ΕΠΙΜΟΝΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

 

Κι αναρωτιέται κανείς πώς θα σταματήσει αυτή η ακατάσχετη δύναμη του καπιταλισμού που για να διασωθούν τα προνόμια της κυρίαρχης τάξης καταστρέφει ανθρώπους και φύση. Ανεξάντλητες δικαιολογίες επιστρατεύονται από τον κυρίαρχο λόγο, για να δικαιολογηθεί ό,τι φρικτό προκαλεί προβάλλοντας τα επιτεύγματά του, χωρίς ν’ αναφέρονται σε ποιους οφείλονται -τους εργάτες.

        Και καθώς στη χώρα μας για δεκαετίες ο επιδιωκόμενος από την αστική τάξη εκσυγχρονισμός του καπιταλισμού για μεγαλύτερη κερδοφορία ενσωματώθηκε στα αιτήματα μεγάλου μέρους των εργαζομένων, ιδιαίτερα μετά από μια μακρά περίοδο φτώχειας και διώξεων, η αστική δημοκρατία του καπιταλισμού φάνταζε ακόμα και σαν η μεγαλύτερη κατάκτηση των διεκδικήσεων.

         Η πεντηκοστή λοιπόν επέτειος της αποκατάστασης της δημοκρατίας, ταυτισμένη με την τυπική λειτουργία θεσμών, που γιορτάστηκε με την καθιερωμένη δεξίωση στο προεδρικό μέγαρο  πριν εβδομάδες, για άλλη μια φορά  βρίσκει την πολιτική ηγεσία της χώρας να φαντασιώνεται πολιτικές και οικονομικές επιτυχίες έχοντας πείσει γι’ αυτό  και  ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού.  Η αποκατάσταση και  η σταθεροποίηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με τις προσπάθειες περιθωριοποίησης και απαξίωσης κάθε εναλλακτικού στον καπιταλισμό  οράματος, με τη συρρίκνωση  ενός σοσιαλιστικά  προσανατολισμένου λαϊκού κινήματος, είχε ως  αποτέλεσμα  την επιβολή μιας παρακμιακής κοινοβουλευτικής απολυταρχίας και την επικράτηση των μηχανισμών της πολιτικής αγοράς στον δημόσιο βίο, που στις μέρες μας μοιάζει να παρασύρει τα πάντα χωρίς προσχήματα. Κλισέ που επαναλαμβάνουν τα ΜΜΕ μαζί με τον κυρίαρχο λόγο για την κανονικοποίηση του ρατσισμού, την εργαλειοποίηση της ανασφάλειας, την αδυναμία εντοπισμού των αιτιών για τις μεγάλες ανισότητες οδηγούν στην επικύρωσή τους από μεγάλο μέρος του πληθυσμού χωρίς δεύτερη σκέψη.  

          Η εκτελεστική εξουσία του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη ελέγχοντας  με νομοθετήματα που η κυβέρνηση, μ’ ένα σχεδόν ξεκάθαρο τρόπο, και  υποχρεώνοντας να ψηφιστούν από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, εν τοις πράγμασι απέδειξε τη φενάκη της διάκρισης των εξουσιών. Και δεν είναι μόνο οι αποφάσεις ανωτάτων δικαστηρίων που συνεχώς δικαιώνουν πολιτικές επιλογές και εξαφανίζουν  σκάνδαλα αρχειοθετώντας τα, όπως στο μέγα ζήτημα των υποκλοπών, αλλά και η εξαφάνιση κάθε πολιτικής κριτικής στην πολιτική ηγεσία από το σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης, ακυρώνοντας σχεδόν το ρόλο του Τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού, που η αστική δημοκρατία επαίρονταν ότι ελέγχει την εξουσία. Παράδειγμα από την οδυνηρή πραγματικότητα των πυρκαγιών είναι  η κεντρική γραμμή για τις αιτίες που τις προκαλούν και τις καταστροφές τους που υιοθετούν σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ, αφήνοντας στο απυρόβλητο την πολιτική ηγεσία.  Τη μια είναι οι εμπρηστές, την άλλη η κλιματική αλλαγή ή κάποιο διογκωμένο φυσικό φαινόμενο και ποτέ η αδιαφορία της κεντρικής εξουσίας για πρόληψη και πυροπροστασία. Γιατί  τίποτε δεν επιτρέπει ο κυρίαρχος λόγος να χαλάσει το αφήγημα για τον αξεπέραστο τρόπο οργάνωσης της παραγωγής, τον καπιταλισμό, και για το τελειότερο δυνατό πολίτευμα της αστικής δημοκρατίας.

