«ΤΙ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕΝ ΕΔΩ»

 

Το άλμα στο κενό δυο κοριτσιών από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας στην Αθήνα, από τις αντιδράσεις σε κοινωνικά δίκτυα, ακόμα και από ανακοινώσεις φορέων, φαίνεται να συγκλόνισε. Και ίσως, εκτός από τον αβάσταχτο πόνο για το απονενοημένο διάβημα των κοριτσιών, το πιο συνταρακτικό είναι η απήχηση που φαίνεται να έχει στην ελληνική κοινωνία, η οποία σαν να ένιωσε ότι ήταν παραλήπτης του σημειώματος που φέρεται ότι άφησε η μια από τις κοπέλες. Γι’ αυτό και  είδε στην πράξη τους μια σπαρακτική διαμαρτυρία απέναντι στον κόσμο των ενηλίκων, ακόμα κι αν   για πολλούς συρρικνώθηκε στο σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων που υποχρεώνει τους νέους να το υποστούν. Γιατί ίσως να είναι κάπως ευκολότερα διαχειρίσιμο να  πάρει αυτή τη συγκεκριμένη μορφή, των εξοντωτικών πανελληνίων εξετάσεων,   αυτός ο κόσμος ο σκληρός και απαιτητικός που δεν είναι για τους νέους ανθρώπους. Εξάλλου, τις τελευταίες δεκαετίες προωθείται η αποσπασματικότητα στην ερμηνεία κοινωνικών συνθηκών, για ν’ αποφεύγεται η εποπτική τους αντιμετώπιση που μπορεί να οδηγήσει σε συνολικές αμφισβητήσεις.

         Φυσικά και  δεν ξέρουμε τι συνέβη στις ψυχές των παιδιών αυτών γι’ αυτό το άλμα στο κενό. Αυτό μόνο που ξέρουμε είναι τι αναμοχλεύσεις  προκάλεσε η πράξη τους στην κοινωνία μας. Από τον κυβερνητικό φορέα, την υπουργό παιδείας Σ. Ζαχαράκη που αισθάνθηκε υποχρεωμένη να βγάλει ανακοίνωση για να εκφράσει την συμπόνια της και να επαναλάβει υποσχέσεις για το χρέος της πολιτείας απέναντι στους νέους, μέχρι τους ανώνυμους ανθρώπους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μαστιγώνουν ή αυτομαστιγώνονται, φαίνεται ν’ αναγνωρίζουν σ’ αυτό το θανατηφόρο άλμα στο κενό αυτό που δεν ομολογείται.  Και είναι αυτό που τώρα αναδύθηκε στην επιφάνεια, δηλ.  αυτός  ο καλά κρυμμένος φόβος  μήπως δεν είναι πια μόνο ατομική υπόθεση το καταθλιπτικό αίσθημα  της χρεωκοπίας αξιών, της ψυχικής διάλυσης, της αισθηματικής νέκρωσης που  μπορεί να γίνει θανατηφόρο όταν προστίθεται σε μια προσωπική εσωτερική κατάρρευση, σ’ έναν πολύ προσωπικό πόνο. Μια κοινωνία έντρομη είδε στην πράξη των δυο παιδιών αυτό που δεν ομολογεί, τη φθορά της.

        Τα χρόνια  μας  είναι εξαιρετικά ταραγμένα και ρευστά. Όλες οι  αξίες  αναθεωρούνται για να υπηρετήσουν την αγορά, τον ανταγωνισμό και την ατομική απόδοση και η αξία  της ζωής ταυτίζεται με παραγωγικότητα, επιτυχία και εισόδημα. Αυτή είναι η κυρίαρχη  ιδεολογία που έχει εγκατασταθεί σε νέους και ενήλικες, οι οποίοι όταν δεν μπορούν ν’ ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας  επιτυχίας νιώθουν παρείσακτοι και προβληματικοί.  

         Αν λοιπόν ο συγκλονισμός από αυτό το άλμα στο κενό των δυο παιδιών φαίνεται να άγγιξε ένα τόσο μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι περισσότερο γιατί είδε τον εαυτό της σ’ αυτό το άλμα. Γιατί όταν διαμορφώνεται μια κοινωνία που «όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει», τότε πραγματικά δεν υπάρχει θέση για τα παιδιά σ’ αυτή την κοινωνία.  

