ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ

              Μονότονα επαναλαμβάνεται από στελέχη της κυβέρνησης η… απειλή ότι ο νόμος θα εφαρμοστεί. Αυτή τη φορά χρησιμοποίησε  τη ρήση ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας, μετά τα επεισόδια που σημειώθηκαν στην Ιερισσό Χαλκιδικής, ενώ δικαιολόγησε απολύτως την επιλογή να εκτελεστούν τα εντάλματα σύλληψης  τα ξημερώματα, γιατί αν εκτελούνταν το απόγευμα ή το μεσημέρι θα γινόταν μακελειό κι επομένως  «κρίθηκε ότι το σωστό ήταν να αιφνιδιαστούν οι υπόδικοι».

           Συνεχίζει λοιπόν η κυβέρνηση να επιδεικνύει  τη δύναμη της εξουσίας της  αναπτύσσοντας τεχνικές και μεθόδους  που αποβλέπουν όχι μόνο στην επιβολή της τιμωρίας, αλλά της πειθαρχίας, του ελέγχου και κυρίως του φόβου. Αυτός ο φόβος, τρία χρόνια τώρα με τα μνημόνια, ενσταλάζεται σε όλες τις πτυχές της ζωής μας, με κίνδυνο να μετατραπεί σε ισόβιο τρόμο που θα μας διαποτίζει σε όλες τις ενέργειές μας, δημιουργώντας την εκφυλιστική συνείδηση της υποταγής, ώστε ποτέ να μην αντιδράσουμε. 

           Οι δηλώσεις του  Ν. Δένδια αποκαλύπτουν την ταξική μεροληπτικότητα των εξουσιαστικών θεσμών και τη φροντίδα για την προστασία  εκείνων των ομάδων που εξασφαλίζουν την κυριαρχία και τα συμφέροντα της καπιταλιστικής τάξης.   Κι ενώ  σύσσωμη σχεδόν η τοπική  κοινωνία αντιδρά και διαμαρτύρεται για τις αποφάσεις της κυρίαρχης εξουσίας η διαφημιζόμενη  πολυφωνική  αστική  μας δημοκρατία, με νομοθετική ή δικαστική κάλυψη στα όρια της νομιμότητας στρέφεται εναντίον της. Κι έτσι επιταχύνεται η υποχώρηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και διευρύνονται οι αρμοδιότητες της εκτελεστικής εξουσίας, εξασθενώντας και σχεδόν ακυρώνοντας το ίδιο το δημοκρατικό καθεστώς. Και να σκεφτεί κανείς πως ούτε σαράντα χρόνια δεν έκλεισαν από την εποχή των βίαιων προσαγωγών στην ασφάλεια… Μια εποχή που όλοι καταδικάζουμε.

            Γι’ αυτό και    μεταπολιτευτικά καταβλήθηκε προσπάθεια να  εδραιωθεί  η αντίληψη της νομιμότητας της εξουσίας, η οποία  όχι μόνο θεωρείται ότι ασκείται βάσει κανόνων δικαίου που εξασφαλίζουν την πολιτική σταθερότητα και γαλήνη, εφόσον αποδεχόμαστε αυτές τις αρχές και κανόνες  που ρυθμίζουν την πολιτική διαδικασία λήψης αποφάσεων, αλλά και γιατί είναι  αντιπροσωπευτική της λαϊκής βούλησης. Η νομιμοποίηση λοιπόν  της εξουσίας   επιτυγχάνεται όχι μόνο γιατί  ασκείται βάσει του νόμου, αλλά και γιατί τελικά οι αποφάσεις και οι ενέργειές της ανταποκρίνονται στις προσδοκίες και ικανοποιούν τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου. Για να είναι λοιπόν αποτελεσματικό το  πολιτικό σύστημα  ενισχύει την άμβλυνση των κοινωνικών συγκρούσεων,  ενθαρρύνει τη μετριοπάθεια και  διαφυλάσσει την κοινωνική ειρήνη. Αυτά όμως όλα στον  καιρό  της όποιας ευμάρειας, όταν στο δυτικό κόσμο είχαμε εσωτερικεύσει την αντίληψη  ότι ο λαός, έστω γενικώς και αορίστως, κυριαρχεί αυτούς που κυβερνούν σε συνθήκες αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης

           Να όμως που η οικονομική κρίση κλονίζει, ή μάλλον αποκαλύπτει, το πολιτικά σύστημα. Η επέκταση της ανεργίας, η μείωση της αγοραστικής δύναμης, η καταστροφή των μεσαίων τάξεων, αυξάνουν στους κυβερνώντες τους φόβους  για τον κίνδυνο οι πολιτικές ελευθερίες να χρησιμοποιηθούν  από τις λαϊκές μάζες για διεκδίκηση νέων δικαιωμάτων. Οι ελευθερίες λοιπόν που απειλούν την κοινωνική ιεραρχία είναι επικίνδυνες και πρέπει να καταργηθούν ή τουλάχιστον σε πρώτη φάση να νεκρωθούν. Γιατί κι όταν  η άρχουσα τάξη απολέσει τη συναίνεση των μαζών εξακολουθεί να είναι κοινωνικά κυρίαρχη λόγω και μέσω της λειτουργίας των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους Η αρχή μπορεί να γίνει με δράσεις του κυρίαρχου συστήματος που τυπικώς είναι νόμιμες ή τουλάχιστον κινούνται στα όρια της νομιμότητας. Η προσαγωγή στην αστυνομία νομότυπα των κατηγορουμένων στην Ιερισσό δεν ήταν παράνομη ενέργεια, αλλά ήταν σαφέστατο το μήνυμα που εξέπεμπε. Η συμπεριφορά των δικαστικών και αστυνομικών αρχών επιτρέπει την ισχυροποίηση του κατασταλτικού ρόλου του κράτους και γι’ αυτό  αποκτά διαστάσεις με απρόβλεπτες συνέπειες στο μέλλον. Κάθε τομέας της ζωής μας πια είναι δυνάμει «πεδίο μάχης» με την κυρίαρχη εξουσία.

          Άλλωστε η κυβερνητική πολιτική χρεώνεται  ασμένως την επίθεση του κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης από την πλευρά του βέβαια.  Η κυβέρνηση με δικές της ενέργειες απολύει, μειώνει μισθούς, καταργεί ασφαλιστικά δικαιώματα κλπ. ενάντια σε νόμους και συντάγματα, που μπορεί με ταχυδακτυλουργίες να παρακάμπτει… νόμιμα.

         Για όσους  λοιπόν από τους θεσμούς μπορούν να αποβούν επικίνδυνοι για το πολιτικό σύστημα, αν τους εκμεταλλευτούν οι υποτελείς τάξεις για να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους, δεν υπάρχει δισταγμός  για την αναστολή τους. ¨Οσο  μάλιστα θα οξύνονται οι αντιθέσεις,  οι δημοκρατικοί θεσμοί,  όσοι θα εξακολουθούν να επιζούν  μέσα στα πλαίσια  μιας διακυβέρνησης για τη σωτηρία του καπιταλισμού, θα  αμφισβητούνται και οπωσδήποτε  θα εξασθενίζουν  με  την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας. Μέχρι που η  άρχουσα τάξη θ’ αποφασίσει  ότι δεν θα μπορέσει  να επιζήσει αν δεν τους θυσιάσει.  Η άνοδος του φασισμού δεν προετοιμάζεται ερήμην των αρχών, δικαστικών, αστυνομικών, στρατιωτικών κλπ.

        Και  ο παραγκωνισμός της ιδέας της λαϊκής κυριαρχίας συμβαδίζει με την αντίληψη ότι δεν υπάρχει  εναλλακτική δυνατότητα πέραν της τωρινής τάξης πραγμάτων, ότι  δεν μπορεί να οικοδομηθεί ένα άλλο νέο σύστημα   οργάνωσης της κοινωνίας, με άλλες  αρχές που να έρχονται σε πλήρη αντίθεση  με τις αρχές του καπιταλιστικού  κόσμου  

         Το πρόβλημα είναι να μη συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε ότι αυτή η καπιταλιστική τάξη πραγμάτων  είναι αναπόφευκτη και αξεπέραστη. 

          Το κακό όμως  είναι ότι μπορεί να πέθανε η Θάτσερ και να έχει πάψει  να είναι πρωθυπουργός μια εικοσαετία τώρα, το σύνθημα της όμως ότι δεν υπάρχει εναλλακτική έχει γίνει αποδεκτό από την πλειοψηφία των λαών της Ευρώπης και η πολιτική της μηδενικής ανοχής εκ μέρους της κυβέρνησης  που περηφανευόταν γι’  αυτή έχει βρει πολλούς μιμητές.

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

            Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής καιρό τώρα αντιστέκονται στη δημιουργία του ορυχείου χρυσού στο δάσος των Σκουριών από την  πολυεθνική καναδική  Eldorado Gold, στην οποία το ελληνικό κράτος έχει παραχωρήσει τα μεταλλευτικά δικαιώματα της περιοχής. Στις 5 Απριλίου, έξω από το κτίριο της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, στη Θεσσαλονίκη, όπου το περιφερειακό συμβούλιο ενημερωνόταν για τη μεταλλευτική δραστηριότητα, συγκεντρώθηκαν κάτοικοι της Χαλκιδικής που τάσσονται κατά τα εξόρυξης χρυσού,  αλλά και εργαζόμενοι στα μεταλλεία που υποστήριζαν την επένδυση.

