ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Στις  αποκαλύψεις για τα τεκταινόμενα στον νησί του Επστάιν,  με τη   δημοσιοποίηση από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ μιας σειράς, ατάκτως ερριμμένων,  ομοσπονδιακών εγγράφων που τον αφορούν, εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ο παιδόφιλος πλούσιος χρηματοδότης με διάφορους τρόπους συνδεόταν και συγκέντρωνε  στο νησί του προσωπικότητες από τον κόσμο της πολιτικής, των μέσων ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας,  της βασιλικής οικογένειας ανεξάρτητα από τον κομματικό τους προσανατολισμό ή τη δημόσια ρητορική τους.  

      Κι αναρωτιέται κανείς γιατί  σοκάρει τόσο η ηθική εξαχρείωση των ανδρών και των γυναικών στα αρχεία του σκανδάλου Επστάιν; Δεκαετίες τώρα παρακολουθούμε κυριολεκτικά με τις ενέργειες όλων αυτών της άρχουσας τάξης να σφαγιάζονται εκατομμύρια άνδρες, γυναίκες και παιδιά στην Παλαιστίνη, το Ιράκ και σε κάθε άλλο πόλεμο ή επέμβαση των δυτικών δυνάμεων, ενώ  έχουμε ζήσει πρωτοφανείς κοινωνικές δολοφονίες μέσω πολιτικών λιτότητας που εφαρμόστηκαν σε διάφορες χώρες. Περιμέναμε τις αποκαλύψεις των αρχείων για να αναρωτηθούμε για την ηθική νομιμοποίηση να κυβερνούν εκατομμύρια ανθρώπων όλοι αυτοί οι ηγέτες των καπιταλιστικών χωρών; Είναι πολύ βολικό για το κυρίαρχο σύστημα ο απόλυτος, ξεδιάντροπος εκφυλισμός των ηγετών της καπιταλιστικής Δύσης να απορρέει και να σχετίζεται  μόνο με πάρτι και σεξουαλικά όργια, για να παρουσιάζεται η  διαφθορά και παρακμή σαν εξαίρεση ή λάθος.

         Όμως η παραβίαση και κατάλυση κάθε ανθρωπιστικής αξίας δεν γίνεται μόνο σε εκδηλώσεις και συμπεριφορές ιδιωτικά, αλλά κεκαλυμμένα ή και απροκάλυπτα η εκμετάλλευση και η περιφρόνηση του ανθρώπου είναι στην πραγματικότητα ο βασικός άξονας ενός συστήματος που προκαλεί την εξαθλίωση των πολλών για χάρη των λίγων.

          Ο θάνατος στα χωρικά μας ύδατα των 15 μεταναστών που προσπαθούσαν να φτάσουν στη χώρα μας με ένα φουσκωτό πόσες από τις αξίες της  αλληλεγγύης, της συμπόνιας, του ανθρωπισμού έχει διασώσει; Δεν παραβιάζει κατάφωρα ο τρόπος που αντιμετωπίζονται από την Ε.Ε και βέβαια τη χώρα μας οι μεταναστευτικές ροές τις υποτιθέμενες αξίες μας του διαφωτισμού και ανθρωπισμού μας;  Όταν οι επιζώντες καταγγέλλουν βίαιη επαναπροώθηση και φαίνεται πολύ πιο πιθανό  το σκάφος του λιμενικού να  διεμβόλισε τη βάρκα οι υποσχέσεις για έρευνα και η έκφραση της λύπης των κυβερνώντων για το θάνατο των μεταναστών δεν είναι προσπάθεια συγκάλυψης, ακόμα και εξωραϊσμού αυτού που συνέβη; Γιατί λοιπόν τόσο αποτροπιασμός για την εγκληματική συμπεριφορά ιδιωτικά και κρυφά της κυρίαρχης τάξης, όταν αυτή η εγκληματική συμπεριφορά συνεχίζεται με άλλους τρόπους και δημόσια να  διαπερνά όλο το σύστημα; Κι επειδή είναι  το ίδιο το σύστημα που επιτρέπει αυτές τις αποκαλύψεις η καχυποψία για τους λόγους που το κάνει δεν είναι αυτονόητη;