          Οι συνέπειες της αναταραχής της οικονομικής κρίσης και οι αναβρασμοί  από τους πολέμους έχουν γίνει σ’ όλους αισθητές. Αλλά έχουν γίνει καθοριστικές για όσους αυτά τα χρόνια αρχίζουν να παίρνουν συνείδηση του εαυτού τους και του περιβάλλοντος, επειδή η διαμόρφωσή τους γίνεται στο συγκεκριμένο περιβάλλον, στο οποίο δεν αντίκρισαν παρά μια επιφανειακή ηρεμία που δεν ήταν ικανή να εδραιώσει το συναίσθημα της αυτοπεποίθησης που  κάνει το νέο να πιστεύει πως βρίσκεται σε γνώριμο και φιλικό περιβάλλον. Η πρώτη λοιπόν άμεση συνάντηση με τη ζωή τους οδηγεί στο σκεπτικισμό για όσα ηχηρά διδάσκονται, αφού βλέπουν να διαψεύδονται καθημερινά. Κι αυτό τους σπρώχνει να πάρουν μια στάση άμυνας απέναντι στους φορείς αυτής της διδασκαλίας, δηλ. αδιάκριτα απέναντι του κοινωνικού συνόλου, που το βλέπουν σαν αντίπαλο. Η συνεχής πίεση να αποδεικνύουν την αξία τους, να τρέχουν σαν άλογα κούρσας για να αριστεύσουν, τους δίνει το αίσθημα της καταπίεσης. Σε μια κοινωνία που μοιάζει παραιτημένη,  καλλιεργείται  η αδυναμία να αντιδράσουν ενεργητικά και ν’ αντισταθούν σε ό,τι τους φαίνεται αδικαιολόγητο, που τους ενισχύει την ιδέα της μειονεκτικότητας. Στρέφονται λοιπόν συνολικά στην άρνηση του περιβάλλοντος. Σ’ ένα περιβάλλον όμως που επικρατεί ο κυνισμός και ο ατομικισμός,  δεν προσφέρεται σαν δυνατότητα  η μεταβολή της άρνησης σε πίστη, αφού κανένα δημιουργικό ιδεολογικά ρεύμα δεν υπάρχει ικανό να τους παρασύρει, για να δώσουν έτσι εξωτερική διέξοδο στο εσωτερικό τους δράμα. Κι έτσι στρέφονται κι αυτοί ολοκληρωτικά στο άτομό τους, θεωρώντας το σαν τη μόνη υπάρχουσα πραγματικότητα. Μόνο που ήδη μέσα τους τσακισμένοι όπως είναι δεν μπορούν να αντλήσουν δύναμη.

          Κι αν αυτή η πράξη των δυο παιδιών έφερε στη επιφάνεια σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού φόβους και ενοχές για το είδος της κοινωνίας που ανέχτηκε να διαμορφωθεί, ο συγκλονισμός από το θάνατό τους δεν αρκεί να εκδηλωθεί  μ’ ένα πένθος ή αυτομαστίγωμα. Αλλά με συμμετοχή σε αγώνες για αλλαγή αυτών των συνθηκών που ζούμε και που σε μεγάλο βαθμό συμβάλλουν στην επικράτηση αυτού του πνεύματος απελπισίας στο οποίο βυθίζονται πολλοί νέοι.

         Ζώντας εν μέσω του απόηχου πολέμων, που φτάνουν στην Ευρώπη από τις οικονομικές επιπτώσεις και από τις εικόνες φρίκης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και  ενημέρωσης, εν μέσω σκανδάλων διαφθοράς που αποκαλύπτουν χρεοκοπία της υπεσχημένης  δικαιοσύνης, εν μέσω βαρύγδουπης ρητορικής για ανάπτυξη που συγκαλύπτει την οικονομική  ένδεια, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας βλέπει τον εαυτό του ολότελα μετέωρο, να συντρίβεται οικονομικά, να διαλύεται ιδεολογικά.