            Όσα συμβαίνουν στη Χαλκιδική είναι μικρογραφία του είδους της ανάπτυξης που επιδιώκεται  στη χώρα μας, και όχι μόνο.  Όλα τα περιλαμβάνει: χαριστικές συμβάσεις, καταστροφή περιβάλλοντος, επικίνδυνες εργασίες κλπ. Και επιπλέον, λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης, όπου προέχει η επιβίωσή μας, προστίθεται σε όλα αυτά, σαν δέλεαρ, η υπόσχεση για δημιουργία θέσεων εργασίας, για να διαιρούνται οι κάτοικοι, για να μεταφέρεται το κέντρο βάρους  σε άλλο επίπεδο, από το οικολογικό στο κοινωνικό και αντίστροφα, αναλόγως των συγκυριών.

           Αναμφισβήτητα, η οικολογική κρίση συνδέεται με τον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής, με τον καπιταλισμό στη συγκεκριμένη ιστορική φάση του. Οι θεωρούμενες αναγκαίες συνθήκες επιβίωσης  των ανθρώπων καθορίζονται με κάποια κριτήρια,  είναι  διαφορετικές γι’ αυτούς που ζουν στην Τυνησία, στο Λονδίνο ή στη Χαλκιδική  και σίγουρα δεν είναι μόνο βιολογικές αλλά και κοινωνικές. Οι αναγκαίες αυτές συνθήκες θεωρούνται ότι διαφοροποιούνται χωρικά και χρονικά, ότι δεν είναι αμετάβλητες και πάντα υπάρχουν επιστημονικές έρευνες που μπορούν να  δικαιώσουν επενδύσεις ή τρόπους ζωής που αρχικά έμοιαζαν να απειλούν την επιβίωση.  Επομένως,  δεν υπάρχουν  κάποια σταθερά   κριτήρια κι έτσι μένει απροσδιόριστη η οικολογική κρίση, που παραπέμπει περισσότερο σε μια απειλή, ποικιλοτρόπως χρησιμοποιούμενη. Μπαίνει έτσι ως προτεραιότητα  γενικά και αόριστα το ζήτημα της υπεράσπισης της φύσης, που αποκτά ένα χαρακτήρα  επείγοντος με αναζήτηση θετικών λύσεων οι οποίες θα επιτρέψουν να περιοριστούν οι ζημιές και να αποκατασταθούν οι οικολογικές καταστροφές που μπορούν κάποιες επενδύσεις να προκαλέσουν.  

           Η αναπτυσσόμενη οικολογική ευαισθησία, ιδιαίτερα στα χρόνια της ευμάρειας, και τα οικολογικά κινήματα είναι αλήθεια ότι πίεσαν για προώθηση μέτρων από τη μεριά του κράτους και των μονοπωλίων για να περιοριστεί η οικολογική κρίση. Αυτό δεν σήμαινε σε καμιά περίπτωση το σταμάτημα της παραγωγής η της μορφής ανάπτυξης που έχει επιλεγεί από την κυρίαρχη τάξη  και, πολύ περισσότερο, της παραγωγής χωρίς κέρδος. Αντίθετα, οι ίδιοι οι επενδυτικοί κολοσσοί ανέλαβαν αγώνα εναντίον της ρύπανσης, αποδέχτηκαν την ανάπτυξη εναλλακτικών ή ήπιων τεχνολογιών όπου χρειαζόταν, αποκαθιστούσαν… εκλογικευμένα οικολογικές καταστροφές. Έτσι από τη μια φαίνεται ότι  οικολογικά κινήματα επιβάλλουν  μέτρα προστασίας της φύσης, ενώ από την άλλη το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται τους καινούργιους ορίζοντες που ανοίγονται για κέρδος οικειοποιούμενο τις οικολογικές κατακτήσεις (αντιρρυπαντικά συσήματα, ανακύκληση απορριμμάτων κλπ.) Μέσα σ’  αυτά τα πλαίσια, κοινωνικά κινήματα που απαιτούν προστασία  του φυσικού περιβάλλοντος είναι απολύτως αποδεκτά όπως και όλοι οι δυνατοί συμβιβασμοί. Βέβαια το κόστος παραγωγής θα γινόταν ασύμφορο αν υπήρχε απόλυτος οικολογικός έλεγχος και αυτό φαίνεται  και σε μας τώρα, τον καιρό της κρίσης. Παλιότερα η μεταφορά βιομηχανιών ή γενικά επενδύσεων που ρύπαιναν γινόταν στον τρίτο κόσμο, όπου ήταν δυνατή η καταστρατήγηση του ελέγχου. Τώρα μπορούν αυτές  χωρίς ιδιαίτερο κόστος πια να γίνονται και στις εξαθλιωμένες ευρωπαϊκές χώρες όπως η δική μας.  Και είναι τώρα που γίνεται φανερό και στις χώρες του αναπτυγμένου κόσμου ότι η οικολογική κρίση  είναι απόρροια του τρόπου ανάπτυξης και οργάνωσης της παραγωγής στον καπιταλιστικό κόσμο. 

