ΤΟ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ ΣΤΟ ΡΑΙΧΣΤΑΓΚ

 

Και η επέτειος της αντιφασιστικής νίκης της 9^ης Μαίου μετατράπηκε σε ημέρα εορτασμού της Ευρώπης. Της Ενωμένης Ευρώπης που θέλει να παρουσιάζεται σαν απάντηση στα «δεινά που υπέστησαν οι λαοί της Ευρώπης από δυο πολέμους και τη ναζιστική τυραννία που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, αλλά και στην επέκταση των ολοκληρωτικών και αντιδημοκρατικών κομμουνιστικών καθεστώτων». Που σε ψήφισμα του κοινοβουλίου της το 2019 εξισώνει τον κομμουνισμό με τον ναζισμό καταδικάζοντας εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν από ναζιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα. Κι έχει φτάσει πια σε σημείο η Ευρωπαϊκή μας Ένωση να μην κρύβει όχι απλώς τη δυσπιστία, αλλά σχεδόν την εχθρότητά της προς τη λαϊκή κυριαρχία και φροντίζει επανειλημμένως να διαλαλεί την εμπιστοσύνη της σε μια τεχνοκρατική και οικονομικά φιλελεύθερη αντίληψη της πολιτικής, σύμφωνα με την οποία ο καθαρός ανταγωνισμός ρυθμίζει όλα τα προβλήματα. 

    Η στροφή της βέβαια στην πολεμική οικονομία με δεκάδες προσχήματα και επίκληση κατασκευασμένων εχθρών, από τη Ρωσία μέχρι τους «απολίτιστους» ισλαμιστές,   δεν εξυπηρετεί παρά μόνο το κεφάλαιο, αδιαφορώντας για τη ζωή των πολιτών της, που με εντεινόμενη προπαγάνδα προσπαθεί να παρασύρει σε πολέμους για να ξεπεραστούν οι καπιταλιστικές κρίσεις. Οι πολίτες της Ευρώπης αντιμετωπίζονται κυρίως ως  καταναλωτές, υποταγμένοι σε αποφάσεις που δεν έχουν δικαίωμα να ελέγξουν, που τους επιτρέπεται να καταφεύγουν σε ανεξάρτητες αρχές κι επιτροπές για  να υποβάλλουν παράπονα και  αιτήματά σαν τους υπηκόους των παλαιών καθεστώτων προς τον ηγεμόνα τους, πριν  καταλήξουν «κρέας για τα κανόνια της» σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους

        Η  9^η Μαΐου  όμως  είναι επέτειος της συντριβής  της ναζιστικής Γερμανίας το 1945 όταν η σοβιετική σημαία με το σφυροδρέπανο κυμάτισε στο Ράιχσταγκ. Και  το γεγονός της νίκης των κομμουνιστών της ΕΣΣΔ στην τιτάνια σύγκρουσή τους με τους ναζιστές της Γερμανίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, παρόλη τη συστηματική προσπάθεια ν’ ξαναγραφτεί η ιστορία, συρρικνώνοντας, μέχρι εξαφανίσεως, τον καίριο ρόλο της ΕΣΣΔ στην άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας. Η σύγχρονη αφήγηση στη Δύση θέλει να δίνει  τα εύσημα για την νίκη κυρίως, και σε λίγα χρόνια ίσως και αποκλειστικά, στους δυτικούς συμμάχους. Με την αναθεώρηση της ιστορίας του β παγκοσμίου πολέμου την αποκόπτουν από τη συνεχιζόμενη ιστορία της ταξικής πάλης και όλα όσα ακολούθησαν ανά τον κόσμο, σχηματισμός ΝΑΤΟ, πόλεμος στην Κορέα, αντιαποικιακοί αγώνες, Βιετνάμ, διάλυση Γιουγκοσλαβίας θεωρούνται άσχετα με το επεισόδιο του β παγκοσμίου πολέμου. Κι όμως δεν υπάρχει  τέλος σ’ αυτή τη σύγκρουση, που συνεχίστηκε και αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν  οι δυτικοί «σύμμαχοι» έκαναν ό,τι μπορούσαν για να φιλοξενήσουν και να στρατολογήσουν ναζί αξιωματούχους και εγκληματίες πολέμου.