          Όλες οι κοινωνικές ομάδες, η κάθε μια με το δικό της τρόπο και για το δικό της συμφέρον προσπαθούν να κάνουν μια αναπροσαρμογή και να δώσουν διέξοδο στη δημιουργημένη κατάσταση. Η κυρίαρχη τάξη με τις πολιτικές της επιλογές και τις οικονομικές επιταγές της προσπαθεί να εξασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα αδιαφορώντας για τις ολέθριες συνέπειες σε εργαζόμενους και νέους, όσο μπορεί και ελέγχει τις αντιδράσεις τους.  Μ’ ένα μικροαστικό στρώμα  πανικοβλημένο που δεν ξέρει πού να στηριχθεί, μια εργατική τάξη με υποταγμένο ένα μεγάλο μέρος της, μια κυρίαρχη ιδεολογία που επαναλαμβάνει επίμονα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό, συκοφαντώντας αυτήν την εναλλακτική, τον κομμουνισμό, που ταυτίζει  με το φασισμό, διαμορφώνεται η απαισιόδοξη ατμόσφαιρα της εποχής μας. Η κυρίαρχη ιδεολογία γενικεύοντας φόβους κι αδυναμίες της άρχουσας τάξης ενσπείρει ηττοπάθεια προωθώντας εκείνη την οπτική που βλέπει το σύνολο των κοινωνικών φαινομένων μέσα από το φακό των δικών της φόβων και φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίσει κάθε αγώνα μάταιο, γιατί είναι ο αγώνας που προπαρασκευάζει τη δική της εξαφάνιση. Το τραγικό δίλημμα για το αύριο, η αστάθεια του σήμερα, χρόνο το χρόνο παίζουν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας σχεδόν πεισιθανάτιας ψυχολογίας.

            Κι όμως το δημιουργικό στοιχείο υπάρχει διάχυτο στην ατμόσφαιρα της αποσύνθεσης. Ένας ολόκληρος κόσμος γύρω μας αγωνίζεται, παλεύει για το μετασχηματισμό της κοινωνίας, με μικρά βήματα που δεν είναι θεαματικά, αλλά είναι βήματα διαφυγής σ’ έναν καλύτερο κόσμο. Ένα μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης ξαναμαθαίνει το αλφαβητάρι του αγώνα, και με τους αγώνες της εμπνέει εμπιστοσύνη στη ζωή και στον αγωνιζόμενο άνθρωπο και με τις δικές της δυνάμεις  δημιουργεί στηρίγματα της ζωής. Και μόνο το γεγονός της πάλης κλείνει μέσα του τη δυνατότητα της νίκης και κρατά ζωντανή την ελπίδα για την πραγματοποίησή της, εμπλουτίζοντας τον άνθρωπο και ολοκληρώνοντάς τον.   Η εποχή μας δεν χαρακτηρίζεται μόνο από τη φθορά των αξιών της ζωής, αλλά και από τον ποικιλότροπο αγώνα ενάντια σ’ αυτή τη φθορά.  

ΤΟ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ ΣΤΟ ΡΑΙΧΣΤΑΓΚ

 

Και η επέτειος της αντιφασιστικής νίκης της 9^ης Μαίου μετατράπηκε σε ημέρα εορτασμού της Ευρώπης. Της Ενωμένης Ευρώπης που θέλει να παρουσιάζεται σαν απάντηση στα «δεινά που υπέστησαν οι λαοί της Ευρώπης από δυο πολέμους και τη ναζιστική τυραννία που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, αλλά και στην επέκταση των ολοκληρωτικών και αντιδημοκρατικών κομμουνιστικών καθεστώτων». Που σε ψήφισμα του κοινοβουλίου της το 2019 εξισώνει τον κομμουνισμό με τον ναζισμό καταδικάζοντας εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν από ναζιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα. Κι έχει φτάσει πια σε σημείο η Ευρωπαϊκή μας Ένωση να μην κρύβει όχι απλώς τη δυσπιστία, αλλά σχεδόν την εχθρότητά της προς τη λαϊκή κυριαρχία και φροντίζει επανειλημμένως να διαλαλεί την εμπιστοσύνη της σε μια τεχνοκρατική και οικονομικά φιλελεύθερη αντίληψη της πολιτικής, σύμφωνα με την οποία ο καθαρός ανταγωνισμός ρυθμίζει όλα τα προβλήματα. 