          Γι’ αυτό και με την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αφού έγινε παράδοση της εξουσίας από τους ίδιους τους δικτάτορες στον απηνή πάλαι ποτέ διώκτη όχι μόνο κομμουνιστών αλλά και  κάθε φιλελευθεροποίησης Κ. Καραμανλή, μετά την ολοκλήρωση, με τη βοήθεια της δικτατορίας,  των ιμπεριαλιστικών σχεδίων των ΗΠΑ στην Κύπρο με την τουρκική εισβολή, η εκπλήρωση του αιτήματος της δημοκρατικής ομαλότητας παρέσυρε σε μια ευφορία όλο το πολιτικό φάσμα ταυτίζοντας   διαχωριστικές γραμμές με κοινοβουλευτικές διενέξεις. Από τη μια πλευρά είναι  οι θεσμοθετημένες και δημόσιες πολιτικές αντιπαραθέσεις που διεξάγονται εντός η εκτός του κοινοβουλίου, στο πλαίσιο και τη λογική του  κομματικού ανταγωνισμού και από την άλλη μεριά ένα πλήθος από αντιφάσεις, αντιθέσεις ή συγκρούσεις που τη βασική, της ταξικής σύγκρουσης, κατά κανόνα αναδεικνύει αγωνιστικά  το ΚΚΕ, ενώ πολλές άλλες λανθάνουσες πολιτικά, συνδεόμενες με ταυτότητες, συμπεριφορές και ήθη, αναδύονται εκ περιτροπής, ως κεντρικά μάλιστα κάθε φορά, στην επιφάνεια  από περιθωριοποιημένα γκρουπούσκουλα ή εφήμερα κινήματα.  Μέχρι που η οικονομική κρίση έκανε πασιφανή στην υλική βάση της παραγωγής τα αποτελέσματα της επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας και αποκάλυψε το μέγεθος του ταξικού χάσματος. Όμως και τότε ελάχιστα υποχώρησαν τα ψέματα  με τα οποία τροφοδοτεί στην αστική δημοκρατία   η κυρίαρχη εξουσία την πολιτική πρακτική και σκέψη.   

         Συνεχίζονται λοιπόν πολλές από τις  αυταπάτες μας για τη σημασία των εκλογικών αναμετρήσεων, για τις διαφοροποιήσεις των κομμάτων ή για τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες που μπορεί να αλλάξουν  τη βασική σύγκρουση κεφαλαίου και εργασίας είτε να αμβλύνουν  επίμαχα πολιτικά ζητήματα είτε πολιτικούς προσανατολισμούς. Έτσι δεν έχει ξεσηκώσει μαζικά κύματα διαμαρτυρίας η μετατροπή του ρόλου της Ελλάδας σε αποικιοκρατικό  και ιμπεριαλιστικό με την εμπλοκή στον πόλεμο της Ουκρανίας και την υποστήριξη του ρατσιστικού κράτους του Ισραήλ.

          Εν ολίγοις, το πολιτικό μας σύστημα χειραγωγούμενο  από την κυρίαρχη τάξη προς όφελός της προσπαθεί να χειραγωγεί το σύνολο του πληθυσμού. Για να ελέγχει τις αντιδράσεις του και να πείθει ότι τα προβλήματα προκαλούνται από κάποιον άνθρωπο στην εξουσία,  που με εκλογές μπορεί να απομακρυνθεί απ’ αυτήν ή από κάποια νοσηρή κατάσταση για την οποία ο καθένας ατομικά  είναι υπόλογος και όχι  ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο. Και έτσι να μένει στην αφάνεια η επιθυμία των καπιταλιστών να ελέγξουν τον κόσμο και τη φύση, που θέτονται στη διάθεσή τους για περισσότερη παραγωγή και κατανάλωση ενισχύοντας την κερδοφορία τους και  κάνοντας την άγρια ορμητικότητα του καπιταλισμού να φαίνεται ασταμάτητη.

