ΠΑΛΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

 

Στην Αργεντινή το εκλογικό σώμα ψήφισε πρόεδρο τον ακροδεξιό Μιλέι, ενώ στην Ολλανδία πλειοψήφησε  το  κόμμα του ακροδεξιού Γκέρτ Βίλντερς. Στο Δουβλίνο, με  αφορμή επίθεση με μαχαίρι εναντίον παιδιών, όταν διαδίδεται πληροφορία ότι ο δράστης είναι μετανάστης μουσουλμάνος το ξέσπασμα βίας,  που περιλάμβανε  καταστροφές και πλιάτσικο στην πόλη, από ομάδες τις οποίες ο αρχηγός της αστυνομίας χαρακτήρισε χούλιγκαν που οδηγούνται από την ακροδεξιά ιδεολογία, ήταν απρόσμενο και τεράστιο. Η φασιστική και ακροδεξιά ιδεολογία από την πολιτική ηγεσία των αστικών δημοκρατιών μας συνεχίζει να αποκηρύσσεται. Όπως λοιπόν κάθε φορά που η ακροδεξιά εκλέγεται ή   πλησιάζει επικίνδυνα  να ασκήσει πολιτική εξουσία ξαναρχίζουν οι αναλύσεις επί αναλύσεων περιγράφοντας το φαινόμενο και  επαναλαμβάνονται οι εκφράσεις ανησυχίας γι’ αυτό όπως και οι προσπάθειες διαφοροποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος από αυτήν.  

       Ακροδεξιές επιλογές μοιάζουν να  προέρχονται από απόγνωση. Είτε στην Αργεντινή που μοιάζει να ψήφισαν ενάντια στα οικονομικά τους συμφέροντα από αντίδραση σε ένα status quo καταστροφικό για την εργατική τάξη είτε στην Ιρλανδία  που οι οικονομικές ανισότητες ευνοούν το ρατσισμό είτε στην Ολλανδία της ευμάρειας που το κυρίαρχο σύστημα έχει αποδεχτεί τους μετανάστες ως απειλή εστιάζοντας σ’ αυτούς σαν αιτία  κάθε αποτυχίας του. Παντού το κυρίαρχο σύστημα  κατευθύνει  το εκλογικό σώμα σε ακροδεξιές επιλογές. Αυτό που εκφράζεται στις κάλπες είναι κούραση, μια ψήφος διαμαρτυρίας ενάντια σε μια πολιτική ηγεσία που συστηματικά αφαιρεί όλα τα δικαιώματα και  ασκεί στην πραγματικότητα μια ακροδεξιά πολιτική επενδυμένη με ανθρωπιστική φρασεολογία. Ο πόνος από την παρατεταμένη και επιδεινούμενη οικονομική κρίση που δεν αφήνει καμιά διέξοδο οδηγεί σε επιλογές που διαφημίζονται για  αντισυστημικές, χρεώνοντας τα αδιέξοδα στο γείτονα μετανάστη ή τον διεφθαρμένο δημόσιο υπάλληλο ή τον φοροφυγά επαγγελματία.  Μόνο όπου υπάρχει ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα που αντιστέκεται αυτή η ακροδεξιά ή φασιστική στροφή δεν έχει ελπίδα. Γι’ αυτό και είναι σημαντική η ύπαρξη του Κομμουνιστικού Κόμματος που το οργανώνει και κατευθύνει.  