         Η αποναζιστικοποίηση έγινε επιφανειακά και αποδεικνύει ότι ο ναζισμός δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο εχθρικός κι ασύμβατος με την αστική δημοκρατία. Αντίθετα, είναι ο αντικομμουνιστικός αγώνας που παρέχει τις δικαιολογίες και προσφέρει τη δυνατότητα γρήγορης επαναχρησιμοποίησης πρώην εγκληματιών πολέμου, Ναζί ή φασιστών, που είχαν «τεχνογνωσία» στον αγώνα κατά του κομμουνισμού. Κι  έτσι στην πραγματικότητα αναδεικνύεται ο κομμουνισμός ως κύριος, και όχι περιστασιακός, εχθρός των φασιστών. Αυτοί οι αμετανόητοι Ναζί ή φασίστες χρησιμοποιήθηκαν από τις μεγάλες δυτικές δημοκρατίες, γαλλικές, βρετανικές ή αμερικανικές, και επέτρεψαν στους ηττημένους, όπως η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Ιαπωνία,  να επιστρέψουν στον κύκλο των δημοκρατικών κρατών.

         Κι ενώ καταδικάζεται  λεκτικά η διάδοση του ναζισμού, της ξενοφοβίας και της σχετικής μισαλλοδοξίας, σε πολλές χώρες η προπαγάνδα των ναζιστικών αξιών και ιδεών δεν αποτρέπεται, αν δεν διεξάγεται ανοιχτά πολλές φορές, και οι φασίστες σηκώνουν κεφάλι  και συχνά γίνονται οι κύριοι δράστες βανδαλισμού μνημείων του κόκκινου στρατού. Στο Βερολίνο η απαγόρευση για άλλη μια χρονιά της επίδειξης της σημαίας και άλλων συμβόλων της ΕΣΣΔ στις 8 και 9 Μαΐου, στην πραγματικότητα, πέρα από την επίκληση  όποιων δικαιολογιών, εντάσσεται στην προσπάθεια διαστρέβλωσης και εξαφάνισης του ρόλου της ΕΣΣΔ στη νίκη του ναζισμού και φασισμού.  Πάνω από 35 χρόνια από τη διάλυση της πρώτης προσπάθειας ίδρυσης εργατικού κράτους και ο φόβος της κυρίαρχης τάξης  για επανάληψή του καθοδηγεί την προπαγάνδα της και τις δράσεις της.

         Τα αποτελέσματα αυτής της εκστρατείας παραποίησης της ιστορίας της συγκεκριμένης περιόδου, οι κυνικές προσπάθειες ξεπλύματος των εγκληματιών πολέμου και των συνεργών τους, όπως γίνεται στην Ουκρανία, οι σχεδόν βλάσφημες προσπάθειες της κυρίαρχης τάξης σε διάφορες χώρες της Ευρώπης να καταστρέψουν την ιστορική μνήμη μοιάζει να υλοποιούνται, κυριολεκτικά, στην πολύπαθη Παλαιστίνη. Ο ναζισμός αναστήθηκε και οργανωμένα ξαναπόκτησε κρατική υπόσταση  στο Ισραηλινό κράτος, με τη …φιλική συμμετοχή των ΗΠΑ και Ε.Ε, ακόμα κι αν δεν   ομολογείται η ναζιστική ταυτότητά του. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ δεν έχει περιοριστεί στις διώξεις και φυλετικές διακρίσεις εις βάρος των Παλαιστινίων, αλλά εκτός από τη γενοκτονία στη Γάζα, σκοτώνει ανθρώπους και ισοπεδώνει περιοχές όπου το ίδιο επιλέγει, όπως στο Λίβανο, χωρίς καμία αιδώ, με τους στρατιώτες του να καμαρώνουν για τα εγκλήματά τους. Και η διεθνής κοινότητα, δηλ. ΗΠΑ και Ε.Ε δεν αρθρώνουν ούτε καν κάποιο λόγο καταγγελίας, εκτός από κάποια σποραδικά ψιθυρίσματα αντιρρησιών που δεν αγγίζουν το Ισραήλ, αφού πρωτίστως και πάντα ενεργούν υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ.