        Επιρρίπτοντας την ευθύνη για  όλα τα αρνητικά ενός συστήματος που συνθλίβει την πλειοψηφία των ανθρώπων σε ευτελείς κι εκφυλισμένους κυβερνώντες δίνεται σανίδα σωτηρίας στο ίδιο το σύστημα που δημιουργεί και αποδέχεται τέτοιους ανθρώπους, αλλά αυτό μένει στην αφάνεια. Μάλιστα αυτή η υπόθεση του Επστάιν συνδέεται συνεχώς με διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που ξεδιπλώνουν κοσμοθεωρίες  χαρακτηριστικές αυτών των θεωριών, με μια ρητορική  που διακρίνει «αυτούς» σ’ αντίθεση με «εμάς», που ξεχωρίζει τον απειλητικό άλλο, που περιλαμβάνει από την ελίτ της εξουσίας μέχρι το μετανάστη αλλοδαπό, απέναντι στον καλό και ενάρετο λαό.

       Σε όλη αυτή την ιστορία με τον Επστάιν  όλα τα συστατικά της θεωρίας συνωμοσίας, σεξ, εξουσία, θάνατος, είναι παρόντα. Ο Epstein είναι μια νέα εκδοχή της κλασσικής συνωμοσίας που περιλαμβάνει ένα σατανικό δίκτυο και περιλαμβάνει μυστικές υπηρεσίες, Χόλλυγουντ, αριστερά κλπ. που στρέφεται ενάντια στην πραγματική Αμερική. Ο Ντ. Τραμπ θεωρήθηκε από τους οπαδούς του ως ο υποτιθέμενος πρωταθλητής της πραγματικής Αμερικής, και επανεξελέγη εν μέρει για τη ρητορική του που απέρριπτε το σύστημα των ελίτ των φουσκωμένων από αίσθημα ατιμωρησίας, που θα καθάριζε τον πολιτικό βούρκο. Κι ένα σημαντικό μέρος τη οικοδόμησης της λατρείας της προσωπικότητας του Τραμπ βασίστηκε στην αντίληψη ότι κάποιος θα αποκάλυπτε τα μυστικά της άρχουσας ελίτ. Αμφιβολίες όμως εγείρονται και για τον ίδιο, αν είναι μέρος αυτών των παρακμιακών ελίτ, που μπορούν να ενισχυθούν από τα χαοτικά αρχεία που δημοσιοποιήθηκαν και να παγιδευτεί και ο ίδιος χωρίς να μπορεί πια  να ελέγξει μια  αφήγηση που θα στρέφεται εναντίον του.

        Η αντίληψη ότι υπάρχει ένα σύστημα δυο επιπέδων στο οποίο οι φτωχοί δεν θα λάβουν δικαιοσύνη, ενώ οι πολύ πλούσιοι μπορούν να διαφύγουν κι ένας σωτήρας μπορεί να το αποκαλύψει για να το πολεμήσει τροφοδοτεί θεωρίες συνωμοσίες. Κι αυτές οι θεωρίες πολλαπλασιάζονται σε ένα πλαίσιο αβεβαιότητας και άγχους, στην προσπάθεια αυτών που τα βιώνουν να εξηγήσουν την πολυπλοκότητα του κόσμου με απλοϊκό τρόπο που τους ανακουφίζει.  Οι  αποκαλύψεις  των αρχείων βοηθούν να εδραιωθεί  η απλοϊκή αυτή εξήγηση για να κατηγορήσουμε τις μαριονέτες και να μην βλέπουμε τα νήματα που τις κινούν, τις δομές και τους νόμους που διαμορφώνει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής που σαρώνει τα πάντα. Οι καπιταλιστές δεν συναντιούνται σε μυστικά δωμάτια, αλλά ακολουθούν τη λογική του που κρύβεται στην κανονικοποίησή του.