          Αυτό το ανάλγητο σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση, την αδικία, τον μιλιταρισμό κανονικοποιείται μέσω της μαζικής χειραγώγησης και της συνεχούς προπαγάνδας πως οτιδήποτε άλλο θεωρείται καταστροφικός εξτρεμισμός. Αν η ύπουλη χειραγώγηση δεν ήταν τόσο αποτελεσματική  ελάχιστοι θα κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι που ζουν στους δρόμους, ενώ οι ιδιοκτησίες επενδυτών μένουν κενές, ότι οι καθημερινοί  άνθρωποι θα πρέπει να δουλεύουν δύο δουλειές για να ταΐσουν και να στεγάσουν τις οικογένειές τους, ενώ οι πλουτοκράτες συγκεντρώνουν δισεκατομμύρια δολάρια, ότι πρέπει να καταστρέφουμε το οικοσύστημα από το οποίο βασιζόμαστε για την επιβίωση για να αυξήσουμε τα κέρδη για τους εταιρικούς μετόχους ή ότι θα πρέπει να περικυκλώνουμε τον πλανήτη με πολεμικούς μηχανισμούς για να τρομοκρατήσουμε και να δολοφονήσουμε οποιονδήποτε πληθυσμό στη γη δεν υπακούει στις επιταγές των ιμπεριαλιστών.

 

ΕΚΚΕΝΩΣΕΙΣ

 

Η μαριονέτα του ΝΑΤΟ,  ο πρόεδρος  της ταλαίπωρης Ουκρανίας  Β. Ζελένσκι με τη χακί στολή εργασίας υποκρινόμενος τον πολεμιστή, προσκαλεσμένος από την κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη, έφτασε στην Αθήνα για κατ’ ιδίαν συνομιλίες μαζί του και συμμετοχή  στην άτυπη  συνάντηση των ηγετών των Δυτικών Βαλκανίων με κορυφαία στελέχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις κοινές τους δηλώσεις οι δυο πολιτικοί ηγέτες μας πληροφόρησαν ότι η Ελλάδα θα βοηθήσει στην εκπαίδευση ουκρανών πιλότων πολεμικών αεροπλάνων F-16 ότι έχει ενταχθεί στις χώρες της G7 σχετικά με τις εγγυήσεις ασφαλείας  και ότι θα δώσει το παρόν της και στην «τιτάνια προσπάθεια ανοικοδόμησης» της Ουκρανίας. Την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός της χώρας μας εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει απέναντι στο ΝΑΤΟ και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό πυρκαγιές έκαιγαν τη μισή χώρα, γιατί η κυβέρνησή του ολιγορώντας για την αντιπυρική προστασία της εμπράκτως αποδεικνύει την αδιαφορία της για τον λαό στον οποίο ηγείται.

         Η ευθεία εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας,  η οποία  αποφασίζεται ερήμην ενός λαού που θα αναλάβει στην τελική το κόστος αυτών των αποφάσεων, μοιάζει για την κυρίαρχη τάξη της χώρας σαν ευκαιρία να εδραιώσει τη θέση της ως περιφερειακός ηγέτης στα Βαλκάνια, αποκομίζοντας τα αντίστοιχα κέρδη.  Μετά λοιπόν την οικονομική δολοφονία της χώρας από την ΕΕ, ο πόλεμος στην Ουκρανία έρχεται να λεηλατήσει ό,τι απομένει απ’ αυτήν, μετά και τις καταστροφικές πυρκαγιές εξαιτίας της εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης που σχεδόν κάθε χρόνο αφανίζουν τον πλούτο του πρωτογενούς τομέα.

         Κι επειδή ο κρατικός μηχανισμός επαίρεται τόσο για την ετοιμότητά του που περιορίζεται στις εντολές εκκένωσης, δεν μπορεί  κανείς να μην αναρωτιέται αν στην πραγματικότητα επιδιώκει την κατάσβεση ή μόνο να μην υπάρξουν νεκροί, ώστε να υπάρξει το περιθώριο της  επικοινωνιακής διαχείρισης των μεγάλων καταστροφών από τις φωτιές. Γι’ αυτό, αφού χρεώνει στην κλιματική αλλαγή την ανεξέλεγκτη επέκτασή των φωτιών, η πειστικότητα της απλοϊκής προπαγάνδας στηρίζεται στις υπενθυμίσεις από τα μέσα ενημέρωσης για φωτιές στον Καναδά ή Χαβάι κλπ., προωθεί, αρκετά δειλά ακόμα,   και το αφήγημα του υβριδικού πολέμου που δέχεται η χώρα από Τούρκους πράκτορες αλλά και πρόσφυγες, που υποστηρίζονται από ντόπιους,  σε αναζήτηση εσωτερικού εχθρού. Κι έτσι διαμορφώνεται το κλίμα για περισσότερη αστυνόμευση, ασφάλεια και πειθαρχία και δικαιολογείται  η σπουδή της κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια για μαζική αύξηση της αστυνομικής δύναμης και μόνον αυτής, για να μην έρχεται καν στο προσκήνιο η έλλειψη των 4.500  κενών σε πυροσβέστες.

