ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ

 

Από κρίση σε κρίση είναι καιρός πια να εμπεδωθεί ότι ο καπιταλισμός μας βρίσκεται σε συνεχή κατάσταση κρίσης, εφόσον αυτή είναι μόνιμο μέρος της λογικής του.  Δεν είναι λοιπόν οι κρίσεις του που διαμορφώνουν ένα κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον ανάλγητο και εχθρικό για όσους δεν κατέχουν τα μέσα παραγωγής, αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

         Ο καπιταλισμός υπονομεύει τα φυσικά συστήματα της γης και η επιθυμία για κέρδος οδηγεί σε ολοένα και περισσότερη απαλλοτρίωση και υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος και γι’ αυτό η διαχείριση των πυρκαγιών  που κάθε καλοκαίρι καταστρέφουν δάση, οικισμούς και περιουσίες δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό το πλαίσιο. Παρά τα όσα ηχηρά κάθε φορά λέγονται από τις κυβερνήσεις, και η τελευταία κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι καθόλου φειδωλή σε υποσχέσεις και κατευνασμούς, δεν υπάρχει καμιά αναστολή στη διαχείριση της γης, και φυσικά των πυρκαγιών,  μπροστά στην εξασφάλιση του  κέρδους. Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα εξηγείται η έλλειψη πρόληψης πυρκαγιών, η αδυναμία σχεδιασμού και η ένδεια των μέσων πυρόσβεσης από το αστικό κράτος. Και φυσικά, όχι  όπως ισχυρίζεται ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η επέκταση των πυρκαγιών δεν οφείλεται κάθε φορά στην ένταση των καιρικών φαινομένων που ξεπερνούν κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό και κάθε επιχειρησιακή δυνατότητα.

Άλλωστε ο πρωθυπουργός, όπως και οι πολιτικοί των αστικών κομμάτων, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, με μια αδιαφορία για την πειστικότητα του λόγου του επιχειρηματολογεί πάντα με μοναδική έγνοια να δικαιολογεί πολιτικές του και να δικαιώνει δράσεις που εξυπηρετούν την καπιταλιστική κερδοφορία.

Βέβαια,  επειδή ο  καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που βασίζεται στο «διαίρει και βασίλευε» οι κυβερνήσεις παίζουν το χαρτί του εθνικισμού ή καταφεύγουν στην ξενοφοβία για να αποδυναμώνουν το εργατικό κίνημα, προσπαθώντας να στρέψουν τους εργαζόμενους τον έναν εναντίον του άλλου. Έτσι και  ο Κ. Μητσοτάκης τα τελευταία χρόνια, με μπροστάρη τον υπουργό Μετανάστευσης Θ. Πλεύρη, προσπαθεί να εκφοβίσει με το μεταναστευτικό και να κάνει επίκεντρο της πολιτικής του την δήθεν προστασία των πολιτών από τους μετανάστες.

Μάλιστα,  ο πρωθυπουργός στο Politico,  με αφορμή τη μεταναστευτική κρίση από τη μαζική εισροή ανθρώπων από το Μαρόκο  στη Θέουτα, βρήκε την ευκαιρία να κινδυνολογήσει για μια νέα μορφή υβριδικής απειλής που υπερβαίνει τα όρια της παραδοσιακής μεταναστευτικής διαχείρισης που πρέπει να αντιμετωπίσει η Ευρώπη και να προτείνει τη δημιουργία ενός ειδικού ευρωπαϊκού πλαισίου έκτακτης ανάγκης. Δεν παρέλειψε βέβαια, για να διασώσει ένα δημοκρατικό προφίλ, να τονίσει ότι δεν εγκαταλείπονται οι ευρωπαϊκές αξίες, απλώς προσαρμόζονται στις νέες πραγματικότητες.