        Σ’ έναν κόσμο με καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής που στηρίζεται στην  εκμετάλλευση των εργαζομένων  για την κερδοφορία των καπιταλιστών, οι θεωρίες συνωμοσίες επιδιώκουν να αποδείξουν ότι η αδικία, εξαθλίωση, αναλγησία προκύπτει από μια συνωμοσία μιας μειονότητας κακόβουλης και χωρίς ηθική. Και αναδεικνύονται μια σειρά από επιχειρήματα που ερμηνεύουν την ιστορία μέσω της συνωμοσίας κι έτσι δεν γίνεται δυνατή η κατανόηση των κοινωνικών φαινομένων, αφού η υλική πραγματικότητα παρακάμπτεται και συγχέεται η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία.   Όταν πιστεύεται ότι ένα μυστικό σχέδιο που καταρτίζεται από μια ομάδα επηρεάζει τα γεγονότα μέσω λίγο-πολύ της μυστικής της δράσης, τότε η ανθρώπινη δράση υποτιμάται, οι κοινωνικές συνθήκες δεν κατανοούνται, δεν αναγνωρίζονται συνέπειες  που προκύπτουν από τον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής. Κάθε ένα από τα άδικα γεγονότα ή φαινόμενα που καταγγέλλονται, πόλεμος, ανεργία, φτώχεια, δολοφονία προσωπικότητας, επίθεση, θεωρείται ότι έχει μια μοναδική αιτία, την εθελοντική δράση μια ομάδας που καταγγέλλεται ως ενσάρκωση του κακού. Κι αυτό που μπορεί να μας σώσει είναι ένας σωτήρας που πείθει για το ήθος και τη δύναμή του. Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι ο εύκολος κι ακίνδυνος τρόπος να καταλάβουμε ένα σύστημα που εμφανίζεται πολύπλοκο και αφηρημένο για να κατανοηθεί.

      Κι έτσι ο καπιταλισμός κατασκευάζει θεωρίες συνωμοσίας για να εξασφαλίσει τη δική του επιβίωση, κρατώντας τους ανθρώπους ανίδεους και απομονωμένους αποτρέποντας συλλογικές αντιδράσεις, εξουδετερώνοντας συλλογικά οράματα.

 

ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ

Την έναρξη της περιόδου του εγκλεισμού και των περιοριστικών μέτρων λόγω της πανδημίας σηματοδότησε το πρώτο διάγγελμα του γεμάτου αγωνία πρωθυπουργού, όπως και τη λήξη της η θριαμβολογούσα συνέντευξη του στη Μ. Ζαχαρέα, σε ρόλο δημοσιογράφου που με τις  κατάλληλες ερωτήσεις της φρόντισε  να υποστηρίξει αυτόν τον θρίαμβο. Στα ενδιάμεσα προστέθηκαν κάποια ακόμα διαγγέλματα του Κ. Μητσοτάκη που έχτιζαν τον θρίαμβο της επιτυχίας του και οι καθημερινές ενημερώσεις του Υπουργείου Υγείας με επικεφαλής τον καθηγητή Σ. Τσιόδρα. Ενημερώσεις,  που πολλές φορές, ιδιαίτερα στην αρχή αυτής της περιόδου, με λόγο λυρικό και έντονα συναισθηματικό, όπως και στην τελευταία ενημέρωση, γινόταν προσπάθεια να υπερκεραστούν οι αντιφάσεις στην αντιμετώπιση της πανδημίας, με τους δημοσιογράφους σε ρόλο κομπάρσου και ερωτήσεις που  δεν ξεδιάλυναν καταστάσεις, μα περισσότερο βοηθούσαν στο χτίσιμο της ιστορίας για την επιτυχία της κυρίαρχης εξουσίας και των παρακλαδιών της. 