        Στον καπιταλισμό η εργατική τάξη που παράγει δεν έχει εξουσία ελέγχου πάνω στην οργάνωση  και στις σκοπιμότητες της παραγωγής, αυτά θεωρούνται  αρμοδιότητα της καπιταλιστικής επιχείρησης, η οποία τα αντιμετωπίζει με κριτήριο την κερδοφορία και την ιδιοποίηση του κέρδους. Καταλήγουμε λοιπόν πως αφού ο καπιταλιστικός τρόπος ανάπτυξης επικεντρώνεται στο κέρδος, πρωτίστως αυτό μόνο ενδιαφέρει απ’ όπου κι αν προέρχεται,  επομένως δεν μπορεί να υπάρξει ευαισθητοποίηση και αγώνας για τη διάσωση του περιβάλλοντος χωρίς τη συνειδητοποίηση  της ανάγκης για την ανατροπή  της καπιταλιστικής κοινωνίας. Είναι ο ταξικός αγώνας των κυρίαρχων τάξεων εναντίον των υποτελών που χρησιμοποιεί τις τεχνολογικές δυνατότητες της «φτηνής» εκμετάλλευσης της φύσης για περισσότερο κέρδος, ως το ακρότατο μάλιστα σημείο της οικολογικής κρίσης. Η αντιπαλότητα δηλ. κοινωνία-φύση δεν είναι παρά μια μορφή της καπιταλιστικής ανάπτυξης. 

          Οι κινητοποιήσεις λοιπόν στις Σκουριές περισσότερο από ποτέ τώρα αναδεικνύουν την ταξική σύγκρουση που βρίσκεται πίσω από αγώνες για την προστασία της φύσης. Για χρόνια κατάφερνε η καπιταλιστική κοινωνία να βρίσκει τους μηχανισμούς άμυνας και ενσωμάτωσης της οικολογικής προβληματικής κι έτσι δεν ετίθετο στο επίκεντρο το πρόβλημα του καπιταλισμού. Αυτές  οι δυο συγκεντρώσεις  την προηγούμενη Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη με τα διαφορετικά αιτήματα αναδεικνύουν τη διφορούμενη προβληματική που εκμεταλλεύεται το κυρίαρχο σύστημα για να διατηρήσει την κυριαρχία του στην κοινωνία. Επικαλούμενο την πίστη στην πρόοδο και την ανάπτυξη  προσπαθεί να δικαιώσει κάθε δραστηριότητα, επένδυση  της κυρίαρχης τάξης αδιαφορώντας αν αυτές έχουν  ευεργετικές συνέπειες στη διαβίωση των ανθρώπων. Το ότι εξασφαλίζονται θέσεις εργασίας, ακόμα και με αντάλλαγμα τη ίδια την ζωή, θεωρείται από εργαζομένους ικανή προϋπόθεση για δικαίωση  της συγκεκριμένης επένδυσης στις Σκουριές.

         Δεν είναι αυτή καθαυτή  η αναπτυξιακή ιδεολογία και πίστη στην πρόοδο που ξεκίνησε την αντιπαλότητα κοινωνίας και φύσης, εφόσον μπορεί να βελτιωθεί η ζωή των ανθρώπων. Μέσα όμως σε ένα σύστημα εκμετάλλευσης, καταπίεσης, αποξένωσης,  όπου το κέρδος γίνεται μόνος στόχος και ο μόνος τρόπος ζωής  που προσφέρεται είναι ο τρόπος κατανάλωσης, η αναπτυξιακή ιδεολογία στρέφεται ενάντια στις υποτελείς τάξεις οι οποίες δεν μπορούν να ελέγχουν ούτε τι παράγουν, ούτε πώς το παράγουν, ούτε για ποιο σκοπό το παράγουν. Μπαίνει λοιπόν ακόμα κι όταν αναφερόμαστε σε οικολογικά προβλήματα  το πρόβλημα του καπιταλισμού και ο αγώνας για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

     Οι οικολογικές καταστροφές  δεν είναι παρά κοινωνικά αποτελέσματα του οικονομικοκοινωνικού status quo, όπως και η οικονομική εξαθλίωσή μας. Γι’  αυτό και ο   αγώνας των κατοίκων στις Σκουριές δεν είναι αγώνας που αφορά μόνο μια  συγκεκριμένη κοινωνία με συγκεκριμένο πρόβλημα, αλλά εντάσσεται στους αγώνες που δίνονται από εργαζόμενους, άνεργους, απολυμένους κλπ. εναντίον της υπάρχουσας πολιτικοοικονομικής τάξης πραγμάτων.  

ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

           Το βασικό ζήτημα που τίθεται και πάλι με αφορμή  τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ είναι αυτό των συμμαχιών, που ιδιαίτερα όσοι αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί  επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους.   Βέβαια, καμιά πρόταση ή κριτική δεν είναι πολιτικά ουδέτερη, αντίθετα εμπεριέχει  άρρητα τις θεωρητικές-ιδεολογικές  της συντεταγμένες και συγχρόνως οριοθετεί το περιθώριο των δυνατών πολιτικών συσπειρώσεων. Το πρόβλημα είναι ότι το σύνολο  σχεδόν των προτάσεων εγκαταλείπουν στη σιωπή το ζήτημα της στρατηγικής απέναντι στο κυρίαρχο κοινωνικό σύστημα, τον καπιταλισμό, που είναι το κομβικό σημείο για τη δημιουργία συμμαχιών. Είναι προφανές ότι  οι διαφορές στη στρατηγική, ακόμα κι αν δεν δηλώνονται ρητά στις προτάσεις για αριστερές συμμαχίες, καθορίζουν και το εύρος των συμμαχιών, αλλά και τη σκοπιμότητά τους

            Μετά τη μεταπολίτευση η τάση που αναπτύχθηκε και κυριάρχησε ήταν η βασική στρατηγική θέση της σοσιαλδημοκρατίας, ότι ο σοσιαλισμός θα είναι το αποτέλεσμα μακροχρόνιων μεταρρυθμιστικών βελτιώσεων του κοινωνικού συστήματος με κατεύθυνση το σοσιαλισμό και οι μεταρρυθμίσεις  αυτές  θα προκύπτουν από τις διεκδικήσεις και τους κοινωνικούς αγώνες της εργατικής τάξης. Ουσιαστικά, μετά τη μεταπολίτευση αποδεχτήκαμε τη  διαχείριση του υπάρχοντος συστήματος συν κάποιες κοινωνικές παροχές.  Εκσυγχρονισμένοι, ακολουθήσαμε την τακτική  των αστικών δημοκρατιών της Δύσης, με την εναλλαγή δυο αστικών κομμάτων στην εξουσία. Βγαίνοντας από μια δικτατορία,  ακόμα και ριζοσπαστικοποιημένες λαϊκές μάζες εγκλωβίστηκαν ή και εκφράστηκαν μέσα από το ΠΑΣΟΚ και  σε αντιδεξιές συσπειρώσεις στις οποίες και το  ΚΚΕ πρόσφερε  κριτική υποστήριξη. Εξάλλου δεν έμοιαζε, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, να υπάρχει σ’  αυτό κάποια αντίφαση.  Το κομμουνιστικό κίνημα στο  δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο βρέθηκε  υποχρεωμένο να λειτουργήσει πρωταρχικά  ως αντιφασιστική δύναμη και όχι κυρίως και μόνο ως δύναμη κοινωνικής ανατροπής, κι αυτό  στη δική μας χώρα παρατάθηκε άλλα τριάντα χρόνια. Ήταν φυσικό λοιπόν μετά την πτώση της χούντας να διατηρείται ο αντιδεξιός χαρακτήρας των αριστερών κινημάτων που συνοδευόταν από αιτήματα για μια πολιτική κοινωνικών παροχών. Το μάξιμουμ ήταν το αριστερό κράτος πρόνοιας. Άλλωστε, ουσιαστικά πουθενά  στην Ευρώπη δεν ετίθετο  το πρόβλημα της σοσιαλιστικής επανάστασης, της κοινωνικής ανατροπής. Και το ΚΚΕ δεν ακολουθούσε μια πολιτική  σύγκρουσης, ρήξης, υπήρχε δηλ. αποσύνδεση του τρέχοντος και του στρατηγικού.

           Με την κρίση όμως και την ανασύνταξη του καπιταλισμού άλλα πια θα πρέπει να είναι τα αιτήματα, άλλοι οι στόχοι. Οι πολιτικές επιλογές των κυρίαρχων κέντρων συμπυκνώνουν την κατά μέτωπο επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας συνολικά από το κυρίαρχο πολιτικοοικονομικό σύστημα. Επομένως, σε συνθήκες οικονομικής εξουθένωσης και κοινωνικής εξαθλίωσης ο μόνος στόχος  των υποτελών τάξεων θα πρέπει να είναι πια της κοινωνικής ανατροπής και  οι τακτικές επιλογές  δεν μπορεί παρά να τείνουν προς τη διαμόρφωση ενός  αντικαπιταλιστικού μετώπου. Γι’  αυτό και  η διαμόρφωση των συμμαχιών  δεν μπορεί παρά να  στοχεύει σε μια αντικαπιταλιστική προοπτική, σε μια προοπτική ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και  οι ταξικές συμμαχίες που θα διαμορφωθούν  θα πρέπει να συμπυκνώνουν στοιχεία του κοινωνικού  σχίσματος. Εφόσον μάλιστα  η εργατική τάξη εξακολουθεί να βρίσκεται στην καρδιά της εκμετάλλευσης δεν είναι δυνατό να γίνει υπέρβαση του καπιταλιστικού συστήματος εν ονόματι της κατεξοχήν κυριαρχούμενης τάξης χωρίς την άμεση συμμετοχή της. Το ζητούμενο λοιπόν είναι η αναζήτηση του πεδίου συμμαχίας της με τα λαϊκά  στρώματα που υφίστανται  επίσης την εκμετάλλευση και τη νέα μικροαστική τάξη.