    Η στροφή της βέβαια στην πολεμική οικονομία με δεκάδες προσχήματα και επίκληση κατασκευασμένων εχθρών, από τη Ρωσία μέχρι τους «απολίτιστους» ισλαμιστές,   δεν εξυπηρετεί παρά μόνο το κεφάλαιο, αδιαφορώντας για τη ζωή των πολιτών της, που με εντεινόμενη προπαγάνδα προσπαθεί να παρασύρει σε πολέμους για να ξεπεραστούν οι καπιταλιστικές κρίσεις. Οι πολίτες της Ευρώπης αντιμετωπίζονται κυρίως ως  καταναλωτές, υποταγμένοι σε αποφάσεις που δεν έχουν δικαίωμα να ελέγξουν, που τους επιτρέπεται να καταφεύγουν σε ανεξάρτητες αρχές κι επιτροπές για  να υποβάλλουν παράπονα και  αιτήματά σαν τους υπηκόους των παλαιών καθεστώτων προς τον ηγεμόνα τους, πριν  καταλήξουν «κρέας για τα κανόνια της» σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους

        Η  9^η Μαΐου  όμως  είναι επέτειος της συντριβής  της ναζιστικής Γερμανίας το 1945 όταν η σοβιετική σημαία με το σφυροδρέπανο κυμάτισε στο Ράιχσταγκ. Και  το γεγονός της νίκης των κομμουνιστών της ΕΣΣΔ στην τιτάνια σύγκρουσή τους με τους ναζιστές της Γερμανίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, παρόλη τη συστηματική προσπάθεια ν’ ξαναγραφτεί η ιστορία, συρρικνώνοντας, μέχρι εξαφανίσεως, τον καίριο ρόλο της ΕΣΣΔ στην άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας. Η σύγχρονη αφήγηση στη Δύση θέλει να δίνει  τα εύσημα για την νίκη κυρίως, και σε λίγα χρόνια ίσως και αποκλειστικά, στους δυτικούς συμμάχους. Με την αναθεώρηση της ιστορίας του β παγκοσμίου πολέμου την αποκόπτουν από τη συνεχιζόμενη ιστορία της ταξικής πάλης και όλα όσα ακολούθησαν ανά τον κόσμο, σχηματισμός ΝΑΤΟ, πόλεμος στην Κορέα, αντιαποικιακοί αγώνες, Βιετνάμ, διάλυση Γιουγκοσλαβίας θεωρούνται άσχετα με το επεισόδιο του β παγκοσμίου πολέμου. Κι όμως δεν υπάρχει  τέλος σ’ αυτή τη σύγκρουση, που συνεχίστηκε και αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν  οι δυτικοί «σύμμαχοι» έκαναν ό,τι μπορούσαν για να φιλοξενήσουν και να στρατολογήσουν ναζί αξιωματούχους και εγκληματίες πολέμου.

         Η αποναζιστικοποίηση έγινε επιφανειακά και αποδεικνύει ότι ο ναζισμός δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο εχθρικός κι ασύμβατος με την αστική δημοκρατία. Αντίθετα, είναι ο αντικομμουνιστικός αγώνας που παρέχει τις δικαιολογίες και προσφέρει τη δυνατότητα γρήγορης επαναχρησιμοποίησης πρώην εγκληματιών πολέμου, Ναζί ή φασιστών, που είχαν «τεχνογνωσία» στον αγώνα κατά του κομμουνισμού. Κι  έτσι στην πραγματικότητα αναδεικνύεται ο κομμουνισμός ως κύριος, και όχι περιστασιακός, εχθρός των φασιστών. Αυτοί οι αμετανόητοι Ναζί ή φασίστες χρησιμοποιήθηκαν από τις μεγάλες δυτικές δημοκρατίες, γαλλικές, βρετανικές ή αμερικανικές, και επέτρεψαν στους ηττημένους, όπως η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Ιαπωνία,  να επιστρέψουν στον κύκλο των δημοκρατικών κρατών.

