διαχειριστεί, ίσως και να το κερδίσει, παραβλέποντας τους αμέτρητους ανθρώπους που θα σκοτωθούν, και όχι μόνο στα μέτωπα του πολέμου.