ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

 

Μέρες τώρα, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οργή  για την πιθανή εμπλοκή ανθρώπου στο θάνατο, με εμφανή σημάδια άγριας κακοποίησης, ενός σκύλου στην Αράχωβα εκφράστηκε σε, απρόσμενα για ζώο, υψηλούς τόνους. Μέχρι που κινητοποίησε και κόσμο να διαδηλώσει στο Σύνταγμα ζητώντας σύλληψη των δραστών που ευθύνονται για το θάνατο του ζώου.

         Στη χώρα μας,  και όχι μόνο, ο αριθμός των ζώων συντροφιάς  έχει αυξηθεί μετά την πανδημία  και κατ’ επέκταση και η βιομηχανία που στηρίζει τη φιλοζωία, όπως π.χ  ζωοτροφών ή αξεσουάρ. Συγχρόνως, τα τελευταία χρόνια αλλάζει η θέση και αντιμετώπιση αυτών των ζώων. Τα ζώα ανθρωποποιούνται όλο και περισσότερο, δηλ. αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι, αποτελούν μέρος της οικογένειας, όπου τους συμπεριφέρονται σαν σε παιδιά και αν σε κάποιες περιπτώσεις λειτουργούν ως φάρμακο κατά της μοναξιάς, όμως σε κάποιες άλλες απλά συμπληρώνουν την εικόνα της διαφημιζόμενης τέλειας ευτυχίας που περιλαμβάνει και κατοικίδια.   

          Αυτός ο ανθρωπομορφισμός δεν είναι κάτι καινούργιο, αφού είναι κοινός σε παραδοσιακούς πολιτισμούς και θεωρείται ένας σημαντικός τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι κατανοούν τις αλληλεπιδράσεις με τον μη ανθρώπινο κόσμο. Και στα χρόνια μας,  οι άνθρωποι προσπαθούν να απεικονίσουν τον φυσικό κόσμο ως αντανακλάσεις τους, όπως με το να δίνουν ονόματα ανθρώπινα σε καταιγίδες κλπ. ή να αποδίδουν σε ζώα ανθρώπινες προθέσεις σε μια προσπάθεια να εξηγηθούν ορισμένες συμπεριφορές τους. Κι αν αυτό είναι χρήσιμο για τη δημιουργία ενσυναίσθησης για ζώα που  τα έχουν κακομεταχειριστεί, μπορεί όμως αυτός ο ανθρωπομορφισμός να οδηγήσει σε ανακριβή κατανόηση των βιολογικών διεργασιών στον φυσικό κόσμο και να οδηγήσει και σε ακατάλληλες συμπεριφορές προς τα ζώα.  Το  να αντιμετωπίζεις  ένα ζώο σαν κάτι  που δεν είναι, π.χ υποκατάστατο του ανθρώπου, μπορεί να γίνει αιτία προβλημάτων, γιατί τα ξεσπάσματα του ζώου πολλές φορές ούτε προλαμβάνονται ούτε ελέγχονται. Πρόσφατο είναι το τραγικό παράδειγμα της πενηντάχρονης γυναίκας που κατακρεούργησαν δεσποζόμενα σκυλιά στην αυλή του σπιτιού της.  