         Κι ενώ καταδικάζεται  λεκτικά η διάδοση του ναζισμού, της ξενοφοβίας και της σχετικής μισαλλοδοξίας, σε πολλές χώρες η προπαγάνδα των ναζιστικών αξιών και ιδεών δεν αποτρέπεται, αν δεν διεξάγεται ανοιχτά πολλές φορές, και οι φασίστες σηκώνουν κεφάλι  και συχνά γίνονται οι κύριοι δράστες βανδαλισμού μνημείων του κόκκινου στρατού. Στο Βερολίνο η απαγόρευση για άλλη μια χρονιά της επίδειξης της σημαίας και άλλων συμβόλων της ΕΣΣΔ στις 8 και 9 Μαΐου, στην πραγματικότητα, πέρα από την επίκληση  όποιων δικαιολογιών, εντάσσεται στην προσπάθεια διαστρέβλωσης και εξαφάνισης του ρόλου της ΕΣΣΔ στη νίκη του ναζισμού και φασισμού.  Πάνω από 35 χρόνια από τη διάλυση της πρώτης προσπάθειας ίδρυσης εργατικού κράτους και ο φόβος της κυρίαρχης τάξης  για επανάληψή του καθοδηγεί την προπαγάνδα της και τις δράσεις της.

         Τα αποτελέσματα αυτής της εκστρατείας παραποίησης της ιστορίας της συγκεκριμένης περιόδου, οι κυνικές προσπάθειες ξεπλύματος των εγκληματιών πολέμου και των συνεργών τους, όπως γίνεται στην Ουκρανία, οι σχεδόν βλάσφημες προσπάθειες της κυρίαρχης τάξης σε διάφορες χώρες της Ευρώπης να καταστρέψουν την ιστορική μνήμη μοιάζει να υλοποιούνται, κυριολεκτικά, στην πολύπαθη Παλαιστίνη. Ο ναζισμός αναστήθηκε και οργανωμένα ξαναπόκτησε κρατική υπόσταση  στο Ισραηλινό κράτος, με τη …φιλική συμμετοχή των ΗΠΑ και Ε.Ε, ακόμα κι αν δεν   ομολογείται η ναζιστική ταυτότητά του. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ δεν έχει περιοριστεί στις διώξεις και φυλετικές διακρίσεις εις βάρος των Παλαιστινίων, αλλά εκτός από τη γενοκτονία στη Γάζα, σκοτώνει ανθρώπους και ισοπεδώνει περιοχές όπου το ίδιο επιλέγει, όπως στο Λίβανο, χωρίς καμία αιδώ, με τους στρατιώτες του να καμαρώνουν για τα εγκλήματά τους. Και η διεθνής κοινότητα, δηλ. ΗΠΑ και Ε.Ε δεν αρθρώνουν ούτε καν κάποιο λόγο καταγγελίας, εκτός από κάποια σποραδικά ψιθυρίσματα αντιρρησιών που δεν αγγίζουν το Ισραήλ, αφού πρωτίστως και πάντα ενεργούν υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ.

        Και η κυβέρνηση της χώρας μας, που σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της Κ. Μητσοτάκη βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία, γι’ αυτό προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους για το ναυτικό  ντρόουν της συμμάχου Ουκρανίας που εντοπίστηκε με εκρηκτικά στη Λευκάδα, συνεχίζει να αντιμετωπίζει το κράτος εγκληματία του Ισραήλ ως στρατηγικό σύμμαχο, όπως δηλώνει πάλι ο πρωθυπουργός, φροντίζοντας να μην διαταραχτούν οι σχέσεις της ούτε με ΗΠΑ ούτε με Ισραήλ. Επικαλείται κάθε φορά που πρέπει να δικαιολογήσει αμφισβητούμενες συμπεριφορές, όπως τον ρόλο του υπουργείου εξωτερικών και του λιμενικού σώματος στην ισραηλινή επιχείρηση στα ανοιχτά της Κρήτης εναντίον των σκαφών του διεθνούς στολίσκου «Global Sumud Flotilla», τον θεσμικό της ρόλο ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή σε αντιδιαστολή πάντα με την Τουρκία, για να χαϊδεύει αυτιά εθνικιστών. Συγχρόνως, προσπαθεί με γενικόλογες ανακοινώσεις των υπουργείων της να πείσει για την ευθυγράμμιση της με το διεθνές δίκαιο, κάνοντας αναφορές σε ανθρωπισμό και Δίκαιο, ενώ στην πραγματικότητα  η μόνη έγνοιά της είναι να διευκολύνει,  με μια δουλική πολιτική, συμφέροντα ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή.