         Και στη χώρα μας,  τα αστικά πολιτικά κόμματα που όλα τους συνδέονται με την παρακμή της, αφού αυτά έχουν αναλάβει την καπιταλιστική διαχείριση, δυσκολεύονται να πείσουν. Γι’ αυτό  κάθε φορά θα πρέπει να μεταλλάσσονται ή να κλωνοποιούνται υποκρινόμενα αντισυστημικότητα ή εθνικισμό για να παραπλανούν. Η τελευταία, επιτυχής προσπάθεια παραπλάνησης ήταν η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αφού εκτέλεσε το ρόλο του, εγκλωβισμού και αποδυνάμωσης λαϊκών αντιδράσεων για αποδοχή και συναίνεση στις επιβαλλόμενες πολιτικές επιλογές, δεν έχει και πολλούς λόγους να συνεχίζει την παρουσία του στο πολιτικό σκηνικό, αφού πια δεν πείθει. Γι’ αυτό και τεμαχίζεται  εν μέσω ξεκατινιάσματος, με το εναπομείναν αναγνωρισμένο ως ΣΥΡΙΖΑ στη βουλή τμήμα του να παριστάνει την αξιωματική αντιπολίτευση με τον αγνώστου ταυτότητας πρόεδρό του Κασσελάκη να συνεχίζει εξαγγελίες για το μέλλον του κόμματος  σε μορφή σχολικής έκθεσης ιδεών. Και τα υπόλοιπα κομμάτια του επιχειρούν, ψελλίζοντας περί αριστεράς και αξιών, να επαναλάβουν το αφήγημα που  ο πρώην πρόεδρος Α. Τσίπρας  χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τόσο ασύστολα.

         Κι εν τω μεταξύ, παραπλανώντας και η Ν.Δ υπόσχεται οικονομική ευεξία τα επόμενα χρόνια. Προς το παρόν βέβαια  επιδεικνύει ένα φιλάνθρωπο προφίλ με το μοίρασμα επιδομάτων για οικονομικά ευάλωτους που συνοδεύονται από δανεική αριστερή ρητορική. Ακόμα και η νέα φορολογική επιδρομή που συνέπειά της θα είναι «ο θάνατος του εμποράκου» επενδύεται με φιλεργατικά χαρακτηριστικά. Ότι και καλά η φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων επαγγελματιών στερεί πόρους από παιδεία ή υγεία, ότι δεν είναι ηθικό να μην κατανέμονται εξίσου τα φορολογικά βάρη, πάντα βέβαια ξεχνώντας το μεγάλο κεφάλαιο που δεν φορολογείται ή στην καλύτερη περίπτωση αφήνεται στην καλή του πρόθεση, όπως η εθελοντική εισφορά των 40 εκατομμυρίων των εφοπλιστών που νομοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Συγχρόνως, συνεχίζεται η προσπάθεια διαίρεσης των εργαζομένων, για αποτελεσματικότερη χειραγώγηση. Διογκώνοντας παθογένειες κάθε τομέα εργασίας η κυβέρνηση ξεκινά …εκστρατεία για την εξυγίανσή του, δήθεν προς όφελος άλλων που προσπαθεί να προσεταιριστεί. Κι έτσι οι όποιες αντιδράσεις να συναντούν κοινωνική αποδοκιμασία, για να συνεχίζει η κυβέρνηση απρόσκοπτα και προς όφελος της κυρίαρχης τάξης την εφαρμογή της πολιτικής της. Όταν όμως  κάθε κομμάτι εργαζομένων που νιώσει την καπιταλιστική επίθεση συνειδητοποιήσει την ταξική του θέση και πάψει να στέκεται απέναντι από άλλες κοινωνικές ομάδες, όπως συνέβη παλιότερα σε μεγάλη έκταση με τους ελεύθερους επαγγελματίες, τότε αρχίζει να αφυπνίζεται το εργατικό κίνημα.    

         Στην αναζήτηση των αιτίων για την άνοδο της ακροδεξιάς, τα συστημικά μέσα αποφεύγουν να την χρεώσουν στην νεοφιλελεύθερη πολιτική της καπιταλιστικής επίθεσης που έχει γονατίσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και βεβαίως στην απογοήτευση που προκάλεσε αυτή η οπορτουνιστική  αριστερά, με όποια της μορφή, επειδή όπου εξελέγη πρόδωσε τις προσδοκίες των καταπιεσμένων.  