          Τα τελευταία χρόνια  είναι αλήθεια ότι όποιος δίνει την παραμικρή προσοχή στις συζητήσεις τις οποίες γεννά η θέση και το καθεστώς των ζώων δεν μπορεί να μην εντυπωσιαστεί από τις υπερβολές και τις αντιφάσεις των συζητήσεων  που διεξάγονται και των στάσεων που υιοθετούνται. Ουσιαστικά σχεδόν μονοπωλούν το ενδιαφέρον τα ζώα συντροφιάς, αφού η κυρίαρχη μορφή των σχέσεων με τα ζώα στις μεγαλουπόλεις είναι αυτές οι συναισθηματικές σχέσεις με κατοικίδια. Ο σύγχρονος άνθρωπος των πόλεων είναι πολύ μακριά και έχει άγνοια για τα ζώα παραγωγής ή σφαγής που εκτρέφονται με μοναδικό σκοπό να θανατωθούν για να καταναλωθούν. Η βιομηχανοποίηση μάλιστα  του τομέα της κτηνοτροφίας με τη συγκεντροποίηση των μονάδων παραγωγής και την εξειδίκευση επηρέασε τις σχέσεις κτηνοτρόφων και ζώων που έχουν γίνει λιγότερο ατομικές, πιο απρόσωπες, σε σημείο που και οι δύο να υπόκεινται σε παραγωγική πίεση. Και είναι η λογική του κέρδους κι εδώ, όπως και σε όλα τα επίπεδα της καπιταλιστικής οικονομίας, που  προκαλεί την χωρίς όρια πολλές φορές εκμετάλλευσή τους, την οποία παρακάμπτουν τελείως οι  ακτιβιστές, που μερικές φορές θεαματικά ή και βίαια απαιτούν δικαιώματα για τα ζώα, ακόμα και ίση μεταχείριση ζώων και ανθρώπων.

            Ο κόσμος της καλής μεταχείρισης των ζώων είναι ένα νεφέλωμα περίπλοκων συμφερόντων που περιλαμβάνει ενώσεις, συλλόγους, αντίστοιχες επιχειρήσεις, λόμπι κλπ. και  μέσα από την υπεράσπιση  της υπόθεσης των ζώων αποκτούν κοινωνικό πρόσωπο, χρησιμοποιώντας το  διαδίκτυο που  μοιάζει  σαν να φτιάχτηκε για την ανθρωπομορφοποίηση των ζώων γεμίζοντας με  γατάκια και σκυλάκια. Οι ευαισθησίες  απέναντι σ’ αυτά γίνονται όλο και πιο υπερβολικές και η σταδιακή μετάβαση  από την έννοια της προστασίας των ζώων, που θεωρείται ως καθήκον συμπόνιας για τον άνθρωπο  προς αυτά, στην έννοια των δικαιωμάτων των ζώων αναγνωρίζει τη συνέχεια μεταξύ ζώων και ανθρώπων. Προωθείται μάλιστα η αντίληψη ότι η ενσυναίσθηση του πόνου των ζώων αποτελεί μέρος μιας δημοκρατικής και προοδευτικής πολιτικής αντίληψης  παραβλέποντας ότι ιστορικά αυτή η ενσυναίσθηση δεν προστάτεψε από αντιδραστικούς πειρασμούς. Μην ξεχνάμε ότι το τρίτο Ράϊχ είχε νομοθεσία πολύ ευνοϊκή για τα ζώα και ο ίδιος ο Χίτλερ ήταν φανατικός ζωόφιλος.

         Οι υπερβολές  για την ευτυχία των ζώων που προωθείται από  μια ενεργή μειοψηφία, η οποία  θέλει να παρουσιάζεται ως μια φωτισμένη πρωτοπορία, φτάνει στο σημείο να επεκτείνει τα δικαιώματα των ανθρώπων στα ζώα, απαιτώντας ακόμα και την άρνηση σφαγής τους, δημιουργώντας για τα ζώα την έννοια του «σπισισμού» με βάση εκείνη του ρατσισμού για τον άνθρωπο. Τέτοιες αντιλήψεις που δημιουργούνται από θραύσματα απόψεων συχνά αντιφατικών, σταχυολογημένων εδώ κι εκεί και  επιλεγμένων σύμφωνα με ηθικούς κανόνες αμφισβητήσιμους, διαδίδονται   σήμερα σε ένα κυρίως αστικό κοινωνικό και πολιτιστικό ιστό, αποκομμένο πλέον από τις αγροτικές ρίζες και την αντίστοιχη κουλτούρα. Το οποίο ελάχιστα κατανοεί ότι η ιδιότητα του κατοικίδιου ζώου είναι ένα πολύ ειδικό καθεστώς, το οποίο δεν μπορεί να επεκταθεί σε όλα τα ζώα και ίσως να μην είναι πάντα τόσο αξιοζήλευτο όσο πιστεύει. Ίσως τελικά  οι  πολλές κακοτοπιές του ανθρωπομορφισμού των ζώων να απαιτούν επιστροφή στον σεβασμό αυτών των ζώων για αυτό που είναι στη βιολογική τους πραγματικότητα και όχι στις αναπαραστάσεις που έχουμε γι’ αυτά.