Και πάλι γίνεται λόγος για άλλη μια  κρίση. Κι αυτή τη φορά  αυτή η μεταναστευτική κρίση προκάλεσε και την έκτακτη τηλεδιάσκεψη των υπουργών Εσωτερικών της Ε.Ε, στην οποία συμφώνησαν ανάμεσα στα άλλα στην ανάγκη θωράκισης των εξωτερικών συνόρων και στη βελτίωση του συντονισμού και της επικοινωνίας. Ακροδεξιοί και φασίστες βρήκαν την ευκαιρία, εκμεταλλευόμενοι τα γεγονότα στη Θέουτα, να καταφερθούν εναντίον των μεταναστών και να τους υποδείξουν ως εχθρούς που υπονομεύουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Κανείς όμως από την κυρίαρχη εξουσία δεν αναφέρεται στις καταστάσεις εκείνες που δημιουργούν τους μετανάστες. Γιατί ο  τεράστιος και αναγκαστικός εκτοπισμός ανθρώπων από αναπτυσσόμενες χώρες εξαιτίας της φτώχειας, του πολέμου και των διώξεων είναι αποτέλεσμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης πλουτοπαραγωγικών πηγών και ιμπεριαλιστικής εξάπλωσης. Γι’ αυτό  εστιάζεται η προσοχή στις λεγόμενες κρίσεις των συνόρων και δεν εξετάζονται τα βαθύτερα αίτια του εκτοπισμού, της κινητικότητας και μετανάστευσης των ανθρώπων ούτε κατανοείται ο ρόλος του ιμπεριαλισμού πίσω από τις μεταναστευτικές τραγωδίες της Ευρώπης.

            Οι μεταναστευτικές πολιτικές των αστικών κυβερνήσεων στην εποχή της παγκοσμιοποίησης έχουν τρεις βασικές διαστάσεις. Από τη μια μετατρέπονται σε φρούριο οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, ΗΠΑ, Ε.Ε, από την άλλη ευνοείται η επιλεκτική μετανάστευση για εργατικό δυναμικό υψηλής εξειδίκευσης, ενώ  χρησιμοποιούνται οι λεγόμενοι παράνομοι μετανάστες ως υπερεκμεταλλευόμενο εργατικό δυναμικό για τομείς της οικονομίας που δεν μπορούν να μετακινηθούν. Για την υπεράσπιση του φρουρίου από την υποτιθέμενη επίθεση αυτών των στρατών των ρακένδυτων φτωχών χρησιμοποιούνται οποιαδήποτε μέσα αποδεικνύονται απαραίτητα.  

Έτσι, η δημιουργία της ζώνης Σένγκεν ενεργοποιεί τη λογική του φρουρίου, που απαιτεί περιορισμό της νόμιμης κυκλοφορίας,  στρατιωτικοποίηση των εξωτερικών συνόρων με τη δημιουργία του οργανισμού Frontex,   περιορισμό και αποκλεισμό των ανθρώπων σε hotspot, ενός ευφημισμού για τα σύγχρονα στρατόπεδα εγκλεισμού. Βέβαια, η Ευρώπη φρούριο δεν σημαίνει το πλήρες κλείσιμο των συνόρων, αλλά τον έλεγχο για την αυστηρά οικονομική επιλεγμένη μετανάστευση που κατευθύνεται προς τομείς με ελλείψεις εργατικού δυναμικού, ωθώντας στα άκρα την ωφελιμιστική λογική. Αυτή δεν είναι παρά μια κυνική επιλογή να χάσουν οι πιο φτωχές χώρες τους ειδικευμένους εργάτες τους χωρίς οι χώρες υποδοχής να χρειάζεται να επωμιστούν το κόστος  εκπαίδευσης αυτού του πολύπλοκου εργατικού δυναμικού.

          Η νέα λογική της μετανάστευσης μετατοπίζει σε ένα πλαίσιο απελευθέρωσης ολόκληρη την αγορά εργασίας. Κι ίσως η άσκηση συνεχούς πίεσης στους λεγόμενους παράνομους μετανάστες γίνεται για να τους αναγκάσει να αποδεχτούν το ρόλο της υπερεκμετάλλευσης που τους έχει ανατεθεί. Χωρίς δικαιώματα και χωρίς νομικό καθεστώς είναι εξαιρετικά εκμεταλλεύσιμοι και   στην πραγματικότητα κάθε άλλο παρά απουσιάζουν από το οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο, αλλά αντίθετα βρίσκονται στην καρδιά του συστήματος,  εφόσον αναγκάζονται να πουλήσουν την εργασία τους κάτω από την αξία της, προς όφελος βέβαια των καπιταλιστών.  