        Και η κυβέρνηση της χώρας μας, που σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της Κ. Μητσοτάκη βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία, γι’ αυτό προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους για το ναυτικό  ντρόουν της συμμάχου Ουκρανίας που εντοπίστηκε με εκρηκτικά στη Λευκάδα, συνεχίζει να αντιμετωπίζει το κράτος εγκληματία του Ισραήλ ως στρατηγικό σύμμαχο, όπως δηλώνει πάλι ο πρωθυπουργός, φροντίζοντας να μην διαταραχτούν οι σχέσεις της ούτε με ΗΠΑ ούτε με Ισραήλ. Επικαλείται κάθε φορά που πρέπει να δικαιολογήσει αμφισβητούμενες συμπεριφορές, όπως τον ρόλο του υπουργείου εξωτερικών και του λιμενικού σώματος στην ισραηλινή επιχείρηση στα ανοιχτά της Κρήτης εναντίον των σκαφών του διεθνούς στολίσκου «Global Sumud Flotilla», τον θεσμικό της ρόλο ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή σε αντιδιαστολή πάντα με την Τουρκία, για να χαϊδεύει αυτιά εθνικιστών. Συγχρόνως, προσπαθεί με γενικόλογες ανακοινώσεις των υπουργείων της να πείσει για την ευθυγράμμιση της με το διεθνές δίκαιο, κάνοντας αναφορές σε ανθρωπισμό και Δίκαιο, ενώ στην πραγματικότητα  η μόνη έγνοιά της είναι να διευκολύνει,  με μια δουλική πολιτική, συμφέροντα ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή.

        Και είναι οι φασιστικές πολιτικές, συγκαλυμμένες προς το παρόν, που τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα  τα εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο. Γι’ αυτό και χρόνια τώρα οι φασιστικές ιδέες ενσταλάζονται  στις κοινωνίες και με μικρά βήματα διαμορφώνουν θεσμούς και φτάνουν στο σημείο πολλά ευρωπαϊκά κράτη να εξυμνούν απροκάλυπτα τους συνεργάτες των Ναζί, με κραυγαλέο παράδειγμα την Ουκρανία.  

         Και στη χώρα μας η αρχική διστακτική, αποσπασματική  προσπάθεια για αποκατάσταση των συνεργατών των Γερμανών, τα τελευταία χρόνια, με τους μεταγραμμένους στη Ν.Δ φασίστες του ΛΑΟΣ, μεταπήδησε στην κεντρική πολιτική σκηνή και με περίσσιο θράσος είχε την απαίτηση της διαγραφής των αγώνων των κομμουνιστών. Γι’ αυτό και η αποκάλυψη των φωτογραφιών από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή ήρθε μ’ ένα πολύ υλικό και συγκεκριμένο τρόπο να υπενθυμίσει τον καταλυτικό ρόλο της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην κοινωνία της χώρας μας που ενέπνευσε και εμπνέει αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΣΣΔ

Στις 26 Δεκεμβρίου 1991, το Ανώτατο Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης εξέδωσε τη Διακήρυξη 142-Ν, που αναγνωρίζει την ανεξαρτησία των πρώην Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών και ως εκ τούτου τη διάλυση ή εξάρθρωση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), που δημιουργήθηκαν στα τέλη του 1922, και σηματοδότησε τη δημιουργία της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ). Την προηγούμενη  ημέρα ο σοβιετικός πρόεδρος Μ. Γκορμπατσώφ σε μια δωδεκάλεπτη τηλεοπτική ομιλία του ανακοίνωνε την παραίτησή του ως προέδρου της ΕΣΣΔ. Και από τότε η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο έπαψε να κυματίζει στο Κρεμλίνο.

        Και χίμηξαν όλοι όσοι παρίσταναν τους κομμουνιστές στη δημόσια περιουσία των σοσιαλιστικών δημοκρατιών. Η βιασύνη τους να μονοπωλήσουν τον πλούτο δεν είχε όρια. Κατέλαβαν εργοστάσια, ορυχεία, μεταφορικά μέσα, οι εργαζόμενοι ανακάλυψαν την ανεργία, τους απλήρωτους μισθούς και συντάξεις για μήνες, τον πληθωρισμό που έφτασε το 2.000%, την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση για τις οποίες  έπρεπε να πληρώνουν πλέον χρήματα. Η δεκαετία του 1990 ήταν περίοδος  μιας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής κατάρρευσης που κανένα κράτος δεν είχε βιώσει σε καιρό ειρήνης, με την ανάπτυξη μαφίας, ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ κυρίαρχων φυλών, με πληθυσμούς που διαλύθηκαν οι δομές οργάνωσής τους ξαφνικά, με πολέμους στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία. Οι νεόπλουτοι, οι ολιγάρχες επιχειρηματίες σε μια νύχτα,  και οι νονοί τους στην εξουσία επιδείκνυαν την περιουσία τους, που συσσωρεύτηκε από τα λάφυρα της σοβιετικής οικονομίας. Και ο τελευταίος ηγέτης της απαξιώθηκε να διαφημίζει πίτσες και να του αναγνωρίζεται ότι χάρη σ’ αυτόν οι Ρώσοι έχουν την ευκαιρία να τρώνε την πίτσα Κατάντησε να μοιάζει εύλογο η αντεπανάσταση να διαλύσει το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο για μια πίτσα και ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει κι ο τελευταίος ηγέτης της να τη διαφημίζει… 