          Οι ίδιες οι δυνάμεις όμως  που προτείνουν συμμαχίες, με προεξάρχοντα τον ΣΥΡΙΖΑ, κάθε άλλο παρά επιδιώκουν τη δημιουργία μετώπου  σε μια αντικαπιταλιστική προοπτική, σε μια προοπτική ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, του αστικού κράτους. Ο ορίζοντας της ρήξης τους εκτείνεται μέχρι  την πτώση της συγκεκριμένης κυβέρνησης.  Και σε μια κοινωνία με περιορισμένη διαθεσιμότητα για τις ιδέες της ανατροπής,  με έναν διαφημιζόμενο αριστερό λόγο που υπόσχεται επιστροφή σε καταστάσεις οικονομικής σταθερότητας, η διαμόρφωση των οποίων είναι αποτέλεσμα επιτυχούς διαπραγμάτευσης και μόνο, το αίτημα για συμμαχίες με σκοπό την καλύτερη διαπραγμάτευση συντελεί στη διαιώνιση μιας συναίνεσης  που ενισχύει το μέτωπο της κυρίαρχης εξουσίας για να επιβάλλει απρόσκοπτα τα αντιλαϊκά μέτρα της.  ΑΝΕΛ και ΣΥΡΙΖΑ καλούν στη δημιουργία ευρύτατων συμμαχιών όπου όλοι θα μπορούν να συμμετέχουν, να υποθέσουμε μηδέ τραπεζιτών, βιομηχάνων, επιχειρηματιών  εξαιρουμένων, αρκεί  στην τελική να χαρακτηρίζονται από ατομική εντιμότητα για να υπάρξουν και επενδύσεις… παραγωγικές και όχι μόνο πειρατικές.  

      Σίγουρα, οι ευρύτατες ταξικές συμμαχίες είναι απαραίτητες όπως και χρήσιμες είναι οι συζητήσεις  και οι συγκρούσεις σε θέματα πολιτικής, εφόσον είναι και οι διαμάχες που μπορούν να τροποποιήσουν τις αντιλήψεις μας. Γιατί μπορεί η ίδια η αντικειμενική πραγματικότητα, με την πολιτική που επιβάλλεται τρία χρόνια τώρα, να  ασκεί πίεση στους εργαζόμενους, άνεργους, υποαπασχολούμενους κλπ. αλλά η κοινωνική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μάλλον ακόμα  τροφοδοτεί τη διάθεση  των ανθρώπων (αγανάκτηση, θυμό, κλπ) παρά που μεταβάλλει  τις  απόψεις τους.      

              Κι εδώ είναι που  εμφανίζονται οι δυσκολίες και οι προβληματισμοί πολλαπλασιάζονται.  Το αίτημα της κοινωνικής ρήξης  είναι υπαρκτό κοινωνικό αίτημα, προκύπτει από την πάλη των τάξεων στην Ελλάδα σήμερα; Παράγονται μέσα από την κίνηση  των τάξεων και των στρωμάτων αντιλήψεις για κοινωνική ανατροπή ή  αντίθετα ακόμα κινούμαστε  στο επίπεδο διεκδικήσεων ρεφορμιστικού  τύπου; Από τη στιγμή που η πολιτική ηγεμονία των κυρίαρχων τάξεων διαμορφώνεται στο πεδίο του κράτους,  η ενότητα των υποτελών τάξεων έχει γίνει συνείδηση ότι για να υπάρξει χρειάζεται το κόμμα της εργατικής τάξης, το κομμουνιστικό;

        Στην τελική, το άμεσο  υπαρκτό πρόβλημα είναι ποιος θα εκμεταλλευτεί αυτές τις συνθήκες παίρνοντας πρωτοβουλίες. Ένας αταξικός δήθεν  ενωτικός λόγος ή ο  κομμουνιστικός;

        Ένας υποτιθέμενος  ενωτικός λόγος, χωρίς ταξική βάση με νεφελώδη προοπτική  και  υποστηρικτική θέση απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα που  επιδιώκει την προώθησή του στην κοινωνία πριν καταφέρει ο κομμουνιστικός λόγος να καταστήσει τις ιδέες του υλική δύναμη και γίνει αφετηρία  οργάνωσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών, απλώς εξωραΐζει την υπάρχουσα κατάσταση  και τροφοδοτεί τις αυταπάτες.