          Στον καπιταλισμό, η μετανάστευση θα είναι πάντα ένα εργαλείο των καπιταλιστών για τη μεγιστοποίηση των κερδών τους. Όλο το σύστημα εξαρτάται όλο και περισσότερο από την υπερεκμετάλλευση των εξαθλιωμένων εργαζομένων στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Οι  εταιρείες μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους σε φτωχότερες χώρες με φθηνό εργατικό δυναμικό, σε επικίνδυνες συνθήκες,  για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη,  και η εργατική τάξη στα φτωχότερα έθνη έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος των περιουσιών του παγκόσμιου καπιταλισμού.  Στις δυτικές  χώρες  οι  εργαζόμενοι φοβούνται για τις θέσεις εργασίας, καθώς αυτές συρρικνώνονται. Και είναι μόνο τα ταξικά συνδικάτα στους χώρους εργασίας που υποστηρίζουν ότι η ευθύνη δεν βαρύνει τους μετανάστες εργαζόμενους, αλλά χρησιμοποιούνται ως αποδιοπομπαίοι τράγοι.    

          Επομένως, οι  σκηνοθετημένες  επιδείξεις πολιτικής βούλησης, όπως του Θ. Πλεύρη, για την απέλαση παράτυπων μεταναστών συγκαλύπτουν αυτή την οικονομική λειτουργία μ’ έναν φασιστικό λόγο που καθησυχάζει φόβους και εκμαυλίζει συνειδήσεις.  Ενώ οι  κατασταλτικές πολιτικές που εφαρμόζονται στοχεύουν περισσότερο στην αποθάρρυνση οποιωνδήποτε προσπαθειών διαμαρτυρίας παρά στην καταπολέμηση, όπως ισχυρίζονται, της λεγόμενης παράτυπης μετανάστευσης. Επιπλέον, συν τω χρόνω, καθιερώνεται ένας διάχυτος πολιτικός και επικοινωνιακός λόγος σχετικά με την ύπαρξη μιας υποτιθέμενης μεταναστευτικής κρίσης, που  χρησιμοποιείται για την παραγωγή συναίνεσης για νέα κατασταλτικά μέτρα.  

Μοιάζει λοιπόν η  κατάστασή των παράτυπων μεταναστών με ένα πείραμα αποκλεισμού του εργαζόμενου από το εργατικό δίκαιο. Κι απ’ αυτό το …πείραμα έως την εφαρμογή του σε μεγάλη κλίμακα, που να περιλαμβάνει και τους εγχώριους εργαζόμενους,  το βήμα δεν θα είναι δύσκολο να γίνει.  Και τι άλλο μένει και πάλι, από  τον κοινό αγώνα μεταναστών και ντόπιων εργαζομένων;

ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

 

Οι κυβερνήσεις μας συνεχίζουν να εμπαίζουν τους πολίτες τους, αντιμετωπίζοντάς τους όπως οι εξερευνητές κατακτητές της Ευρώπης τους ιθαγενείς του νέου κόσμου, που τους  μοίραζαν καθρεφτάκια και μπιχλιμπίδια για να τους αποσπάσουν γη και πλουτοπαραγωγικές πηγές. Έτσι και ο πρωθυπουργός  Κ. Μητσοτάκης για να δικαιώσει μια συνταγματική αναθεώρηση που προσαρμόζει το Σύνταγμα ακόμα περισσότερο στις  επιταγές του νεοφιλελευθερισμού,  καμαρώνει ότι φέρνει στο προσκήνιο θεσμικές καινοτομίες για τις προκλήσεις της τεχνολογίας με το νέο προτεινόμενο άρθρο 5Β του Συντάγματος, που θα ορίζει, μ’ έναν καταφανή λαϊκισμό,   ότι η τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να υπηρετεί την ελευθερία του ατόμου και την κοινωνική ευημερία. Οι ηχηρές εκφράσεις ως συνήθως προτιμώνται, με την ελπίδα να πείσουν.  