         Όλη αυτή η ιδεολογία  για τα δικαιώματα των ζώων επεκτείνει τον ατέλειωτο κατάλογο δικαιωμάτων αποσπασμένων από την υλική τους βάση και τις κοινωνικές συνθήκες και   εξελίσσεται σε ένα είδος  πολιτικής ορθότητας που μέσα από διαφημίσεις, σοκαριστικές εικόνες, ισχυρισμούς καταλαμβάνει σημαντική θέση στη δημόσια συζήτηση. Κι έτσι  ανάγεται σε κοινωνικό ζήτημα, παρόλο, ή ίσως και εξ αιτίας,  που δεν εμπίπτει στις προτεραιότητες του μεγαλύτερου τμήματος της κοινωνίας που είναι η αγοραστική δύναμη, η εργασία, η στέγαση, η υγεία κλπ.

ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑ

 

 Η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη ασκώντας την εξουσία πάνω από τετραετία, με το σύνολο των μέσων μαζικής ενημέρωσης να την υποστηρίζουν, συνεχίζει απρόσκοπτα να προβάλλει για πραγματικότητα μια εικονική στην οποία θριαμβεύει.

       Η συνάντηση προ ημερών του Κ. Μητσοτάκη  με τον τούρκο ηγέτη Τ. Ερντογάν σχεδόν παρουσιάστηκε σαν δικαίωση της πολιτικής της Ελλάδας και προσωπικά του Κ. Μητσοτάκη, ξεκομμένα από τα ευρύτερα σχέδια του αμερικανονατοϊκού παράγοντα, αλλά και τις φιλοδοξίες του Ερντογάν για επιρροή της χώρας του στην περίπλοκη γεωπολιτική της ανατολικής Μεσογείου.  Η  παρέμβασή του Κ. Μητσοτάκη στο θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας, αν και η πολύ προσεκτική και προσεγμένη διατύπωση εγείρει υποψίες για μια συμφωνημένη διαφωνία, η πλειάδα των συμφωνιών που υπογράφηκαν, η διευκόλυνση για τις  βίζες στα 10 νησιά, που ένας κακόπιστος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι αντιμετωπίζονται σαν να βρίσκονται σε άλλο καθεστώς από την υπόλοιπη χώρα, θεωρήθηκαν επιτυχίες της χώρας.

         Από την άλλη,  καθώς η ακρίβεια όλο τον τελευταίο καιρό είναι το κυρίαρχο θέμα της επικαιρότητας,  η κυβέρνηση προσπαθεί να την δικαιολογήσει βγάζοντας τον εαυτό της έξω από το κάδρο των υπευθύνων γι’ αυτή και προσποιείται ότι ενδιαφέρεται για τον έλεγχό της με επιδόματα και καλάθια νοικοκυριού. Και είναι όλα αυτά που λειτουργούν ως το  ελάχιστο δίχτυ ασφάλειας, για να ελέγχονται οι αντιδράσεις του λαϊκού κινήματος, επειδή  πια το κράτος πρόνοιας έχει  …αποσυρθεί και όλοι ομνύουν στις αγορές.  Γιατί η παγκοσμιοποίηση στην πραγματικότητα δεν έχει κάνει το αστικό κράτος ανίσχυρο. Μπορεί το παγκόσμιο κεφάλαιο να κυκλοφορεί ελεύθερα σε όλο τον κόσμο και να διασχίζει κάθε είδους εδαφικά σύνορα, χρειάζεται όμως τοπική υποστήριξη και επιβολή όσο ποτέ, ίσως τώρα περισσότερο από ποτέ. Όλοι αυτοί λοιπόν οι ηγετίσκοι, μικρόνοες και αλαζονικοί όπως ο Κ. Μητσοτάκης, το παγκόσμιο κεφάλαιο εξυπηρετούν με την πολιτική τους και   το προσποιητό ενδιαφέρον για τις λαϊκές ανάγκες, που συγκαλύπτουν με δημαγωγίες.  