     

ΕΚΦΑΣΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

            Στα  χρόνια  ανόδου του εργατικού  κινήματος πρωταρχική  επιδίωξη  φαινόταν να είναι η ενσωμάτωση. Η σοσιαλδημοκρατία στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων  απάντησε σε δυο επίπεδα:  με παραχωρήσεις κοινωνικής πολιτικής σ’ εκτεταμένο επίπεδο  και με προγραμματισμένες  δραστηριότητες εξουθένωσης τμημάτων των εργαζομένων που δεν συμμετείχαν ιδιαίτερα στην κούρσα της παραγωγικότητας. Οι εργαζόμενοι που δεν απέδιδαν περιθωριοποιούνταν και απομονώνονταν, αρχής γενομένης, με  κατάλληλες μεταβολές,  με την πολιτική των μισθών, εν ονόματι της… αξιοκρατίας. 

         Η σοσιαλδημοκρατία  λοιπόν και ο ενσωματωμένος συνδικαλιστικός μηχανισμός κατέκτησαν τη δυνατότητα να συνεχίζουν να συμμετέχουν  στην εξουσία μέσω  ιδιαίτερα αποτελεσματικών στρατηγικών καταπίεσης  και ελέγχου τμημάτων  της εργατικής τάξης  που ενσωματώνονταν στο σύστημα. Τόσο στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, με τις πλάτες του αντικομουνισμού, όσο και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης με τις πλάτες της κυριαρχίας της αστικής δημοκρατίας και  την  ταύτιση της ελευθερίας στη διακίνηση ιδεών και κεφαλαίων, οι τεχνικοί της εξουσίας σχεδίασαν το μεγάλο ευρωπαϊκό  οικονομικό χώρο ενάντια στην εργατική τάξη κατέχοντας αδιάκοπα τις θέσεις εξουσίας στην οικονομία και το κράτος. Η καπιταλιστική επέκταση  πραγματοποιείται χωρίς συγκρούσεις και χάρις στην εφαρμογή των μεθόδων κοινωνικού ελέγχου που διδάχτηκαν από το φασισμό, που καταδίκαζαν,  και  απέβλεπε στη διαίρεση και αποδυνάμωση της εργατικής τάξης. Με την σύσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κεντρικός άξονας γίνεται η αναδιοργάνωση  του ελέγχου της εργατικής τάξης  σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το παλιό οπλοστάσιο εμπλουτίζεται  με νέες μορφές χειραγώγησης και με μια νέα διαρκή διαίρεση της εργατικής τάξης με βάση την αποδοτικότητα, (βαφτίζεται αξιοκρατία),  που όσο βαθαίνει η κρίση όλο και περισσότερο θέλουν να της προσδώσουν εθνικά χαρακτηριστικά.

           Η κρίση αγγίζοντας με κλιμακούμενη ένταση   όλες τις υποτελείς τάξεις, τους εξομοιώνει όλους, τους ξεριζώνει  από την καθημερινότητα της ζωής τους, τους εκμηδενίζει. Αυτή η εκδίωξη προς το περιθώριο της  κοινωνίας, η  εκμηδένιση είναι το τελευταίο σκαλοπάτι του διαχωρισμού και  της απομόνωσης, που με την αύξηση της ανεργίας και την οικονομική εξαθλίωση επεκτείνεται στην πλειοψηφία της κοινωνίας.

             Κι εδώ εμφανίζεται  ο φασισμός,  γιατί η μορφή που παίρνει κάθε φορά ο φασισμός γίνεται πάνω στη βάση  των ταξικών συγκρούσεων, την ιδιαίτερη έκφραση των ειδικών  ταξικών αγώνων. Εκμεταλλεύεται λοιπόν τις διαδικασίες ξεριζώματος κι εκμηδένισης, τις ανάγκες των μαζών  για ασφάλεια και με δράσεις και υποσχέσεις  για εξέγερση ενάντια στις νέες συνθήκες ζωής στην πραγματικότητα κινητοποιεί τα μικροαστικά στρώματα και τμήματα του προλεταριάτου ενάντια στην ενότητα της εργατικής τάξης. Με τη σύμπραξη και κυρίως την ανοχή όλων αυτών που ενεργούν σαν υποστηρίγματα  της κυριαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου,  -σώματα ασφαλείας, πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο-,  υπονομεύει τις εργατικές οργανώσεις για να τις εκμηδενίσει.  Όσο ο κυρίαρχος λόγος, εμπεδώνοντας στη συνείδησή μας την ύπαρξη του πολιτικού συστήματος σαν φυσικό φαινόμενο, στρέφεται εναντίον των απεργιών, των διαδηλώσεων, γενικά των κινητοποιήσεων, που θα στερήσει κάθε δυναμική  στις μαζικές οργανώσεις ώστε να μη συσσωρευτούν σ’  αυτές οι διάχυτες κοινωνικές διεκδικήσεις,  τόσο οι υποτελείς τάξεις  μπλοκαρισμένες εύκολα θα τεθούν κάτω από κάθε είδους επιτήρηση και θα ενισχύεται  η δυναμική του κυρίαρχου συστήματος από τη χειραγώγηση της εργατικής τάξης. Με τη συμπεριφορά της απομόνωσης και της διαίρεσης,  με την πολιτική χρήση των ΜΜΕ, τον καλυμμένο μαζικό τρόπο απαξίωσης γίνεται προσπάθεια ακύρωσης κάθε αντίδρασης.