        Και είναι οι φασιστικές πολιτικές, συγκαλυμμένες προς το παρόν, που τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα  τα εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο. Γι’ αυτό και χρόνια τώρα οι φασιστικές ιδέες ενσταλάζονται  στις κοινωνίες και με μικρά βήματα διαμορφώνουν θεσμούς και φτάνουν στο σημείο πολλά ευρωπαϊκά κράτη να εξυμνούν απροκάλυπτα τους συνεργάτες των Ναζί, με κραυγαλέο παράδειγμα την Ουκρανία.  

         Και στη χώρα μας η αρχική διστακτική, αποσπασματική  προσπάθεια για αποκατάσταση των συνεργατών των Γερμανών, τα τελευταία χρόνια, με τους μεταγραμμένους στη Ν.Δ φασίστες του ΛΑΟΣ, μεταπήδησε στην κεντρική πολιτική σκηνή και με περίσσιο θράσος είχε την απαίτηση της διαγραφής των αγώνων των κομμουνιστών. Γι’ αυτό και η αποκάλυψη των φωτογραφιών από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή ήρθε μ’ ένα πολύ υλικό και συγκεκριμένο τρόπο να υπενθυμίσει τον καταλυτικό ρόλο της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην κοινωνία της χώρας μας που ενέπνευσε και εμπνέει αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

ΟΡΘΙΑ Η ΖΩΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

 

Κάπου, χαμένη ανάμεσα σε πολλές πληροφορίες ήταν κι εκείνη για τον στρατηγό Γουίλιαμ Ουέστμορλαντ, διοικητή των αμερικανικών στρατευμάτων στο Βιετνάμ, ότι είπε πως οι Ασιάτες δεν εκτιμούν την ανθρώπινη ζωή όπως κάνουν οι Δυτικοί. Την  ανάκληση αυτής της πληροφορίας προκάλεσε όλος αυτός ο εγκληματικός πόλεμος που Ισραήλ και ΗΠΑ, μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, επέβαλαν και στο Ιράν και το Λίβανο.   

         Μ’ αυτή τη διαπίστωση ο Αμερικανός  στρατηγός επιχειρούσε να εξηγήσει γιατί οι Βιετναμέζοι συνέχιζαν να πολεμούν παρά τις απώλειες, που αν συνέβαιναν σε δυτικά στρατεύματα θα είχαν υποχωρήσει. Ήταν μια εύκολη εξήγηση, για να μην αναγνωρίσει πόσο λίγο οι Αμερικανοί ήξεραν τον εχθρό με τον οποίο πολεμούσαν, για να μην παραδεχτεί ότι οι εχθροί του πολεμούσαν για κάτι που πίστευαν ότι άξιζε να πεθάνουν γι’ αυτό. Αποδίδοντας τη μέχρι εσχάτων αντίστασή τους στην αδυναμία τους να εκτιμήσουν τη ζωή εφευρίσκει μια θεωρία όπου ο αγώνας του εχθρού δεν είναι σημάδι δύναμης και γενναιότητας, αλλά σημάδι κάποιου ελλείμματος. Συνεχίζουν δηλ. οι Βιετναμέζοι να πολεμούν επειδή η ζωή είναι φθηνή γι’ αυτούς, όχι γιατί ο αγώνας τους είναι δίκαιος, όχι επειδή είναι θαρραλέοι και γενναίοι, αλλά γιατί είναι κατώτεροι από τους Αμερικανούς. Κι αυτή η υπεροπτικά περιφρονητική εξήγηση αντανακλά την πεποίθηση της κυρίαρχης τάξης των ΗΠΑ, και φυσικά του στρατηγού, στη δική της πολιτισμική υπεροχή, που δεν κατανοεί γιατί ένας λαός όπως ο Βιετναμέζικος αρνείται να δεχτεί  αυτήν την προϋπόθεση. Η συλλογική θυσία του λαού του Βιετνάμ, η άρνησή του να σπάσει,  παραμένει μια από τις πιο ξεκάθαρες απαντήσεις της ιστορίας στην εγκληματική επέκταση της ιμπεριαλιστικής Αμερικής.  