          Με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, μαζί με την επικράτηση της αμερικανικής ηγεμονίας στον κόσμο, επικράτησε και επεκτάθηκε ο αντικομμουνισμός και η συνεχής συκοφάντηση της οκτωβριανής επανάστασης. Η επανάσταση του Οκτώβρη 1917 όλο και πιο συχνά χαρακτηρίζεται ως ένα απλό πραξικόπημα που επιβλήθηκε με τη βία, που σχεδιάστηκε από μια φούχτα πειθαρχημένων Μπολσεβίκων οι οποίοι δεν είχαν καμιά πραγματική βάση στη ρωσική κοινωνία. Ο συλλογισμός απλός. Αν ο Οκτώβρης του 1917 δεν ήταν το λογικό και αναπόφευκτο αποτέλεσμα του απελευθερωτικού αγώνα που ανέλαβαν οι μάζες, οι οποίες συνειδητά συσπειρώθηκαν στον μπολσεβικισμό, τότε η μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση δεν κουβαλά κανένα μήνυμα χειραφέτησης που απευθύνεται στους ανθρώπους όλου του κόσμου και τότε το πολιτικό σύστημα, οι θεσμοί και το κράτος που προήλθαν από αυτήν, παρόλα τα λάθη, δεν δικαιώνονται. 

      Μια τέτοια απαξίωση της ρωσικής επανάστασης δεν ήταν ξένη για πολλούς αριστερούς,  σοσιαλδημοκράτες, αναθεωρητές κλπ., της Δύσης, οι οποίοι περισσότερο ήλπιζαν σε βελτίωση των συνθηκών του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της παραγωγής παρά σε ανατροπή του. Η στιγμή για την τέλεια επανάσταση δεν έχει έρθει ακόμα γι’ αυτούς, θα συμβεί αυτόματα και μέσα σε γιορτή, χωρίς στρατό, όπλα και βία σε μια ουτοπική στιγμή στο μέλλον. Γι’ αυτούς όλες οι επιτυχημένες επαναστάσεις έχουν αποτύχει στη δοκιμασία τους, γιατί αναπόφευκτα προκάλεσαν θλίψη, προδόθηκαν, έχασαν την αίγλη τους, απομακρύνθηκαν από τα ρομαντικά επαναστατικά ιδανικά. Εν ολίγοις απέτυχαν. Και η κωδική λέξη για μια τέτοια αποτυχία είναι η λέξη Στάλιν. Μόλις μια επανάσταση γίνει σταλινική τότε παύει να θεωρείται αληθινή επανάσταση. Οι σπόροι αυτής της αποτυχίας έχουν ήδη ενσωματωθεί στη στιγμή της ίδιας της επανάστασης, όταν θέλει να ξεριζώσει το προηγούμενο καθεστώς με τα όπλα και τη βία.  

        Η αγαπημένη έκφραση ότι η επανάσταση τρώει τα παιδιά της φαίνεται να συμπυκνώνει για τους αριστερούς του καπιταλισμού με το ανθρώπινο πρόσωπο την τραγωδία που θεωρούσαν ότι υπήρξε ο Στάλιν για την επανάσταση, ότι την πρόδωσε. Ο Στάλιν γίνεται  το σημείο εκκίνησης του διαχωρισμού της ηρωικής αφήγησης για τη  νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση της εργατικής τάξης από τους  μπολσεβίκους. Οι κατηγορίες για μετατροπή της δικτατορίας του προλεταριάτου σε δικτατορία της γραφειοκρατίας και για κατάρρευση των δημοκρατικών Σοβιέτ απέναντι σε ένα δικτατορικό κόμμα μειώνουν το τιτάνιο έργο που συντελείται. Για να βγαίνει το συμπέρασμα ότι ακόμα κι αν αποθεώνεται η έκρηξη της επανάστασης, πάντα η εξέλιξή της θα απογοητεύει.  

         Ο θρήνος λοιπόν για τις χαμένες ευκαιρίες για μια ιδεατή σοσιαλιστική επανάσταση, όπου όλοι  θα συναινούν και θα είναι ευτυχισμένοι, απαξιώνει την πραγματική επανάσταση που είναι μια ιστορία εκπληκτικής επιβίωσης και επιτυχίας ενάντια στη συντριβή που επεδίωκαν με τους  160.000 άντρες τα  στρατεύματα από Η.Π.Α., το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ιαπωνία, τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Γαλλία και την Τουρκία, μαζί με ατέλειωτο εξοπλισμό, υποστήριξη χρημάτων και υλικοτεχνικής στήριξης των Λευκών Ομάδων.  