         Και σ’ αυτούς τους μήνες, κάτι οι λυρικές εξάρσεις στους δημόσιους λόγους των κυβερνώντων και επιστημόνων, κάτι οι επαναλαμβανόμενοι κατάλογοι αριθμημένων κρουσμάτων της πανδημίας και των νεκρών της, κάτι οι διαβεβαιώσεις κυβερνώντων για  ασφάλεια και νίκη χάθηκε η υλική πραγματικότητα πίσω από τις αναπαραστάσεις ενός τμήματός της. Η κυρίαρχη εξουσία αναπαρήγαγε την πραγματικότητα μετατρέποντάς τη  σε συμβολικές εικόνες που  συγχρόνως ήταν και ερμηνεία της σύμφωνα με τη δική της οπτική. Ο αποφασιστικός ηγέτης, ο ευαίσθητος επιστήμονας. ο ακούραστος γιατρός, ο πειθαρχημένος πολίτης αντικατέστησαν σαν εικόνες τον συγκεκριμένο πρωθυπουργό  με την  ταξική πολιτική, τους συγκεκριμένους επιστήμονες με τις ανεπάρκειές τους και τις ανταμοιβές τους, τους συγκεκριμένους γιατρούς με τις αντίξοες συνθήκες εργασίας, τους συγκεκριμένους πολίτες με τους φόβους και την επισφαλή διαβίωσή τους.

        Κι  ενώ είναι η υλική πραγματικότητα των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων που καθορίζει επιλογές, δράσεις και συμπεριφορές, κρυμμένη όμως πίσω από τις συμβολικές αναπαραγωγές της δεν μας επιτρέπει να τη διακρίνουμε και  ανοίγει το δρόμο για κάθε είδους θεωρία συνωμοσίας, για να προσφέρει εξηγήσεις σε καταστάσεις ακραίες και ανεξέλεγκτες, όπως τώρα με τη πανδημία.  Οι θεωρίες συνωμοσίας προέρχονται από την επιθυμία μας να κατανοήσουν έναν πολύπλοκο κόσμο με απλοϊκούς όρους, βρίσκοντας κάποιον που φταίει για τις προβληματικές του πτυχές, κάποιον αόρατο και ισχυρό εχθρό που κρύβεται ανάμεσά μας.

           Οι  θεωρίες συνωμοσίας βασίζονται στην ιδέα ενός μανιχαϊστικού αγώνα μεταξύ  των αγνών λαών και μιας  διεφθαρμένη ομάδας εξουσίας, που κάνει μυστικές ρυθμίσεις για την προώθηση των προσωπικών της συμφερόντων, προκαλώντας κατά συνέπεια βλάβη. Ως εκ τούτου, μια θεωρία συνωμοσίας είναι, πρώτα απ 'όλα, μια θεωρία για την εξουσία, αποκομμένη όμως από τους υλικούς όρους που την καθορίζουν.  Οι θεωρίες συνωμοσίας βασίζονται σε μια προκατειλημμένη ερμηνεία της πραγματικότητας, η οποία στηρίζεται στην επιλογή εκείνων των γεγονότων που  εκπληρώνουν μια συγκεκριμένη υπόθεση, ενώ η μυστικότητα είναι ο κύριος στόχος των σχεδίων που αποκαλύπτονται.  Ακόμα κι αν οι θεωρίες αυτές δεν είναι απόλυτα ψευδείς, απαιτείται όμως ένα άλμα πίστης για να γίνουν αποδεκτές, αφού δεν στηρίζονται σε αποδείξεις όσο στην ενεργοποίηση του συναισθήματος   και περιθωριοποίηση της ορθολογικής σκέψης.

           Οι θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με τον κορωνοϊό εστιάζουν, όπως όλες, σε έναν εχθρό που ευθύνεται και μπορεί να είναι μια ξένη δύναμη, όπως η Κίνα, μια κακόβουλη μειονότητα, μια ομάδα, όπως αυτοί που έχουν συμφέροντα από την εγκατάσταση κεραιών  5G που καθιστούν ευάλωτα τα άτομα στον ιό. Και εφόσον η πανδημία είναι ένα παγκόσμιο γεγονός επομένως και οι ίδιες οι θεωρίες συνωμοσίες που σχετίζονται μ’ αυτήν διαχέονται σε διαφορετικές χώρες.