Και πενήντα χρόνια μετά, το ίδιο πνεύμα ανθεκτικότητας που αντέχει κυρώσεις και πιέσεις απηχεί στη στάση του Ιράν σήμερα. Αντιμετωπίζοντας δεκαετίες οικονομικής απομόνωσης, στρατιωτικές απειλές και εξωτερικές επεμβάσεις, το Ιράν έχει βασιστεί στην εσωτερική αποφασιστικότητα, τις δυσανάλογες δυνατότητες και την πολιτιστική αντοχή, όπως έκανε το Βιετνάμ. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υπολόγισαν λάθος την κοινωνία του Ιράν.  Ακόμη και οι Ιρανοί που αντιτίθενται στην ισλαμική φύση του πολιτικού τους συστήματος μπορούν να συνδέσουν τις βασικές κουκίδες για ν’ απορρίψουν τη δόλια βοήθεια που σκοτώνοντας τους προσφέρεται, γιατί  αντιλαμβάνονται ότι  όπου παρεμβαίνουν για τα δικά τους συμφέροντα η Αμερική και το Ισραήλ, εκείνη η χώρα για το λαό της  γίνεται χειρότερη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η φαντασίωση του αποκεφαλισμού της ηγεσίας  και της σύγχρονης κατευθυνόμενης εξέγερσης προβάλλει κυρίως ιμπεριαλιστικούς ευσεβείς πόθους σε μια κοινωνία η οποία θα πρέπει να περιμένει από τους ιμπεριαλιστές την απελευθέρωσή της και μετά να γιορτάσει μαζί τους επειδή τη διέλυσαν. 

Η δύναμη όμως οποιασδήποτε υπερδύναμης έχει όρια όταν έρχεται αντιμέτωπη με έναν λαό που αντιμετωπίζει το θάρρος, την αντοχή και τη θυσία ως τα μεγαλύτερα πλούτη του. Σε τέτοιους αγώνες συνήθως μένει όρθια εκείνη η πλευρά που είναι πρόθυμη να αποδεχτεί  το πιο υψηλό τίμημα. Όπως στον πόλεμο του ’40, που  σύσσωμος ο ελληνικός λαός πολέμησε, πέρα από τις προβλέψεις ενός δικτάτορα που τον καταπίεζε. Γιατί οι λαοί βέβαια δεν είναι ανίκανοι να διαβάζουν τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η συνθηκολόγηση δεν φέρνει  ειρήνη, αλλά επισπεύδει την καταστροφή.

          Παραλλαγές της εξήγησης για την αντίσταση του βιετναμέζικου λαού ειπώθηκαν τελευταία  και στη χώρα μας, όταν ήρθαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στη Καισαριανή. Κι εδώ όλη η προσπάθεια επικεντρωνόταν με υπονοούμενα ή δήθεν αφελείς απορίες  στην υποτίμηση της θυσίας τους. Είτε με ψυχολογικές αναλύσεις είτε με κατηγορίες ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα είτε με ιστορικές ανακρίβειες επιδιώκονταν να εξαφανιστεί η απτή μαρτυρία από το παρελθόν της αγέρωχης αντιμετώπισης του θανάτου πίσω από ένα νέφος αμφιβολιών και υποψιών, για να απαξιώνεται κάθε λαϊκή αντίσταση.