         Η θεωρία για την παρακμή της επανάστασης ήδη από την αρχή της μοιάζει να μπαίνει στο σχήμα της θεολογικής αφήγησης για την πτώση από τον παράδεισο, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν την πραγματικότητα.  Το πρόβλημα μ’ αυτήν την αφήγηση είναι ότι όλοι οι θιασώτες της αρνούνται να ασχοληθούν με το περίπλοκο χάος της ιστορίας. Υποθέτουν, και απαιτούν, οι κομμουνιστές να είναι τέλειοι άνθρωποι που δεν πρέπει να πέφτουν σε σφάλματα και αγνοούν ότι σε σχέση με την δημιουργία μιας κομμουνιστικής κοινωνίας και την αντιμετώπιση της αντεπανάστασης η επανάσταση ήταν μια εύκολη υπόθεση. 

        Τριάντα δύο χρόνια από τη διάλυση της ΕΣΣΔ είναι πια πασιφανείς τόσο  η μεγάλη θετική αντικειμενική σημασία της δημιουργίας της όσο και οι εξαιρετικές αρνητικές τάσεις που εξαπέλυσε η διάλυσή της με την γιγαντιαία οικονομική κατάρρευσή της που προκάλεσε η παλινόρθωση του καπιταλισμού. Τα κοινωνικά δεινά που επιβλήθηκαν στους λαούς της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και η έκρηξη εθνοτικών συγκρούσεων και πολέμων, όπως της Ουκρανίας, είναι συνέπειες αυτής της διάλυσης. Η ΕΣΣΔ ήταν το πρώτο εργατικό κράτος στην ιστορία του οποίου το όνομα δεν περιλάμβανε καμία εθνική ή γεωγραφική αναφορά και θα ενσαρκώνει στα μάτια της παγκόσμιας εργατικής τάξης την ελπίδα μιας εναλλακτικής λύσης στο καπιταλιστικό σύστημα.

ΗΜΕΡΑ ΝΙΚΗΣ

Ο Β. Πούτιν  την 9η Μαίου, που έχει μετατρέψει τον εορτασμό της σοβιετικής ήττας των Ναζί σε ετήσια αποθέωση της δύναμης του ρωσικού έθνους, στους φετινούς  εορτασμούς, παρά το δημοσίευμα του πρακτορείου Ρώυτερς για προειδοποιήσεις του Πούτιν περί επερχόμενης συντέλειας του κόσμου, για άλλη μια φορά θέλησε να παρομοιάσει τη σύγκρουση με την Ουκρανία, που θεωρεί  μια μάχη ενάντια σε επικίνδυνους εθνικιστές εμπνευσμένους από τους ναζί,  με την πρόκληση που αντιμετώπισε η Σοβιετική Ένωση όταν εισέβαλε ο Α. Χίτλερ το 1941. Από την άλλη οι  δυτικοί Ευρωπαίοι επιμένουν την αντίστοιχη μέρα να αναφέρονται πρωτίστως στην ημέρα της Ευρώπης, με τον Ε. Μακρόν στο Στρασβούργο να προτείνει τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής πολιτικής κοινότητας, με υποσχέσεις για ένταξη τους χωρών όπως Ουκρανίας, Μολδαβίας και Γεωργίας, επιμένοντας εμμέσως στη διάκριση των δυο στρατοπέδων κι ας δηλώνει ότι η Ευρώπη δεν είναι σε πόλεμο με τη Ρωσία. Ο δε πρόεδρος της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι σε μια ακόμα θεατρική του ομιλία μιλά για το κακό που επέστρεψε, συγκρίνοντας τη Ρωσία, που προσπαθεί να δώσει σ’ αυτό το κακό ιερό σκοπό,   με τη ναζιστική Γερμανία.