           Τριάντα χρόνια  μετά την αγαλλίαση της καπιταλιστικής Δύσης για τη νίκη της επί του κομμουνισμού ο κόσμος της εργασίας θερίζει του καρπούς αυτής της νίκης των καπιταλιστικών κρατών με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους που είναι ανισότητα, φτώχεια, παγκόσμιες  οικονομικές, επισιτιστικές, χρηματοοικονομικές, κοινωνικές και οικολογικές κρίσεις, διακρατικά οργανωμένα εγκλήματα, πολλαπλασιασμός στρατιωτικών εξοπλισμών, πόλεμοι. Με τη Δύση πάντα στο λόγο της να μιλά για δικαιώματα και  ελευθερίες.

          Ο τελευταίος όμως πόλεμος στη Γάζα είναι ένα ισχυρό μάθημα της δυτικής υποκρισίας. Όλοι οι κανόνες έχοντας παραβιαστεί δεν είναι σε θέση πια οι δυτικές δυνάμεις να προσποιηθούν αξιόπιστα ότι υπάρχει κάποιο παγκόσμιο σύστημα κανόνων δικαίου που να υποστηρίζουν, όπως συνέβαινε μετά την ναζιστική ήττα. Πολύ περισσότερο οι  ΗΠΑ που έφτασαν να  ασκήσουν βέτο σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για «άμεση κατάπαυση του πυρός» στη Λωρίδα της Γάζας, όπου συνεχίζεται η σφαγή των αμάχων.

          Και είναι κάποιες τέτοιες συμπεριφορές ή και κάποια λόγια, κάποιες εικόνες που συμπυκνώνουν αυτήν την εφιαλτική πραγματικότητα που τείνει να κυριαρχήσει. Η εικόνα με τους ημίγυμνους Παλαιστίνιους κρατουμένους είναι από τον πόλεμο στην Παλαιστίνη, όμως έρχεται από έναν εφιάλτη που νομίζαμε ότι ξεπεράσαμε με το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου.  

         Οι ίδιες οι ισραηλινές δυνάμεις έδωσαν στη δημοσιότητα ένα βίντεο, στο οποίο εικονίζονται δεκάδες παλαιστίνιοι αιχμάλωτοι καθισμένοι οκλαδόν στο έδαφος, γυμνοί ,μόνο με τα εσώρουχα και τα χεριά ψηλά πίσω από το κεφάλι τους στη Λωρίδα της Γάζας. Οι Ισραηλινοί ισχυρίζονται ότι πρόκειται για άνδρες της Χαμάς, ενώ συνεχίζει για τρίτο μήνα να εξαπολύει συνεχείς βομβαρδισμούς με τις  χερσαίες του επιχειρήσεις να έχουν επεκταθεί σε όλη τη Λωρίδα της Γάζας.