        Κι επειδή τα μικροπολιτικά παιχνίδια ποτέ δεν παρακάμπτονται, δεν παρέλειψε αυτάρεσκα να κατηγορήσει την αντιπολίτευση ότι δεν εντάσσει ουσιαστικά το ζήτημα στο δημόσιο κοινοβουλευτικό της λόγο, ότι «τη λέξη Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει ακούσει να βγαίνει από τα χείλη κανενός κόμματος από την αντιπολίτευση». Στην απάντηση του  ο γ.γ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας, που διαψεύδει την αυθαίρετη διαπίστωση του πρωθυπουργού, τονίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά αν αυτή «θα υπηρετήσει τις κοινωνικές ανάγκες ή τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων».

        Γιατί φυσικά, όπως διαφεύγει του πρωθυπουργού και μας έχει εξηγήσει ο Μαρξ τον 19^ο στην καρδιά της βιομηχανικής επανάστασης, η τεχνολογία στα χέρια των καπιταλιστών δεν απελευθερώνει τον εργαζόμενο, αλλά τον υποτάσσει στο ύψιστο συμφέρον τους, την κερδοφορία.  

Κι ενώ με την παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού θεωρείται σχεδόν φυσικό φαινόμενο η συνεχής επιδίωξη του κέρδους, συνεχίζεται όμως και ο βαυκαλισμός μας για τομείς και δραστηριότητες που δεν σκοπεύουν στην κερδοφορία. Και όταν αυτή η πεποίθησή μας διαψεύδεται, όπως, ένα μικρό παράδειγμα, με το νόμο την υπουργού Πολιτισμού Λ.Μενδώνη που παρέδωσε την εκμετάλλευση της ιστορικής πολιτιστικής κληρονομιάς σε ιδιώτες, με την ίδρυση ανώνυμης εταιρείας που θα διαχειρίζεται την περιουσία του υπουργείου Πολιτισμού για 50 χρόνια, θεωρείται ότι είναι τα συγκεκριμένα πρόσωπα και όχι το ίδιο το σύστημα που επιδιώκει την εμπορευματοποίηση των πάντων.

          Γι’ αυτό και η  τεχνολογία δεν μπορεί να είναι ουδέτερη, αλλά οι σκοποί της, η κατεύθυνση εξέλιξής της,  η χρησιμοποίησή της εξαρτάται από το σύστημα στο οποίο αναπτύσσεται. Μπορεί λοιπόν να  δίνει  τη  δυνατότητα απελευθέρωσης,  αλλά και να γίνεται και όργανο καταπίεσης. Το ζήτημα είναι ποιος την ελέγχει και για ποιον λειτουργεί. Στο  καπιταλιστικό σύστημα, η ανάπτυξη της τεχνολογίας,  υποταγμένη στην επιδίωξη του κέρδους, αυτοματοποιεί την παραγωγή, αλλά   και επεκτείνει και εντατικοποιεί  την εργάσιμη ημέρα πέρα από τα φυσικά όρια, μετατρέποντας τον εργάτη σε εξάρτημα του παραγωγικού μηχανισμού.

           Η  τεχνητή νοημοσύνη αντιπροσωπεύει, από την άποψη της αυτοματοποιημένης παραγωγής, την κορυφή αυτής της διαδικασίας, αντικαθιστώντας όχι μόνο την χειρωνακτική εργασία, αλλά και την πνευματική. Θεωρητικά πια  η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών μπορεί να συμβεί με ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση. Αυτό όμως θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της αναγκαιότητας της μισθωτής εργασίας ως μέσου διαβίωσης και η εργασία θα μπορούσε να γίνει έκφραση του ανθρώπου, όχι πλέον αλλοτριωμένη, αλλά ευχάριστη.   