Η εντύπωση ότι τα πράγματα γύρω μας διαλύονται και η ανικανότητά μας να το σταματήσουμε αυτό μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε ένα παράλυτο άγχος, ασυμβίβαστο με οποιαδήποτε δράση μας  που θα μπορούσε να επηρεάσει το μέλλον μας. Όσο κλονίζονται λοιπόν όλες οι βεβαιότητες που μας στηρίζουν είναι πιο εύκολο να νιώθουμε παντού εχθρικές δυνάμεις που απειλούν, να νιώσουμε θύματα μιας συνωμοσίας ή μηχανορραφίας. Οι θεωρίες συνωμοσίας διαιωνίζουν αυτήν την παράλογη αίσθηση δυσαρέσκειας και αδυναμίας, την αίσθηση πως κάποιες κακές δυνάμεις ενεργούν εναντίον κι εμείς έχουμε λίγη δύναμη να τις σταματήσουμε. Μας απομονώνουν και μας στερούν την αίσθηση ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε τον δικό μας κόσμο, πόσο μάλλον να τον κάνουμε καλύτερο.

            Πολιτικές αντιλήψεις που προωθεί ο κυρίαρχος λόγος ευνοούν στη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων τη μονιμοποίηση της αίσθησης αδυναμίας να αντιδράσουν στον  κίνδυνο απώλειας των μέσων διαβίωσής τους,  ενώ καλλιεργούν την αποδοχή της ματαιότητας κάθε συλλογικής προσπάθειας. Δεν είναι λοιπόν δύσκολο υπό αυτές τις συνθήκες, εάν προκαλούνται μάλιστα από κυνικούς και αντιδραστικούς πολιτικούς να υποκύψουν σε κάθε παράνοια όπως είναι οι θεωρίες συνωμοσίας.  

         Σε ένα περιβάλλον που δοκιμάζεται η αξιοπιστία κάθε θεσμού, που ο ορθολογισμός της επιστήμης υποχωρεί σε σκοπιμότητες, που η υπαρξιακή απειλή γίνεται καθημερινότητα, η εμπιστοσύνη στο status quo κλονίζεται και καθίσταται ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι ο κόσμος, όπως γνωρίζουμε, γίνεται μέρος του παρελθόντος και πως ό, τι βρίσκεται μπροστά θα είναι εντελώς διαφορετικό και συγχρόνως απειλητικό.

         Και η κυρίαρχη εξουσία, ακόμα και στα καθ’ ημάς,  προσπαθώντας να πείσει για τις προοπτικές αυτού του κόσμου κολακεύει, εκβιάζει, συμβουλεύει. Και η αποθέωση του Κ. Μητσοτάκη που παρομοιάζεται με Μωϋσή ή Ηρακλή μ’ έναν απλοϊκό τρόπο που αγγίζει την παρωδία,  δεν κάνει άλλο παρά να προσπαθεί υποτιμώντας μας να μας πείσει για τις δυνατότητες αυτού του παραπαίοντος συστήματος να στηθεί στα πόδια του χάρη στις αρχηγικές του ικανότητες. Στην πραγματικότητα, η κυρίαρχη προπαγάνδα κινείται στα ίδια πλαίσια με τις θεωρίες συνωμοσίες, ενισχύει κάθε ανορθολογικό στοιχείο, επιμένει  στην αδυναμία αντίδρασης, χειραγωγώντας μας.

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΩΝΤΑΣ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα υγείας στις 7 Απριλίου, στο πλαίσιο της πανελλαδικής δράσης για την υγεία, οι γιατροί και οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία διοργάνωσαν πολύμορφες κινητοποιήσεις με βασικό αίτημα τη στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας, με προσλήψεις, χρηματοδότηση, άνοιγμα ΜΕΘ, επίταξη ιδιωτικού τομέα υγείας.