          Οι εικόνες με τους ημίγυμνους Παλαιστίνιους δεν είναι ούτε οι πιο συγκλονιστικές ούτε οι πιο φρικιαστικές από τις επιχειρήσεις των Ισραηλινών. Τα νεκρά ή τραυματισμένα παιδιά, τα γκρεμισμένα κτίρια από τις ισραηλινές βόμβες είναι που αποτυπώνουν τη φρίκη από τις ισραηλινές πολεμικές επιχειρήσεις. Αυτές όμως οι εικόνες των ημίγυμνων ανδρών, που οι ίδιοι οι ισραηλινοί δημοσιοποίησαν, είναι ενδεικτικές  για τα μέσα, πέρα από την ανεξέλεγκτη βία,  που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί για να κάμψουν τον δεινοπαθούντα λαό των Παλαιστινίων. Φαίνεται ότι ένας από τους κεντρικούς στόχους τους είναι η ταπείνωση, η απώλεια της αξιοπρέπειας, για να προκαλέσουν συναισθήματα ντροπής και κατωτερότητας, σ’ ένα ψυχολογικό πόλεμο που καταστρέφει τα ψυχικά αποθέματα των καταδιωκόμενων Παλαιστινίων.    

          Χωρίς ρούχα, αφαιρώντας τους την κοινωνική τους εικόνα,   με τα χέρια πίσω από το κεφάλι, τελείως ευάλωτοι,  οι αιχμαλωτισμένοι είναι εντελώς ανυπεράσπιστοι και ταπεινωμένοι. Αυτή την αναγκαστική υποβίβαση, αυτή τη διαδικασία υποταγής που  θέλει να βλάψει, να αφαιρέσει την υπερηφάνεια, την τιμή, την αξιοπρέπεια του παλαιστινιακού λαού οι Ισραηλινοί με δεκάδες τρόπους σε όλα τα προηγούμενα χρόνια με τις απαγορεύσεις τους προσπαθούσαν να επιτύχουν. Με τους συνεχείς ελέγχους, τους αυθαίρετους περιορισμούς στην καθημερινότητα των Παλαιστινίων τους εξανάγκαζαν να αισθάνονται αβοήθητοι, τους τοποθετούσαν σε μια κατάσταση που ήταν δραματικά κατώτερη από αυτήν που κάθε ελεύθερος άνθρωπος πιστεύει ότι πρέπει να έχει. Και όπως η ταπείνωση και η υποβάθμιση του ατόμου μπορεί να οδηγήσει σε μια εντελώς κατεστραμμένη προσωπικότητα, ανάλογα και ομάδες και ολόκληρες κοινωνίες επηρεάζονται από αισθήματα ντροπής και ταπείνωσης. Και οι Ισραηλινοί κάτω από τη βάναυση πίεσή τους ταπεινώνοντας τους Παλαιστίνιους θέλανε να κάμψουν το φρόνημά τους, για να τους καταστήσουν αδύναμους για αντίσταση στη βία τους.

         Αυτή η δημόσια επίδειξη ταπείνωσης των Παλαιστινίων κρατουμένων είναι μια ακόμα απόδειξη της περιφρόνησης από τους Ισραηλινούς κάθε αρχής και κανόνα του διεθνούς δικαίου με τη σιγουριά ότι η υψηλή προστασία των ΗΠΑ και της ΕΕ τους εξασφαλίζει ασυλία.

           Η απανθρωπιά αυτού του πολέμου έχει προκαλέσει αγανάκτηση σε  χιλιάδες λαού ανά τον κόσμο που διαδηλώνουν ενάντια στο έγκλημα της εθνοκάθαρσης που διαπράττουν οι Ισραηλινοί εις βάρος των Παλαιστινίων. Για την κυρίαρχη εξουσία είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να  αρχίζουν οι λαοί να σκέφτονται για τις πολιτικές που αφήνουν ερήμην τους να εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις και να αναρωτώνται γιατί  δεν υπήρξε σθεναρή αντίσταση και στις άλλες εγκληματικές ενέργειες τους. Κι αυτό θα είναι ο εφιάλτης για τους προπαγανδιστές της κυρίαρχης πολιτικής των οποίων η δουλειά είναι να κατασκευάζουν συναίνεση για απάνθρωπες πολιτικές πράξεις. Η πλατφόρμα συναίνεσης που, δεκαετίες τώρα,  είχε οικοδομηθεί από την οικονομική πολιτική μέχρι  τους λεγόμενους ανθρωπιστικούς πολέμους που εξαθλίωναν εργαζόμενους και εξόντωναν ανθρώπους μοιάζει αυτούς τους τελευταίους μήνες να απειλείται με διάλυση. Η οργή για τις πολιτικές που εξυπηρετούν το κεφάλαιο και φυσικά συνδέονται με τους απάνθρωπους πολέμους φαίνεται να εκφράζεται μέσα από τις κινητοποιήσεις για το σταμάτημα του πολέμου στη Γάζα.