        Όμως η τεχνητή νοημοσύνη στα χέρια των καπιταλιστών δεν απελευθερώνει τους εργαζόμενους, αλλά τους καθιστά περιττούς. Χρησιμοποιείται για να παρακολουθεί ή να απολύει εργαζόμενους, να μειώνει μισθούς, να  συγκεντρώνει ακόμη περισσότερη δύναμη και πλούτο στα χέρια των καπιταλιστικών μονοπωλίων, να επιδεινώνει τις μονοπωλιακές τάσεις και την αυξανόμενη ανισότητα. Αυτή η συγκέντρωση των νέων μέσων παραγωγής δημιουργεί μια νέα τεχνολογική αριστοκρατία, η κυρίαρχη τάξη όχι μόνο κατέχει το κεφάλαιο, αλλά ελέγχει την ίδια την παραγωγή γνώσης και νοήματος. Τα δεδομένα και οι πληροφορίες έχουν γίνει οι νέοι συντελεστές παραγωγής και η ιδιοκτησία πρόσβασης στο Διαδίκτυο, η πύλη προς τα δεδομένα, έχει γίνει νέα πηγή ενέργειας με τα δεδομένα να γίνονται μια  νέα μορφή κεφαλαίου, κεφάλαιο δεδομένων.

          Όπως πάλι μας εξήγησε ο Μαρξ κάθε δεδομένο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα παρέχει ένα πλαίσιο για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αλλά σε ένα ορισμένο στάδιο αυτές οι παραγωγικές δυνάμεις ξεπερνούν αυτό το πλαίσιο, δηλαδή τις σχέσεις παραγωγής εντός των οποίων αναπτύχθηκαν. Αυτές οι σχέσεις παραγωγής στη συνέχεια γίνονται εμπόδιο στην περαιτέρω ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, όπως στις μέρες μας που με την τεχνητή νοημοσύνη περιορίζεται η ανθρώπινη εργασία.

         Το καπιταλιστικό όμως σύστημα  δεν μπορεί παρά να παράγει με σκοπό το κέρδος και ο μόνος τρόπος για τους καπιταλιστές να αποκομίσουν κέρδος είναι να εκμεταλλευτούν την εργασία των εργαζομένων και να πουλήσουν το προϊόν της εργασίας τους. Το κέρδος όμως δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς ανθρώπινη εργασία. Και γίνεται πρόβλημα στον καπιταλισμό όταν η ανθρώπινη εργασία εξαφανίζεται σταδιακά από την παραγωγική διαδικασία. Γιατί  εάν το μερίδιο της ζωντανής εργασίας είναι μικρό, και ίσως μηδενικό στην περίπτωση της πλήρως αυτοματοποιημένης παραγωγής, η υπεραξία που παράγεται από την εργασία θα είναι χαμηλή και το ποσοστό κέρδους θα τείνει προς το μηδέν, στην περίπτωση  της σχεδόν εξ ολοκλήρου αυτοματοποιημένης παραγωγής. Όμως ο καπιταλισμός μηδενικού κέρδους  δεν μπορεί να υπάρξει και μια οικονομία που περιορίζεται στον μοναδικό εξαιρετικά αυτοματοποιημένο τομέα της είναι ασύμβατη με τη διατήρηση του καπιταλισμού. Η κατάσταση μπορεί να …σωθεί, κατά τους αισιόδοξους της αιωνιότητας του καπιταλισμού,  μόνο με την ταυτόχρονη άνοδο ενός τομέα έντασης εργασίας,  όπου οι άνθρωποι διατηρούν συγκριτικό πλεονέκτημα. Κι επειδή  κανείς καπιταλιστής δεν μπορεί να φανταστεί το τέλος του καπιταλισμού, αναζητείται τρόπος για να γίνει βιώσιμος, με τον έλεγχο της τεχνολογίας, τον   πόλεμο, την καταστροφή κεφαλαίου.

Η τεχνητή νοημοσύνη στον καπιταλισμό δεν εξαλείφει την εκμετάλλευση, την μετατοπίζει μόνο και την κάνει λιγότερο ορατή. Δεν απελευθερώνει τους εργαζόμενους, αλλά τους καθιστά περιττούς και δημιουργεί μάζες ανέργων που ασκούν καθοδική πίεση στους μισθούς όσων εξακολουθούν να εργάζονται. Και οι απολυμένοι εργαζόμενοι βέβαια δεν μετατρέπονται σε καλλιτέχνες και φιλοσόφους, αλλά συχνά πέφτουν στη φτώχεια, την επισφάλεια.