Την μέρα αυτή στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, στην αυλή του  όπου οι γιατροί  του είχαν συγκεντρωθεί, εισέβαλαν  αστυνομικοί  που μετά από φραστικές αντιπαραθέσεις αποχώρησαν. Σε διάφορες εκπομπές στα ΜΜΕ που κάλυπταν τις κινητοποιήσεις (π.χ MEGA, SKAI)  οι δράσεις του υγειονομικού προσωπικού μοιάζει να αντιμετωπίζονται αν όχι  ξεκάθαρα απορριπτικά, πάντως  επικριτικά και με αρκετή ειρωνεία. Αυτές οι συμπεριφορές αστυνομικών και δημοσιογράφων είναι ενδεικτικές της κυρίαρχης αντίληψης που φαίνεται να χρησιμοποιεί τον τρόμο της δημόσιας υγείας σαν μια αποτελεσματική ασπίδα της κυρίαρχης εξουσίας  για τις πολιτικές της  επιλογές, καθώς θα πρέπει να βρισκόμαστε όλοι σε μια αμυντική ακόμα και φοβισμένη στάση, εξαιτίας της επιδημίας.

Κι ενώ όλοι τώρα λεκτικά υποστηρίζουν αυτό που ήταν αίτημα δεκαετιών,  πως πρέπει να αυξηθεί μαζικά  η δημόσια  υψηλής ποιότητας υγειονομική περίθαλψη, η πολιτική πρακτική σ’ αυτόν τον τομέα της κυβερνώσας εξουσίας φαίνεται ελάχιστα να διαφοροποιείται από το παρελθόν. Αυτό δεν την εμποδίζει να μην είναι φειδωλή στα λόγια για τους ήρωες γιατρούς και το ηρωικό έργο τους και να προωθεί  συμβολικές κινήσεις επιδοκιμασίας του  έργου τους, όπως τα χειροκροτήματα.

Είναι που τελικά οι περισσότεροι έχουμε συνηθίσει και αποδεχόμαστε συμβολισμούς και συμβολικές κινήσεις. Γιατί το σύμβολο είναι παντοδύναμο, γενικό, απόλυτο, εστιάζει σ’ ένα σημείο, μειώνει την πολυπλοκότητα της ζωής σε ένα ενιαίο απλό συμβολικό σήμα, γίνεται ο κανόνας που ρυθμίζει όλα τα υπόλοιπα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η εστίαση  γίνεται στην προσφορά των γιατρών στους ανήμπορους ασθενείς, που υπερβαίνει τις πολύπλοκες λεπτομέρειες οι οποίες αναφέρονται στη χρηματοδότηση, εργασιακές συνθήκες, μέσα προστασίας κλπ. Αυτή η εστίαση στην ανθρωπιστική προσφορά των γιατρών, πέρα όμως από τους υλικούς όρους της, ανώδυνα μπορεί να ενώσει ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες. Όταν λοιπόν αισθανόμαστε όλοι το νόημα που συνδέεται με κάποια συμβολική κίνηση ή σύμβολο, τότε νιώθουμε επίσης και μια αίσθηση ενότητας σε μια ενιαία στάση, ακόμα κι αν πολλά από την κοινωνική πραγματικότητα αυτή τη στιγμή δεν είναι σε ενότητα. Κι αυτό το αίσθημα της συνύπαρξης μας υποχρεώνει στην γενική αποδοχή και επικύρωση αποφάσεων που συντελούν σ’ αυτήν την ενότητα. Στην προκειμένη περίπτωση, ο κοινός κίνδυνος,  που είναι ο κορωνοϊός, αντιμετωπίζεται με τη βοήθεια των γιατρών των οποίων  το έργο τους η κεντρική εξουσία αναγνωρίζει και επιδοκιμάζει, εκφράζοντας αυτή την επιδοκιμασία με τις συγκινητικές ευχαριστίες της προς αυτούς και τις προτροπές της για χειροκροτήματα. Κι έτσι η ανθρωπιστική μας ευαισθησία  και η πολιτική ατζέντα της κυρίαρχης εξουσίας συγκλίνουν στην έκφραση ευγνωμοσύνης προς το υγειονομικό προσωπικό. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, καθώς επεκτείνεται η εναρμόνισή μας προς τις πολιτικές επιλογές της κεντρικής εξουσίας επεκτείνεται και η χειραγώγησή μας. Κι οτιδήποτε μπορεί να ερμηνευτεί ως παραβίαση αυτής της ενότητας είναι πιο εύκολο να απορριφτεί.