          Και όλοι αυτοί οι γενναίοι, στη χώρα μας, στο Βιετνάμ, στην Παλαιστίνη, αγωνίστηκαν έως θανάτου για τη δική τους ελευθερία και αξιοπρέπεια κι αυτό τους κρατά όρθιους μέχρι τέλους. Όλοι αυτοί οι στρατιώτες των ΗΠΑ όμως που σκοτώνονται στο Ιράν, όπως προηγουμένως στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν και σ’ όλες τις χώρες που έκαναν επεμβάσεις οι ΗΠΑ, όλοι αυτοί οι στρατιώτες του Ισραήλ δεν πεθαίνουν παρά για να προωθήσουν τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστών που η προπαγάνδα τους κάνει να πιστέψουν ότι είναι και δικά τους.  Δεν αγωνίζονται για κανένα ιδανικό παρά μόνο για χρήματα και εξουσία των άλλων, για πετρελαιοπηγές κι εμπορικούς δρόμους,  σπαταλώντας τη ζωή τους και πεθαίνοντας για ανάξιους λόγους.  Οι Ισραηλινοί δολοφονώντας αμάχους με την έπαρση και αλαζονεία του ισχυρού αδυνατούν να δουν το τέλος  αυτού του δρόμου που θα είναι ίδιο μ’ εκείνο των Γερμανών που λάτρευαν τον Χίτλερ, μέχρι που η Γερμανία έγινε ένας σωρός από ερείπια.

          Τα ιμπεριαλιστικά κράτη εγκαθιδρύουν την εξουσία τους μέσω της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος τους, αδιαφορώντας για τις εκατόμβες νεκρών που μπορεί να προκαλέσουν στις επιχειρήσεις τους για τον έλεγχο του κεφαλαίου. Και η μικρομεγάλη Ελλάδα που η αστική της τάξη φαντασιώνεται μερτικά από τη λεηλασία των εμπόλεμων χωρών, για να δικαιολογήσει τη συμμετοχή της στους πολέμους της Ουκρανίας και της Μ. Ανατολής, εδώ και μήνες διαμορφώνει το ιδεολογικό κλίμα  για θυσία και στρατιωτική κινητοποίηση  με τον υπουργό Άμυνας Ν. Δένδια να πρωτοστατεί με τις ψευτοπατριωτικές φανφάρες του.

       Τις τελευταίες μέρες με την επίσκεψη στην Αθήνα του Ε. Μακρόν για νέο γύρο συνεργασιών  με την Ελλάδα για στρατιωτικές ανταλλαγές και  αμυντικά συστήματα ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης  βρήκε την ευκαιρία να θριαμβολογήσει για τον κατά την προσδοκία της αστικής μας τάξης αναβαθμισμένο ρόλο της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Η οποία  Ελλάδα ήδη αφιερώνει ένα πολύ υψηλό μερίδιο των δημόσιων δαπανών της σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς, παρόλο το  περιορισμένο δημοσιονομικό πλαίσιο που συνεχώς επικαλείται η κυβέρνηση, για να αρκούνται οι λαϊκές τάξεις στα αποφάγια που κατά διαστήματα μοιράζει εν είδει επιδομάτων, ενώ  η κυρίαρχη τάξη της μοιράζεται παχυλές προμήθειες από τις στρατιωτικές συμφωνίες.

      Όλη αυτή η έπαρση και η σιγουριά των ιμπεριαλιστών μεταφράζεται στο δόγμα ασφαλείας τους ότι μπορούν να βομβαρδίζουν και να ερημώνουν χώρες, όπως το Ισραήλ βομβάρδιζε, κι ακόμα βομβαρδίζει, τη Γάζα για δυο χρόνια, εισέβαλε στο Λίβανο, σκότωσε ηγέτες του Ιράν, όπως οι ΗΠΑ διέλυσαν παλιότερα το Ιράκ  και τη Λιβύη και τώρα βομβαρδίζουν το Ιράν, όπως η Ε.Ε συμμετείχε στη διάλυση της Λιβύης. Και όλη αυτή η απάνθρωπη δράση τους στηρίζεται σε μια υπόθεση, ότι αυτοί έχουν την ισχύ να επιτίθενται, ενώ όλοι οι άλλοι είναι αδύναμοι και θα πρέπει να υποτάσσονται. Κι αυτή  η υπόθεση εξατμίζεται όταν οι λαοί οργανώνονται, αντέχουν και είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν για τη γη τους, την αξιοπρέπειά τους και την ελευθερία τους. Και τότε οι ιμπεριαλιστές αποκαλύπτονται τα μικροπρεπή,  δειλά, φοβισμένα ανθρωπάκια που είναι.