            Η τεχνητή νοημοσύνη, όπως και κάθε τεχνολογικό επίτευγμα, δεν είναι καλή ή κακή. Δεν είναι αυτή που αποφασίζει το πεπρωμένο μας, αλλά αυτός που την ελέγχει και λειτουργεί. Και στον καπιταλισμό αναπτύσσεται και ελέγχεται από τεράστια μονοπώλια, όπως η Google ή η Microsoft, επειδή αυτές οι εταιρείες διαθέτουν το καλύτερο υλικό, τους καλύτερους μηχανικούς και πρόσβαση σε τεράστιες ποσότητες δεδομένων. Αυτές οι ομάδες χρησιμοποιούν τη μονοπωλιακή τους θέση για να αποκομίσουν τεράστια κέρδη. Και μια τεχνολογία χτισμένη για το κέρδος θα αναπαράγει τη λογική της κυριαρχίας.

           Θα μπορούσαμε λοιπόν να  αφαιρέσουμε την τεχνητή νοημοσύνη από την ιδιωτική ιδιοκτησία, αναγνωρίζοντας ότι η δύναμή της πηγάζει από τη συλλογική γνώση, για να μειώσουμε τον απαραίτητο χρόνο εργασίας και να επιτρέψουμε σε όλους να συμμετέχουν στα οφέλη της αυτοματοποίησης. Ο στόχος τότε δεν θα ήταν πλέον η ανάπτυξη για την κερδοφορία αλλά το ανθρώπινο μέτρο του ελεύθερου χρόνου, η δημιουργικότητα του  ανθρώπου, το ξεπέρασμα την αποξένωσης.  

Και είναι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας που προσφέρει τις προϋποθέσεις  για τη διασφάλιση ότι τα οφέλη της τεχνητής νοημοσύνης μοιράζονται σε ολόκληρη την κοινωνία αντί να αποθησαυρίζονται από εταιρείες και γενικά την κυρίαρχη τάξη. Για να δίνεται προτεραιότητα στις ανθρώπινες ανάγκες,  γιατί  η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι τόσο το κοινό αγαθό της ανθρωπότητας όσο και το συλλογικό της δημιούργημα.

ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

Με τους πολέμους να συνεχίζονται στην Ουκρανία και Μ. Ανατολή, την ακρίβεια να συνεχίζει να τραβά την ανηφόρα, φαίνεται να φτάνει στα όριά του το θαύμα της οικονομικής μας ανάπτυξης που προπαγάνδιζε η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη. Μοιάζει και πάλι ένας ολόκληρος τρόπος ζωής να ανατρέπεται, ν’ αυξάνονται ακόμα περισσότερο οι ανισότητες και η ανεργία και να απειλούνται να κλονιστούν οι νέες πολιτικοκοινωνικές ισορροπίες που εδραίωσαν κάτι η προπαγάνδα, κάτι η παραίτηση, κάτι η ελπίδα που πεθαίνει τελευταία.

     Στη χώρα μας και γύρω μας, το παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό περιβάλλον έχοντας διαλύσει τις θεσμοποιημένες μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης, έχοντας εξουδετερώσει  τις περισσότερες κατακτήσεις των εργατικών αγώνων, υπονομεύει την αξιοπιστία όλων των μορφών συλλογικής δράσης επιβάλλοντας αφηγήσεις και δράσεις που το ευνοούν, όπως του αντικομμουνισμού, της τρομοκρατίας, της εθνικής άμυνας.

       Έτσι, μετά τον Τραμπ με τις αντικομμουνιστικές κορώνες  στις ομιλίες του  κατά την επέτειο της διακήρυξης της αμερικανικής ανεξαρτησίας ακολούθησε και ο υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησής του Μ. Ρούμπιο που  σήμανε συναγερμό για την αναζωπύρωση, κατά τα λεγόμενά του, της ακροαριστερής πολιτικής βίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Μάλιστα η Ελλάδα είχε την τιμητική της, αφού  ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα παραδείγματα, και την εμπρηστική επίθεση στο σπίτι της πολιτεύτριας της Ν.Δ Αφροδίτης Νέστορα που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο  της μητέρα της, για να αναδείξει την υποτιθέμενη αύξηση της αριστερής βίας στην Ευρώπη. Δεν παρέλειψε βέβαια στην ομιλία του στην υπουργική Διάσκεψη για την αναζωπύρωση της Πολιτικής Τρομοκρατίας ενώπιον των εκπροσώπων από 60 χώρες να εστιάσει και  στην Κούβα, με το εγκληματικό αποκλεισμό που της έχουν επιβάλλει,  σαν τη κεντρική δύναμη στην ανάπτυξη βίαιων αριστερών κινημάτων στο δυτικό κόσμο. Μετατοπίζεται λοιπόν η  μέχρι τώρα εστίαση  από την τρομοκρατική απειλή του  ισλαμικού εξτρεμισμού στην πιο διάχυτη απειλή από την αριστερή πολιτική βία.  