            Ο φασισμός αναμφίβολα έδρασε πριν εβδομήντα χρόνια με γιγαντιαίους στρατούς κατοχής και στα καθ’ ημάς μέχρι και πριν τριάντα και κάτι χρόνια με  αστυνομία επιτήρησης και βασανιστηρίων ακυρώνοντας τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων, ενώ σήμερα αυτά δεν υπάρχουν. Κι όμως αυτά τα τελευταία χρόνια  δεν νιώθουμε και πάνω στο σώμα μας την ίδια βαρβαρότητα; Δεν αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε πως οι τεχνοκράτες της εξουσίας διδάχθηκαν από τότε και για λόγους καθαρά τακτικούς απέβαλλαν τη μάσκα του δημίου και του βασανιστή; Η επίβλεψη, η αποδιοργάνωση και οι τιμωρίες έγιναν σήμερα πιο αφηρημένες, λιγότερο ορατές. Είναι όμως για το λόγο αυτό  ποιοτικά διαφορετικές; Αντί ενός στρατού πρακτόρων έχουμε αντιτρομοκρατική που δουλεύει με κομπιούτερ, αντί για τη λογοκρισία ή τη χονδροειδέστατη προπαγάνδα  έχουμε τα ΜΜΕ  που αποδιοργανώνουν την σκέψη με τον ίδιο τρόπο.  Η ευκαμψία του ευρωπαϊκού  κοινωνικού  ελέγχου τελειοποιείται όλο και περισσότερο, σαν να προέρχεται από τα διδάγματα φασιστικών καθεστώτων, και τελειοποιείται στη βάση  μιας ηθικής,  της κυριαρχίας  του κεφαλαίου που παραμένει αμετάβλητη. Η αδικία ποτέ δεν έγινε περισσότερο τυφλά αποδεκτή σαν ένα είδος θεομηνίας της υπεράνθρωπης μοίρας από όσο σήμερα κάτω από τη μαγεία της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, όπως πριν χρόνια του φασισμού.

            Στο διεθνές περιβάλλον  που μας πείθουν πως προκύπτει από τους… αιώνιους νόμους της πολιτικής οικονομίας, ενώ είναι συνέπεια  των πρωτοβουλιών των καπιταλιστικών κέντρων εξουσίας ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού,  η νέα πολιτική  λιτότητας ποντάρει σε νέες συνθήκες για να εγγυηθεί  την ανάπτυξη... εν ευθέτω χρόνω.  Δεν βλέπουμε το μηχανισμό που μας καθυποτάσσει και θεωρούμε φυσικούς  και αυτονόητους τους όρους επιβίωσης που μας επιβάλλουν. Δεν χρειάζονται πια, ή τουλάχιστον ακόμη, φυλακίσεις, βασανιστήρια, όταν  η υποαπασχόληση, η ευελιξία της εργασίας αφαιρεί από τις κοινωνικές εκρήξεις τη βάση τους, δηλ. την πλήρη απασχόληση κι επομένως τη δυνατότητα να οργανωθούμε στους χώρους δουλειάς.

            Οι σύγχρονες ιδεολογίες, μέσα στις οποίες  το ουσιαστικά αποσυρμένο και απελπισμένο άτομο προσπαθεί να βρει κάποιο λόγο ύπαρξης, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά  να του θυμίζουν, υποτασσόμενο στους όρους που του επιβάλλονται,  το χρέος της επιβίωσης του, που, χωρίς να ομολογείται, εξαρτάται από την  εκμηδένιση εκείνων οι οποίοι δεν μπορούν να συμμορφωθούν  είτε είναι αντιπαραγωγικοί, είτε ξένοι, είτε νοητικά ή σωματικά «κατώτεροι», είτε ακόμα και κοινωνικά απροσάρμοστοι. Έτσι, στις ίδιες βάσεις που οργανώνονταν τα φασιστικά κράτη, και στις δικές μας κοινωνίες αρχίζει και   αναδύεται μέσα από τη σύγχρονη οργάνωση μιας αυταρχικής εξουσίας μια ψευδής συλλογικότητα, σε πρώτο στάδιο των άξιων, προικισμένων, επαϊόντων,   που συνεχίζει με άλλα μέσα αλλά με την ίδια λογική το πείραμα της συγκέντρωσης  της  απόλυτης δύναμης και της ολικής κυριαρχίας, προς δόξαν του καπιταλισμού.