           Και η μεγάλη πλειοψηφία του λαού  παρακολουθεί σχεδόν παθητικά το διοικητικό χάος, την καθημερινή παραπλάνηση από τα μέσα επικοινωνίας,  τις αυθαίρετες ενέργειες από πολιτικούς άρχοντες,  τις εγκεκριμένες με νόμους  λεηλασίες του πλούτου του αδυνατώντας να μετατρέψει την ατομική αγανάκτηση σε οργανωμένες πράξεις αντίστασης. Και είναι για άλλη μια φορά που αναδεικνύεται πώς η αστική δημοκρατία μας ενδιαφέρεται μόνο για τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης με το πολιτικό σύστημα των αστικών κομμάτων να σέρνεται πίσω απ’ αυτά. Οι μεγάλοι σοσιαλιστές του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ μαζί με τους αναθεωρητές ριζοσπάστες αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ και από κοντά ακροδεξιοί και φασίστες που μπήκαν με την ψήφο χιλιάδων εκλογέων στην Βουλή,  ψελλίζουν κάποιες φράσεις κριτικής στην κυβέρνηση, προσπαθώντας να διασώσουν τον δήθεν πλουραλισμό του πολιτικού συστήματος. 

          Κοντεύει δεκαπενταετία από την αρχή της οικονομικής κρίσης που το αστικό πολιτικό σύστημα προωθώντας κινήματα από το πουθενά (θυμάται κανείς το «κίνημα της πατάτας» ή το «δεν πληρώνω»;) ή νομοθετικές διεκδικήσεις (το χρέος τελικά ήταν απαχθές ή επαχθές;) αποπροσανατόλιζε και αποκοίμιζε. Κι αυτό συνεχίστηκε όλα αυτά τα χρόνια, γι’ αυτό και οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ, που καπηλεύτηκε τους διαχρονικούς αγώνες κομμουνιστών και αριστερών, μόνο για να ευτελίσει κάθε αγωνιστική διεκδίκηση, κάθε μελλοντική προοπτική για μια άλλη κοινωνία, είναι υπέρτατες. Κι έτσι όλες αυτές τις δεκαετίες από τη μεταπολίτευση, με την αγωνιστική προσπάθεια  των σοσιαλιστών του ΠΑΣΟΚ και με  την ευγενή   συνδρομή  την τελευταία δεκαετία των ριζοσπαστών του ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν αβίαστα, άνθρωποι με ακίνδυνες, μέτριες διαθέσεις προσαρμόστηκαν  στο περιβάλλον που ετοίμαζε το κυρίαρχο σύστημα προς όφελος των καπιταλιστικών συμφερόντων. Κλισέ που επαναλαμβάνουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μαζί με τον κυρίαρχο λόγο επικυρώνονται από την πλειοψηφία χωρίς δεύτερη σκέψη, αντιγράφοντας τη γλώσσα τους που γράφει και σκέφτεται γι’ αυτούς. Εκκενώσεις τόπων από ανθρώπους, εκκενώσεις λέξεων από το νόημά τους.  

          Θα δηλώσουν οι ιθύνοντες οδύνη για τους 18 Πακιστανούς που απανθρακώθηκαν, χωρίς ούτε μια λέξη να εννοούν και το χειρότερο, το ίδιο να συμβαίνει σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Ο εκπρόσωπος Τύπου της πυροσβεστικής  Γ. Αρτοποιός το επιβεβαιώνει, χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί,  όταν στην ανακοίνωση για το θάνατό τους προσθέτει ότι «πρόκειται για ανθρώπους που είχαν έρθει παράτυπα  στη χώρα μας».