         Η χρονική στιγμή της αναβίωσης του αντικομμουνισμού και της απειλής της τρομοκρατίας σχετίζεται βέβαια με τον πόλεμο με το Ιράν από τον οποίο οι ΗΠΑ δεν μπορούν να απεμπλακούν  και τις αντιδράσεις που προκαλούνται στο εσωτερικό της χώρας. Η απειλή, κατά την κυβέρνηση Τραμπ,  του  κόκκινου τρόμου γίνεται ένα καλό πρόσχημα για να ενταθεί η καταστολή ενάντια σε όσους αντιτίθενται στις παραβιάσεις δικαιωμάτων από ομοσπονδιακούς πράκτορες μετανάστευσης, όπως και ενάντια σ’ όσους αντιτίθενται στη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα και τον πόλεμο στο Ιράν. Στην πραγματικότητα δηλ., στις ΗΠΑ ποινικοποιείται η διαφωνία σε μια προσπάθεια της κρατικής εξουσίας να τη συντρίψει.  

         Και στη χώρα μας όμως ξανάρχεται στην επικαιρότητα η τρομοκρατία της αριστεράς, κατά τα λεγόμενα στελεχών της κυβερνώσας παράταξης. Πριν λίγο καιρό, με την αποφυλάκιση και επανεγκλεισμό του καταδικασμένου σαν ηγέτη της Ε.Ο 17 Νοέμβρη Α. Γιωτόπουλου και πριν μέρες με την τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού σε σπίτια πολιτευτών της Ν.Δ, παντελώς αγνώστων πέρα από ένα στενότατο κύκλο,  με αποτέλεσμα το θάνατο της Βάγιας Νέστορα.

         Από κοντά, επειδή φυσικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ικανή και αποτελεσματική και η μόνη που θα πρέπει να επιλεγεί στις  επόμενες εκλογές για να κυβερνήσει μια τρίτη τετραετία, μετά από μερικές μέρες πρώτη είδηση έγινε η ανακάλυψη, μετά 16 χρόνια, των εμπρηστών της Μαρφίν. Δια των παρατρεχάμενων δημοσιογράφων της η κυβέρνηση αναπτύσσει σε συνέχειες, κομπάζοντας, το χρονικό ανακάλυψης και σύλληψης των δραστών του εμπρησμού της τράπεζας Μαρφιν, στη μεγάλη διαδήλωση της 5^ης Μαίου 2010. Η αστυνομική πλοκή της νουβέλλας που έδωσε στη δημοσιότητα η αστυνομία παρουσιάζει και λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Περιλαμβάνει μυστήριο, ολίγο από επιστημονική φαντασία,  με την τεχνητή νοημοσύνη να ανακαλύπτει, χωρίς να περηφανεύεται ακόμα ότι κατάφερε την ταυτοποίηση, από σωματότυπους, κοτσίδες και κυρίως τσάντες και τσαντάκια τα πρόσωπα που έριξαν τη μολότωφ στην τράπεζα. Και δεν λείπει και η ψυχολογική διάσταση στο αφήγημα, με τον ανώνυμο συντάκτη του e-mail να  εξομολογείται το ψυχικό του βάρος για το μυστικό που κρατούσε 16 χρόνια.  