           Το Ισραήλ όσο κι αν θέλει να κρύβεται πίσω από το ολοκαύτωμα για να προσποιείται το θύμα έχει καταστρέψει τη συμπάθεια των ανθρώπων προς αυτό. Αν οι ίδιοι οι Ισραηλινοί  έχουν πιστέψει  ότι οι Παλαιστίνιοι είναι υπάνθρωποι των οποίων οι ζωές αξίζουν ένα μικρό κλάσμα από αυτό που αξίζουν οι δικές τους ζωές και συμπεριφέρονται με ανάλογο με τους ναζί τρόπο προς τις …κατώτερες φυλές δεν μπορούν να απαιτούν και από τον υπόλοιπο κόσμο να υιοθετήσεις τις ρατσιστικές και ναζιστικές τους αντιλήψεις, με όποια προσχήματα.   

            Η νέα διεθνής τάξη που σηματοδότησε η πτώση του κομμουνισμού και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου που ο κυρίαρχος λόγος προπαγάνδισε ότι βασίζεται στην πλουραλιστική δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τα παγκόσμια ανθρώπινα δικαιώματα, τη γενική ευημερία, αποκαλύπτεται ότι περιλαμβάνει οικονομική εξαθλίωση και απάνθρωπους πολέμους.

ΚΙ ΕΝΩ ΣΤΗ ΓΑΖΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ

 

Στο μικρόκοσμο του δικού μας σύμπαντος που εκτείνεται στα όρια της Ελλάδας, οι προσπάθειες δημιουργίας ενός εικονικού κόσμου όπου η Ελλάδα αναπτύσσεται, επεμβαίνει στα παγκόσμια πράγματα, θριαμβεύει δεν περιορίζονται μόνο στις ανακοινώσεις της κυβέρνησης, αλλά συμβάλλουν με τις επιλεκτικές τους ειδήσεις   δημοσιογράφοι όπως και τα έργα και ημέρες των  υπόλοιπων  αστικών κομμάτων.  

        Αμέτρητες λοιπόν οι  ασήμαντες πληροφορίες και τα κουτσομπολιά που συνεχίζουν να  μας κατακλύζουν για τα τεκταινόμενα ενός κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, που εκτέλεσε την αποστολή του για την ενίσχυση του κυρίαρχου συστήματος και τώρα θα πρέπει να αναδιοργανωθεί είτε διαλυόμενο είτε συγχωνευόμενο με άλλα είτε μεταλλασσόμενο. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι πληροφορίες για τις αποφάσεις και δράσεις της κυβέρνησης που θέλουν να ορίσουν και να καθορίσουν τις ζωές μας, μοιράζοντας υποσχέσεις  και δημιουργώντας ψευδαισθήσεις. Έτσι, πατώντας πάνω στον κοινωνικό αυτοματισμό δικαιολογείται από κυβέρνηση και παρατρεχάμενους δημοσιογράφους το νομοσχέδιο για τη φορολόγηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αυτοαπασχολούμενων, με τον απώτερο στόχο  τη διάλυσή τους και ενίσχυση των μεγάλων εταιρειών με φτηνούς μισθωτούς. Ακόμα και το φιάσκο με την επίσκεψη του πρωθυπουργού  Κ. Μητσοτάκη στο Λονδίνο και τη συνάντηση που ακύρωσε τελευταία στιγμή ο Βρετανός πρωθυπουργός Ρ. Σούνακ, γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί σαν έκφραση αδυναμίας του  Ρ. Σούνακ   και κυριαρχίας του Κ. Μητσοτάκη που είναι αυτός που εκθέτει τον πανικό της βρετανικής κυβέρνησης. Παραβλέποντας βέβαια ότι αυτή η απαράδεκτη συμπεριφορά του βρετανού πρωθυπουργού θα ήταν αδιανόητο να εκδηλωθεί σε ηγέτη χώρας θεωρούμενης ισότιμης.  