         Όσο όμως πασιφανής είναι η αδιαφορία του αστικού πολιτικού συστήματος για τον λαό εν ονόματι του οποίου δήθεν κυβερνά, άλλο τόσο γίνεται πια ξεκάθαρο ότι η μόνη οργανωμένη πολιτική δύναμη που μπορεί να τον οργανώσει και να συνδέσει τις επιμέρους δράσεις μετασχηματίζοντάς τες  σε ευρύτερες πολιτικές για να εξασφαλιστούν βασικά κοινωνικά αγαθά, που κάθε χρόνο όλο και περισσότερο συρρικνώνονται σ’ αυτό που είναι η προϋπόθεση τους, δηλ. την επιβίωσή του, είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

          H κυρίαρχη τάξη με όποια μέσα διαθέτει, βρίσκοντας κάλλιστα το δρόμο για να περάσει τα μηνύματά της στα κεφάλια των ανθρώπων, διαμορφώνει τη σκέψη τους κατά τα συμφέροντά της. Κι αυτό που έχει καταφέρει είναι να θεμελιώνει μια γενική αντίληψη για τη ζωή που συμπίπτει με τη δική της, πείθοντας τον καθένα για τη δυνατότητά του να βελτιώσει τη δική του κατάσταση, με οδηγό αντίστοιχα πρότυπα που προβάλλονται. Μέχρι που μια οικονομική κρίση, μια επιδημία, μια φωτιά, ένας πόλεμο τα συνθλίψει όλα προς όφελος μιας κυρίαρχης τάξης  που δεν διστάζει για να σώσει τα προνόμια της να καταστρέφει ανθρώπους και φύση.

ΑΠΟΚΑΪΔΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

 

Για ένα ακόμα καλοκαίρι καίγονται στη χώρα τεράστιες εκτάσεις, με την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη να δείχνει ως υπαίτιο την κλιματική αλλαγή, αφού παλιότερη κεντρική γραμμή για εμπρηστές ή και πράκτορες ακόμα παλιότερα δεν θεωρείται πειστική για να αποσείσει από την κυβέρνηση κάθε ευθύνη γι’ αυτές. Η έλλειψη πρόληψης και  σχεδιασμού, η ένδεια μέσων πυρόσβεσης κρύβονται πίσω από τη δικαιολογία της  κλιματικής αλλαγής, με μια κυβέρνηση που αρκείται στην απλοϊκή σκηνοθεσία υπουργών και πρωθυπουργού, σε ρόλους υπευθύνων, με σηκωμένα μανίκια και αξύριστο γένι μερικών ημερών. Καθώς τόσες μέρες, όπως και πέρυσι, φαίνεται ότι δεν υπάρχει σχέδιο, η εκκένωση δεν είναι παρά απλά εγκατάλειψη, κατά την οποία αφήνουμε τα πάντα στη μοίρα τους. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση κάνει εκκενώσεις, αλλά ότι κάνει μόνο εκκενώσεις. Δεν τις χρησιμοποιεί ως προληπτικό μέτρο για να ακολουθήσουν άλλα δραστικά αναλόγως της απειλής, αλλά σχεδόν περιορίζεται σ’ αυτό, επαιρόμενη μάλιστα για την αποτελεσματικότητα των χειρισμών της.

        Στη Ρόδο οι φωτιές έκαιγαν πέντε μέρες, καιγόταν πλούτος του νησιού, ζώα και καλλιέργειες, αλλά έγιναν είδηση όταν έφτασαν στα ξενοδοχεία και αυτό είναι χαρακτηριστικό για τη δημοσιογραφία αλλά και ευρύτερα για την πολιτική της χώρας. Ακόμα και με την πληροφορία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας  ότι  οι πληγείσες περιοχές είναι λιγότερες από το 10% της συνολικής τουριστικής χωρητικότητας της Ρόδου, το ενδιαφέρον εστιάζεται μόνο στον τουρισμό και  εκφράζεται εμμέσως η ικανοποίηση, επειδή είναι μικρό το ποσοστό των τουριστικών καταλυμάτων που επηρεάστηκαν από τις μεγάλες φωτιές.