       Έτσι και στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες διαμορφώθηκε το κατάλληλο έδαφος για να κυριαρχήσει στην επικαιρότητα η απειλή της  αριστερής τρομοκρατίας, να δυσφημείται κάθε αγώνας των εργαζομένων, να ξεχνιέται  η πραγματική τρομοκρατία που ασκείται πολλές φορές από τους αστυνομικούς.  Οι οποίοι πριν περίπου δέκα μέρες στο Άργος τραυμάτισαν θανάσιμα στο κεφάλι έναν εικοσάχρονο, στο φάσμα του αυτισμού, κατά τη διάρκεια καταδίωξης, ισχυριζόμενοι ότι πυροβόλησαν για εκφοβισμό. Κι αυτή  δεν είναι η πρώτη φορά που εκπυρσοκροτήσεις ή εξοστρακισμοί σφαιρών αστυνομικών περιστρόφων βρίσκουν στόχο, όταν απέναντί τους είναι κάποιος μετανάστης, κάποιος Ρομά, κάποιος τοξικοεξαρτημένος, κάποιος απόβλητος της Δημοκρατίας μας. Βέβαια, αυτή τη φορά η δικαιοσύνη αποφάσισε την προφυλάκισή τους, βρίσκοντας μια καλή ευκαιρία να επιβεβαιώσει την ανεξαρτησία της, μετά τη συνεχή αμφισβήτησή της με αποφάσεις της που ευνοούσαν την εκτελεστική εξουσία. Στην πραγματικότητα όμως, ανεξάρτητα από την προσωπική εντιμότητα των μελών του δικαστικού σώματος, η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας είναι ένα ιδεολογικοπολιτικό τέχνασμα της αστικής τάξης, για να κρύψει την ταξική ουσία της εξουσίας της, εφόσον η αστική εξουσία είναι μία και αδιαίρετη και κάθε δικαστήριο αυτής της εξουσίας είναι αστικό δικαστήριο

         Αφού λοιπόν  η κυρίαρχη εξουσία στην καπιταλιστική Δύση, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, αναγνώρισε στον μουσουλμάνο ένα νέο επικίνδυνο εχθρό που έπρεπε να πολεμήσει, μετά στράφηκε ενάντια στους ρακένδυτους μετανάστες που απειλούν τον δυτικό πολιτισμό, για να καταλήξει εκ νέου στην απειλή του κομμουνισμού, που είναι ο πραγματικός της φόβος να μην εμπνεύσει και οργανωθεί η  εργατική τάξη,  και να εκφοβίσει με την τρομοκρατία.

        Επείγεται η αστική μας εξουσία στα καπιταλιστικά κράτη της Δύσης να βρει αφήγημα να ενώσει υπέρ των συμφερόντων της τις εκμεταλλευόμενες τάξεις. Και όταν κάποιες φορές άλλη διέξοδος για τα συμφέροντα των καπιταλιστών δεν υπάρχει από τον πόλεμο, με την κατάλληλη προπαγάνδα δημιουργείται το κλίμα αποδοχής του.  Κι επειδή οι κοινωνίες πρέπει να αποδεχτούν τις προετοιμασίες για τον πόλεμο, να συναινέσουν στην πολεμική οικονομία, γι’ αυτό όλο και περισσότεροι ηγέτες αναφέρονται στο καθήκον των νέων προς την πατρίδα για την υπεράσπιση του πολιτισμού της. Ο υπουργός Άμυνας της χώρας μας Ν. Δένδιας  με συνεχείς προειδοποιήσεις για προετοιμασία της άμυνας της χώρας δεν σταματά να επαναλαμβάνει την αναγκαιότητα αλλαγής νοοτροπίας της νέας γενιάς, η οποία πρέπει να καταλάβει ότι θα πρέπει να υπερασπιστεί τη χώρα της. Με απλά λόγια δηλ. να συναινέσει η νεολαία να γίνει κρέας για τα κανόνια.  

          Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο επιβάλλει τους δικούς του ανάλγητους όρους, για να καταπνίξει κάθε φλόγα στις καρδιές των εκμεταλλευομένων για απαλλαγή από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, να σβήσει κάθε όραμα για μετασχηματισμό της κοινωνίας.  Όμως ο  τροχός της Ιστορίας εξακολουθεί να γυρίζει, με κινητήρα του την ταξική πάλη, την πάλη για την απελευθέρωση και την ελευθερία