          Στην πραγματικότητα όμως η ακρίβεια τραβά την ανηφόρα, που υπόσχεται θεραπεία της η κυβέρνηση  με επιδόματα ή πρόστιμα για την αισχροκέρδεια,  η δημόσια υγεία πνέει τα λοίσθια, αδύναμη, ως υποχρηματοδοτούμενη, να ανταπεξέλθει στις ανάγκες των ανθρώπων που προσφεύγουν σ’ αυτή, ενώ πνίγουν στην αφάνεια οι δημοσιογράφοι τις διαμαρτυρίες των γιατρών,  οι πόλεμοι στην Ουκρανία και Γάζα συνεχίζονται. Και η πολιτική μας ηγεσία σύσσωμη συντάσσεται με τη …σωστή πλευρά της Ιστορίας είτε στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία είτε με επισκέψεις στο Ισραήλ και με  συνεχείς αναφορές στο δίκαιο της αυτοάμυνας του Ισραήλ.

          Η καπιταλιστική Δύση με τα ιμπεριαλιστικά της σχέδια συνεχίζει να υποστηρίζει τα εγκλήματα του Ισραήλ και οι δυτικοί πολιτικοί, μαζί με τους δικούς μας,  μπαίνουν στην ουρά για να το επιδοκιμάσουν, ενώ φωτογραφίες και βίντεο από την κατεστραμμένη Γάζα, που έχουν πληθύνει τώρα με την ολιγοήμερη κατάπαυση του πυρός,  αποτυπώνουν τις θηριωδίες του. Η λωρίδα της Γάζας είναι πια ένας σωρός από ερείπια. Σπίτια γκρεμισμένα από όπου οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να βγουν, κτίρια που κονιορτοποιήθηκαν, δεν εξαιρέθηκαν ούτε τα νοσοκομεία, ενώ άνθρωποι κρύβονταν σ’ αυτά  ψάχνοντας καταφύγιο. Εικόνες που συνοψίζουν τον 21^ο αι.

          Δεν είναι διατεθειμένη η Δύση, δηλ. οι ΗΠΑ με τους δορυφόρους της,  να θέσει υπόλογο το Ισραήλ για παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου. Θεωρώντας το θύμα, με επίκληση πάντα του ολοκαυτώματος και βαφτίζοντας τρομοκρατία κάθε αντίσταση των Παλαιστινίων στις βαρβαρότητές του, το αντιμετωπίζουν ως sui generis περίπτωση που αποκλείει τη λογοδοσία. Οι επανειλημμένες παραβιάσεις του ανθρωπιστικού δικαίου, οι επιθέσεις τους στη Γάζα, οι εποικισμοί στη Δυτ. Όχθη, η εφαρμογή του  απαρτχάιντ, η προσάρτηση εδάφους παρουσιάζονται ως ενέργειες στα πλαίσια της αυτοάμυνάς του.