      Ακόμα λοιπόν κι αν κανείς θρηνεί για τον τρόπο με τον οποίο οι θυσίες του παρελθόντος χρησιμοποιούνται από τον πρόεδρο της Ρωσίας για να ενισχύσουν τον ρωσικό εθνικισμό και  από την ΕΕ για να δικαιωθεί η συμμαχία των καπιταλιστικών κρατών της Ευρώπης,  αναμφισβήτητο όμως  γεγονός παραμένει και δεν λησμονείται ότι οι κομμουνιστές της ΕΣΣΔ νίκησαν κατά κράτος τους ναζιστές της Γερμανίας πριν από 77 χρόνια, αλλάζοντας την πορεία του κόσμου. Είναι η Σοβιετική Ένωση που επωμίστηκε το μεγαλύτερο βάρος της ναζιστικής πολεμικής μηχανής και έπαιξε ίσως τον πιο σημαντικό ρόλο στην ήττα του Χίτλερ από τους Συμμάχους. Οι επικές μάχες που τελικά ανέτρεψαν την προέλαση των Ναζί, η βάναυση χειμερινή πολιορκία του Στάλινγκραντ, η σύγκρουση χιλιάδων τεθωρακισμένων στο Κουρσκ, η μεγαλύτερη μάχη τανκς στην ιστορία, δεν είχαν παράλληλο στο Δυτικό Μέτωπο, με την αγριότητα που επιδεικνύονταν από τους ναζί στο ανατολικό μέτωπο να είναι διαφορετικού βαθμού από αυτή που βιώθηκε στα δυτικά. Μέχρι το 1943, η Σοβιετική Ένωση είχε ήδη χάσει περίπου 5 εκατομμύρια στρατιώτες και τα δύο τρίτα της βιομηχανικής της ικανότητας από τη ναζιστική προέλαση, ενώ  η ναζιστική Γερμανία είχε σχεδόν το 75% των απωλειών της στο Ανατολικό Μέτωπο. Απόδειξη του θάρρους της σοβιετικής πολεμικής προσπάθειας ήταν πως παρ’ όλη αυτή τη σφαγή  και καταστροφή ήταν ακόμη σε θέση να ανατρέψει τη γερμανική εισβολή, όπως κι έκανε. Και  ύστερα από τη νίκη, μέσα απ’ αυτή την έκταση της καταστροφής κατάφεραν οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης μόλις σε 12  χρόνια να ανοίξουν το δρόμο του ανθρώπου προς το Διάστημα.

       Σ’ αυτά τα 77 χρόνια η σύγχρονη αφήγηση στη Δύση ξαναγράφει την ιστορία για να μειώσει τον ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης, του πρώτου εργατικού κράτους στον κόσμο, και της λαϊκής αντίστασης  σ’ αυτήν την νίκη. Μαθαίνουμε να βλέπουμε τον Β Παγκόσμιο πόλεμο σαν μια ταινία με γενναίους Αγγλοαμερικάνους και κακούς Γερμανούς εξαιτίας του παράφρονα Χίτλερ, με τέλος που δικαιώνει το καλό και γενναίο. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά και η αλήθεια είναι πολύ πιο περίπλοκη. Στην πραγματικότητα, πολλοί βιομήχανοι από όλο τον κόσμο, ακόμα και  από χώρες που βρίσκονταν σε πόλεμο με το Τρίτο Ράιχ (π.χ. ΗΠΑ), βοήθησαν τη Γερμανία και τον Αδόλφο Χίτλερ τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Και οι μεγαλύτεροι γερμανοί βιομήχανοι έμειναν πρακτικά ατιμώρητοι μετά τον πόλεμο, παρά το γεγονός ότι κρίθηκαν ένοχοι από το δικαστήριο για εγκλήματα. Και χώρες που χαρακτηρίζονταν ως ουδέτερες βοηθούσαν στην πραγματικότητα το Τρίτο Ράιχ με διάφορους τρόπους,  με δύο πιο εντυπωσιακά παραδείγματα τη Σουηδία, με χορήγηση δανείων, και Ελβετία, με το ρόλο της στην εκμετάλλευση των ναζιστικών οικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Από την άλλη, οι σύμμαχοι με την ΕΣΣΔ, οι ΗΠΑ και Βρετανία άργησαν πολύ να ανοίξουν ένα «Δεύτερο Μέτωπο» για την καταπολέμηση των γερμανικών δυνάμεων στη Δυτική Ευρώπη κι αυτή η καθυστέρηση επέτρεψε στον Χίτλερ να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του ενάντια στους Σοβιετικούς. Μ’ αποτέλεσμα να μην είναι αβάσιμη η υποψία ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία άφηναν τη Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση για να πολεμήσουν, ώστε να αποδυναμωθούν και οι δύο χώρες.