Οι σημερινές λοιπόν κινητοποιήσεις του υγειονομικού προσωπικού  των νοσοκομείων της χώρας, αναδεικνύοντας την κενότητα των συμβολισμών της κυρίαρχης εξουσίας, υπενθύμισαν πως κάτω από τις ανθρωπιστικές αοριστίες παραμένει μια σκληρή πραγματικότητα, που έχει να κάνει με τη χρηματοδότηση του ΕΣΥ, την έλλειψη προσωπικού, την επάρκεια των προστατευτικών μέσων κλπ.

 Όταν ένα μεγάλο κακό εμφανίζεται ίσως θα πρέπει πρώτα να αποδεχόμαστε αυτό που είναι πραγματικό, τους υλικούς όρους και αιτίες της ύπαρξής του, για να προχωρήσουμε μετά στον τρόπο για να το νικήσουμε. Οι συμβολισμοί που απλά αποκρύπτουν την πραγματικότητα συσκοτίζοντας τη με νεφελώδη ανθρωπιστικά αιτήματα θέλουν να μας πείσουν για μια ιστορία θριάμβου που θα προκύψει εκ θαύματος, ή το πολύ από την καλή θέληση των κυβερνώντων.

Κι αν καταλήγει ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού να συνοδοιπορεί  με κάθε θεωρία συνωμοσίας είναι που η διαδρομή από τις συμβολικές κινήσεις των κυβερνώντων προς την πραγματικότητα δεν διαφέρει και ιδιαίτερα από τη διαδρομή από τις θεωρίες συνωμοσίας προς την πραγματικότητα. Όσο η πραγματικότητα που πάνω της στηρίζεται ο κυρίαρχος λόγος δεν βασίζεται στην υλική πραγματικότητα, αλλά σε γενικεύσεις, αναπαραστάσεις μιας νεφελώδους κατασκευής που προσαρμόζει σ’ αυτό τη βιωμένη πραγματικότητα, οι θεωρίες συνωμοσίες θα τον συναγωνίζονται. Είναι που ο  κυρίαρχος λόγος ή οι θεωρίες συνωμοσίας μπορούν να μεταμορφώνουν την αντικειμενική πραγματικότητα σ’ ένα κόσμο ανεξέλεγκτο όπου αποδεικνύεται ατελέσφορη η δική μας προσπάθεια να τον ερμηνεύσουμε για να τον αλλάξουμε. Μοιάζει να είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, που την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων ανακηρύσσουν σε φυσικό δεδομένο.  Από τη μια αναπαράσταση μιας πραγματικότητας που ο κυρίαρχος λόγος αποδέχεται και από την  άλλη  θεωρίες συνωμοσίας που αποδεικνύουν στην ουσία την ισχύ του. Συγκλίνουν αμφότεροι πως είμαστε εξαρτώμενοι ή θύματα υπέρτερων δυνάμεων, είτε ένα πολιτικό σύστημα είτε μια δράκα επιστημόνων ή συνωμοτών  είναι αυτές,  και επομένως πώς να τις νικήσουμε;

Μόνο κατανοώντας τον κόσμο σαν ένα σύνολο υλικών διαδικασιών που προσδιορίζουν και τις ιδεολογικές κοινωνικές σχέσεις μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις αιτίες της κοινωνικής εκμετάλλευσης που βιώνουμε στον κοινωνικό τρόπο παραγωγής, στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, στις σχέσεις παραγωγής και την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Κι αυτή η ερμηνεία καθορίζει τις πράξεις μας, τη δράση μας και τον αγώνα μας για να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο της κοινωνικής εκμετάλλευσης.