           Βλέπουμε μια μαζική και άνευ προηγουμένου επίθεση σε όλους τους θεσμούς που αποσκοπούν στη διατήρηση του διεθνούς δικαίου, στον ίδιο το ΟΗΕ, ακόμα και με φυσική καταστροφή των υποδομών του στη Γάζα και σκοτωμούς  των εργαζομένων του, και καταπάτηση των νόμων και αρχών που δημιουργήθηκαν για να υπερασπιστούν και να εκπροσωπήσουν, τόσο από το Ισραήλ όσο και τον υποστηρικτή τους τις ΗΠΑ. Οι οποίοι υπερασπίζονται μαζί με τους συμμάχους τους εκείνη την τάξη και σύστημα που είναι προς το συμφέρον τους.

          Η απανθρωποίηση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ γίνεται φανερή όχι μόνο από τις ενέργειές τους, αλλά και από το λόγο τους που ο ρατσισμός  του πραγματικά σοκάρει. Το Ισραήλ με την εύνοια των ΗΠΑ ζει στο δικό του σύμπαν  που κανονικοποιεί την καταπίεση και κακοποίηση των Παλαιστινίων και ο βάρβαρος τρόπος που τους φέρεται σαν να μην είναι άνθρωποι, για το Ισραήλ εκφράζει απλώς τον τυπικό τρόπο που βλέπει τα πράγματα. Η Δύση με την υποστήριξη της στο Ισραήλ νομιμοποιεί τη συλλογική τιμωρία του λαού της Γάζας, επειδή εξέλεξαν τη Χαμάς, παραβιάζοντας κάθε κανόνα του Διεθνούς Δικαίου που συντάχτηκε μετά τις θηριωδίες του Β παγκόσμιου πολέμου. Και πριν τη δολοφονία χιλιάδων, οι κάτοικοι της Γάζας, στερούνταν τις πιο βασικές ελευθερίες, όπως το δικαίωμα στην κυκλοφορία, πρόσβαση σε κατάλληλη υγειονομική περίθαλψη, πρόσβαση σε πόσιμο νερό, τη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας για μεγάλο μέρος της ημέρας. Και όμως κανείς στη λεγόμενη διεθνή κοινότητα δεν έχει προσέξει ότι αυτό που κάνει το Ισραήλ είναι ο ορισμός της συλλογικής τιμωρίας. Το εγχειρίδιο των κανόνων για το Διεθνές Δίκαιο ξαναγράφεται από το Ισραήλ με τη συνδρομή της ιμπεριαλιστικής Δύσης.

          Αυτή η προσέγγιση του παλαιστινιακού δράματος από τη Δύση, από τη μια επιδοκιμασίες για τη γενοκτονική ισραηλινή πολιτική έναντι της Γάζας και από την άλλη απόπειρα κατάπνιξης κάθε διαφωνίας χαρακτηρίζοντας την μάλιστα ως αντισημιτισμό είναι η νέα σκευή με την οποία αρχίζει η φασίζουσα πολιτική να εγκαθίσταται ανά την καπιταλιστική Δύση. Η χρόνια διολίσθηση σε φασίζουσες  πρακτικές μορφοποιείται όλο και πιο ξεκάθαρα. Ο αντικομμουνισμός της ΕΕ δείχνει το μόνιμο εχθρό του καπιταλισμού, τον κομμουνισμό, η  στοχοποίηση των αράβων ονοματίζει τον νέο αποδιοπομπαίο τράγο, τον ισλαμικό κίνδυνο, η ευκαμψία των εργαζομένων προς την κυρίαρχη τάξη οδηγεί σε εκκλήσεις βοήθειας και απόγνωση. Δημιουργείται το υπόβαθρο για να στηριχτεί ο φασισμός όταν τον χρειαστεί η κυρίαρχη τάξη.

           Οι λαοί που διαδηλώνουν ενάντια στις θηριωδίες του Ισραήλ και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους Παλαιστίνιους είναι το αισιόδοξο μήνυμα ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό και στη δολοφονική πολιτική της κυρίαρχης τάξης των καπιταλιστών.