          Μόνο που η άνοδος των ψήφων για ακροδεξιά και φασιστικά κόμματα δεν είναι απλώς ένα αυτόματο αντανακλαστικό της οικονομικής κρίσης, της λιτότητας και της αυξανόμενης ανισότητας. Η αναγωγή σε καθαρά οικονομικά ερμηνευτικά σχήματα της ανόδου της ακροδεξιάς οδηγεί σε μια στενή απάντηση που βρίσκει τη λύση μόνο  στην εκλογή κυβερνήσεων  κατά της λιτότητας και των περικοπών των μισθών, υπονομεύοντας την ανάγκη να αμφισβητηθούν οι φασιστικές οργανώσεις ή οι ρατσιστικές ιδέες που προωθούνται και τροφοδοτούν ενέργειες και δράσεις. Θα πρέπει η εστίαση να γίνει στον τρόπο που η κυρίαρχη τάξη με τα κόμματα που την εκπροσωπούν και μέσα ενημέρωσης που ελέγχει έχει ανταποκριθεί στις διάφορες κρίσεις μετακινώντας στο κέντρο της πολιτικής ατζέντας ρατσιστικά επιχειρήματα και κάνοντας αποδεκτές τις ιδέες της άκρας δεξιάς και του φασισμού.

          Όταν όμως  με το κόμμα της εργατικής τάξης το λαϊκό κίνημα  οργανώνεται για να γίνει ισχυρό και ρωμαλέο, τότε η απάντηση στην οικονομική κρίση μπορεί  να είναι η αλληλεγγύη και ο θυμός της εργατικής τάξης που να κατευθύνονται στην πλούσια και άρχουσα τάξη και τροφοδοτούν αγώνες.

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΣ

 

Και συνεχίζεται στη γειτονιά μας το έγκλημα  των  Ισραηλινών. Οι οποίοι διαπράττουν όλα αυτά που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο θα χαρακτηρίζονταν εγκλήματα πολέμου εις βάρος των παλαιστινίων με την ανοχή και συνδρομή του δυτικού ιμπεριαλισμού  στου οποίου τους σχεδιασμούς η αστική μας τάξη σχεδόν περιχαρής συμμετέχει.  

        Και συνεχίζεται στη χώρα μας να επιδεικνύεται από την πολιτική μας ηγεσία μια  τέτοιας έκταση σκόπιμη πολιτική αφέλεια και απροκάλυπτος ιδεολογικός τυχοδιωκτισμός, ώστε  να δικαιολογούνται  οι επιλογές της, ενώ δυο πόλεμοι μαίνονται, η οικονομία γονατίζει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και η δολοφονική αυταρχικότητα της εξουσίας σε όλες τις εκφάνσεις της διαχέεται στην καθημερινότητά μας, ιδίως των πιο περιθωριοποιημένων όπως οι τσιγγάνοι.

         Γι’ αυτό και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη εναντίον της ακρίβειας, με αυστηρά μηνύματα στις πολυεθνικές ότι η Ελλάδα δεν είναι μπανανία για ν’ αυξάνουν τις τιμές των προϊόντων τους και  οι …αυτοψίες του σε σούπερ μάρκετ για επισκόπηση τιμών σε τρόφιμα ή οι δηλώσεις του υπουργού ανάπτυξης  Κ. Σκρέκα για ανάπτυξη της χώρας με ρυθμό τριπλάσιο έως τετραπλάσιο σε σχέση με τον αντίστοιχο της ευρωζώνης εντάσσονται στα παραδοσιακά πολιτικά τεχνάσματα που οι κατέχοντες την εξουσία χρησιμοποιούν για να παραπλανούν. Έτσι επιδεικνύουν σθένος και αγωνιστικότητα, επιβεβαιώνουν την ικανότητά τους να είναι αποτελεσματικοί προς όφελος του λαού, αλλά προπάντων εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους προς τους πολλούς που εξαθλιώνει η πολιτική τους. Γι’ αυτό και δεν είναι φειδωλοί σε δηλώσεις για εξάντληση κάθε δημοσιονομικού περιθωρίου που υπάρχει για να στηρίξουν όλους εκείνους που έχουν ανάγκη. Αγαπημένη μεταφορά είναι ότι θα ξύσουν τον πάτο του βαρελιού.  