      Δεν υπάρχει ακόμα τέλος σ’ αυτόν τον πόλεμο,  οι αιτίες που τον προκάλεσαν συνεχίζουν να υφίστανται, τα αποτελέσματά του ακόμα μας επηρεάζουν και οι προσπάθειες για χειραγώγηση των λαϊκών μαζών  που ο πόλεμος αφύπνισε συνεχίζεται με διάφορους τρόπους. Αμέσως μετά τον πόλεμο οι «σύμμαχοι» έκαναν ό,τι μπορούσαν για να φιλοξενήσουν και να στρατολογήσουν ναζί αξιωματούχους και εγκληματίες πολέμου. Ο σχηματισμός του ΝΑΤΟ,  ο πόλεμος στην Κορέα, το Βιετνάμ, η καταστροφή της ΕΣΣΔ, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας δεν είναι επεισόδια  άσχετα με τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και η ιστορία για το πώς ο κόκκινος στρατός έσωσε την Ευρώπη από τους Ναζί όλο και περιορίζεται μέχρι εξαφανίσεως από τις αφηγήσεις της Δύσης, με τους σοβιετικούς στρατιώτες να απεικονίζονται όλο και περισσότερο ως καταπιεστές και κατακτητές και όχι ως σωτήρες. 

          Στον Β παγκόσμιο πόλεμο, αν και οι εργαζόμενες μάζες δεν έδρασαν ανεξάρτητα από την κυρίαρχη εξουσία των καπιταλιστικών χωρών, με τη Σοβιετική Ένωση όμως, που προσπαθούσε να χτίσει ένα κόσμο χωρίς εκμεταλλευτές, να σηκώνει το κύριο βάρος της σύγκρουσης με το ναζισμό και να νικά, οι αγώνες για έναν κόσμο χωρίς εξαρτημένα και αποικιοκρατούμενα έθνη, χωρίς καταπιεσμένους λαούς και με βελτιωμένες τις κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης συνεχίστηκε και μετά τον πόλεμο.

     Γι’ αυτό, και στην ταξική σύγκρουση που συνεχίζεται, με ποικίλες μορφές, σκληρή κι αδυσώπητη η ημέρα της νίκης των κομμουνιστών στον πόλεμο με τους ναζί δεν πρέπει να λησμονείται.

ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΛΕΙΦΘΕΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Κι επειδή σκάνδαλα, διαφθορά, καταγγελίες ένθεν κακείθεν μας πνίγουν αφαιρώντας τον αέρα που αναπνέουμε, τσαλαβουτώντας στις λάσπες τους, διαλύοντας τη δική μας σκέψη με έτοιμες ιδέες κομμένες και ραμμένες στα μέτρα τους. Κι επειδή ακόμα και η πανδημία δεν αποκάλυψε παρά τη νοσηρότητα ενός συστήματος που αδιαφορεί για τη ζωή και το θάνατο αν είναι να εξασφαλίσει κέρδος. Κι επειδή με λόγο φτιασιδωμένο απαξιώνεται κάθε λογική και ηθική εγρήγορση εγκλωβίζοντάς μας σε αδιέξοδα πολιτικής αφασίας. Κι επειδή όταν ο λόγος δεν αρκεί η βία και η βαναυσότητα επιλέγονται χωρίς ενδοιασμούς.  

Αν λοιπόν  η 79^η επέτειος από την εισβολή των ναζιστών της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ αποκαλύπτει με τον ανελέητο χαρακτήρα και τις εκατόμβες των νεκρών σοβιετικών την απάνθρωπη μορφή του καπιταλισμού όταν απειλούνται τα συμφέροντά του. Γι’ αυτό, αν στην ομιλία από το ραδιόφωνο  του Ι. Στάλιν στις 3 Ιουλίου του 1941 οι αναφορές ήταν φυσικά για το θανάσιμο κίνδυνο που απειλούσε τη Σοβιετική Ένωση από τη χιτλερική εισβολή, αυτές δεν είναι λιγότερο επίκαιρες στις μέρες μας σε μια μεταφορική χρήση του λόγου.