          Η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες δεν είναι παρά μόνο η χώρα του ήλιου, της θάλασσας, των ακτών, των γραφικών αιγιοπελαγίτικων νησιών που πουλιούνται για κερδοφόρες επενδύσεις. Το κεφάλαιο διεισδύει μέσα στη δομή του  ελεύθερου χρόνου που τον μεταβάλλει σε μια νέα μεγάλη πηγή κερδών και ο τουρίστας ξεπροβάλλει σαν ένα εμπόρευμα μεγάλης κλίμακας μιας μεγάλης βιομηχανίας, της τουριστικής. Ο τουρισμός προκαλεί αύξηση της τιμής της γης και κάθε κομμάτι γης, και εκτός αστικού ιστού, ακόμα και γεωργική γη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αστικές χρήσεις.  Μάλιστα για  χρόνια, η αυθαίρετη δόμηση και η ρευστότητα των ορίων μεταξύ νόμιμου και αυθαίρετου ευνόησαν την αλλαγή χρήσης της γης, για να φέρει μεγαλύτερο κέρδος. Συνειδητές λοιπόν πολιτικές επιλογές χρησιμοποιούν τις  πυρκαγιές με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος για να δημιουργηθούν οι  προϋποθέσεις  διαχείρισης των καμένων αναδασωτέων περιοχών για επενδυτικά κέρδη. Άλλοτε για δόμηση δασικών περιοχών άλλοτε για δημιουργία αιολικών πάρκων, πάντα πίσω από τέτοιες αποφάσεις κρύβεται η αναζήτηση του μεγαλύτερου κέρδους. 

           Γι’ αυτό και πολλά από όσα έχουν σωρευτεί και κάνουν τόσο επιθετικές και καταστροφικές τις πυρκαγιές τα δημιούργησε ένα επιτελείο εξουσιαστών των αστικών κυβερνήσεων που αδιαφορεί χρόνια τώρα για τις τεράστιες ελλείψεις προσωπικού και υποδομών και  όχι μόνο στον τομέα της πυρόσβεσης, εφόσον δεν προκύπτει κερδοφορία. Και γι’ αυτό, όταν γίνεται η καταστροφή το μόνο που ενδιαφέρει την πολιτική ηγεσία που βρίσκεται στην εξουσία είναι η επικοινωνιακή διαχείρισή της.

           Και τώρα που οι δυο νέοι άνθρωποι, χειριστές των καναντέρ,  σκοτώθηκαν στην προσπάθεια να σβήσουν φωτιές με  ποιο τρόπο  ο λυρισμός  των πρωθυπουργικών δηλώσεων για το θάνατό τους μπορεί να τον κάνει διαχειρίσιμο; Ποιες επικοινωνιακές τακτικές θ’ αναπληρώσουν την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού ν’ ανταποκριθεί στις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και έτσι να συνεχίζει να νομιμοποιείται στα μάτια  των ανθρώπων που καταστρέφονται; Ποια επικοινωνιακά τεχνάσματα θα μπορέσουν να καλύπτουν συνεχώς τις δράσεις μιας πολιτικής ηγεσίας που αντιμετωπίζει τις εκμεταλλευόμενες τάξεις σαν εχθρούς που πρέπει να δαμάσει και να συντρίψει και γι’ αυτό ενισχύει συνεχώς την αστυνομία με προσλήψεις και μέσα καταστολής;

          Δεκαετίες προπαγάνδας έρχονται σε αντιπαράθεση με την οδυνηρή πραγματικότητα που το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού βιώνει και μοιάζει σε μεγάλο βαθμό να μην συνειδητοποιεί την αιτία της. Η προπαγάνδα που χειραγωγεί δεν είναι πια η άμεση, απροκάλυπτη και χοντροκομμένη υποστήριξη της κυρίαρχης εξουσίας. Είναι πιο εκλεπτυσμένη, αναγνωρίζει λάθη στην εξουσία, κολακεύει αυτούς στους οποίους απευθύνεται. Και το κυριότερο, είναι συνεχής, ενσωματωμένη σχεδόν σε όλες τις εκδοχές δημόσιας έκφρασης που διοχετεύεται μέσω των μέσων ενημέρωσης, που δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει. Αυτό το ήδη διαμορφωμένο επικοινωνιακό τοπίο βοηθά σε κάθε έκτακτη κατάσταση να γίνεται αποδεκτό το αφήγημα της κυρίαρχης εξουσίας. Η ροή των πληροφοριών πολιτικοποιείται με την έμμεση πολιτική παρέμβαση και ανάλογα με την περίσταση επιδιώκεται να κατηγορηθούν η φύση, οι πολιτικοί αντίπαλοι, άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες ή ακόμα και οι  ίδιοι οι άνθρωποι για την καταστροφή.

          Επομένως, μετά από τόσες αλλεπάλληλες ατέλειωτες κρίσεις δεν είναι καιρός να διαλυθούν οι αυταπάτες μας ότι ένα καπιταλιστικό κράτος μπορεί να ενδιαφέρεται για τη δική μας ευημερία και όχι για να εξασφαλίσει ευνοϊκές συνθήκες για την κερδοφορία του κεφαλαίου;