             «(…)Τι χρειάζεται για να εξαλειφθεί ο κίνδυνος που απειλεί την Πατρίδα μας και ποια μέτρα πρέπει να παρθούν για να συντριβεί ο εχθρός;

            Πριν απ’ όλα πρέπει όλοι οι άνθρωποί μας, οι σοβιετικοί άνθρωποι να καταλάβουν όλο το βάθος του κινδύνου που απειλεί τη χώρα μας και να απαλλαγούν από  την αμεριμνησία και την ξεγνοιασιά, από τις διαθέσεις της ειρηνικής οικοδόμησης, εντελώς κατανοητές στην προπολεμική εποχή, αλλά ζημιογόνες σήμερα, που ο πόλεμος άλλαξε ριζικά την κατάσταση. Ο εχθρός είναι σκληρός και αμείλικτος. Θέτει ως στόχο του την αρπαγή των ποτισμένων με τον ιδρώτα μας εδαφών, των αρπαγή των σιτηρών μας και του πετρελαίου μας που τα παράγουμε  με την εργασία μας. Θέτει ως στόχο του την παλινόρθωση  της εξουσίας των τσιφλικάδων, την επαναφορά του τσαρισμού, την καταστροφή του εθνικού πολιτισμού και της κρατικής  εθνικής οργάνωσης των Ρώσων, των Ουκρανών, των Λευκορώσων, των Λιθουανών, των Λετονών, των Εσθονών, των Ουζμπέκων, των Τατάρων, των Μολδαβών, των Γεωργιανών, των Αρμένιων, των Αζέρων και άλλων ελεύθερων λαών της Σοβιετικής Ένωσης, τον εκγερμανισμό τους, τη μετατροπή τους σε δούλους των γερμανών πριγκίπων και βαρόνων. Πρόκειται επομένως  για τη ζωή και το θάνατο του Σοβιετικού κράτους, για τη ζωή και το θάνατο των λαών της ΕΣΣΔ, για τα αν οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης θα είναι ελεύθεροι ή θα υποδουλωθούν. Πρέπει οι σοβιετικοί άνθρωποι να το καταλάβουν αυτό και να πάψουν να είναι αμέριμνοι, να συστρατευτούν και να αναδιοργανώσουν όλη τη δουλειά τους με νέο πολεμικό τρόπο που δεν γνωρίζει έλεος για τον εχθρό.

           Πρέπει να μην υπάρχουν στις γραμμές μας κλαψιάρηδες και φοβητσιάριδες, πανικόβλητοι και λιποτάκτες, ώστε οι άνθρωποί μας  να μην γνωρίζουν φόβο στον αγώνα και να πηγαίνουν με αυταπάρνηση στον  Πατριωτικό απελευθερωτικό μας πόλεμο ενάντια στους φασίστες υποδουλωτές. Ο μεγάλος Λένιν, που δημιούργησε το κράτος μας, έλεγε ότι βασική  αρετή των σοβιετικών ανθρώπων πρέπει να είναι  η γενναιότητα, η ανδρεία, η άγνοια του φόβου στον αγώνα, η ετοιμότητα να παλέψει μαζί με το λαό ενάντια στους εχθρούς της Πατρίδας μας. Πρέπει αυτή η θαυμάσια αρετή του μπολσεβίκου να γίνει  κτήμα των εκατομμυρίων και εκατομμυρίων του Κόκκινου  Στρατού, του Κόκκινου Ναυτικού μας και όλων των λαών της Σοβιετικής Ένωσης.

       Οφείλουμε να αναδιοργανώσουμε άμεσα την όλη δουλειά μας με πολεμικό τρόπο, υποτάσσοντας τα πάντα στα συμφέροντα του μετώπου και στα καθήκοντα οργάνωσης της συντριβής του εχθρού. Οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης βλέπουν τώρα ότι ο γερμανικός φασισμός είναι αχαλίνωτος στη λυσσαλέα έχθρα του και στο μίσος του απέναντι στην Πατρίδα μας, που εξασφάλισε  σε όλους τους εργαζομένους την ελεύθερη εργασία  και ευημερία. Οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης οφείλουν να ξεσηκωθούν για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους και της γής τους ενάντια στον εχθρό.

(…)  Ο πόλεμος με τη φασιστική  Γερμανία δεν μπορεί να θεωρηθεί συνηθισμένος πόλεμος. Δεν είναι μόνο ένας πόλεμος ανάμεσα σε δυο στρατούς. Είναι συγχρόνως ένα μεγάλος πόλεμος ολόκληρου του σοβιετικού λαού ενάντια στα γερμανοφασιστικά  στρατεύματα. Σκοπός αυτού του παλλαϊκού  Πατριωτικού Πολέμου ενάντια στους φασίστες καταπιεστές δεν είναι μόνο η εξάλειψη του  κινδύνου που απειλεί τη χώρα μας, αλλά και η βοήθεια σε όλους τους λαούς της Ευρώπης που στενάζουν κάτω από το ζυγό του γερμανικού φασισμού (…)»

     (Από ΑΠΑΝΤΑ Ι.Β Στάλιν, τ. 15, Εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2008)