          Η πολιτική ηγεσία της  χώρας μοιάζει να έχει θέσει ως στόχο να αποσπάσει από την πλειοψηφία τη συναίνεση στις πιο απάνθρωπες πολιτικές της θεωρούμενες ως απόλυτη φυσική αναγκαιότητα και την αποδοχή της επιχείρησης ολοκληρωτικού πνιγμού κάθε αντίστασης σ’ αυτές.

           Γι’ αυτό το σκοπό είναι σύνηθες άτομα και ομάδες εξουσίας να εγκαταλείπουν πολιτικές θέσεις που είχαν πριν ενστερνιστεί για χάρη άλλων, ανάλογα με τις θέσεις που υπερασπίζονται, συντηρώντας ένα ρευστό και νεφελώδες πολιτικό τοπίο, όπου τίποτε δεν διακρίνεται και όλα συγχέονται. Και δεν είναι μόνο ο Α. Γεωργιάδης, αν και το πιο κραυγαλέο, τυπικό δείγμα μιας τέτοιας συμπεριφοράς, όταν αναζητούνται διέξοδοι πολιτικά ευκαιριακές, πηγαίνοντας από το ένα άκρο στο άλλο, καλλιεργώντας τον πολιτικό φανατισμό της ευκαιρίας και δικαιώνοντας στην τελική  μια ακροδεξιά πολιτική.

         Τέτοιες κινήσεις και δηλώσεις ιδεολογικού τυχοδιωκτισμού και πολιτικής ασάφειας τον τελευταίο καιρό κυριάρχησαν στην κατ’ όνομα αξιωματική αντιπολίτευση του 17%, το ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν είναι μόνο ο νεοεκλεγείς αρχηγός του Σ. Κασσελάκης που συμπεριφέρεται σαν διευθυντής επιχείρησης απαιτώντας  αποτελέσματα από τους υπαλλήλους του, δηλ. τα μέλη του κόμματος, και διαβεβαιώνει για την δική του ικανότητα να βρίσκει λύσεις καταφεύγοντας σε τέτοια τρυκ για να αποκρύψει την ιδεολογική του ένδεια και την απουσία οράματος που διανοίγει προοπτικές. Είναι και οι διαφωνούντες, είτε αποχωρήσαντες από το κόμμα είτε διαπραγματευόμενοι την παραμονή τους σ’ αυτό, που θέλουν, εν ονόματι μιας αριστεράς που καπηλεύτηκαν, να υποκρίνονται ότι προασπίζονται μια ιδεολογική πρωτοπορία όταν το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να συσκοτίσουν τις ταξικές και αγωνιστικές προοπτικές του λαϊκού κινήματος. Σε μια εποχή όμως πολλαπλών κρίσεων με τους πολέμους όλο και να μας πλησιάζουν και διευρυμένου αυταρχισμού, που η συμβολή της κυβέρνησης Τσίπρα ήταν καθοριστική, η  αναφορά υπουργών εκείνης της κυβέρνησης όπως ο Ε. Τσακαλώτος και η Ε. Αχτσιόγλου στην ιστορία της αριστεράς ή σε νικηφόρα προοπτική της ριζοσπαστικής αριστεράς μοιάζει να αφορά μόνο την καρικατούρα της.

          Όλα τα στοιχεία της συντήρησης με τα οποία ενσταλάζεται στην ψυχή των ατόμων η ιδεολογία της εκάστοτε καθεστηκυίας κοινωνίας και εξασφαλίζεται έτσι η προσχώρηση τους στον τρόπο ζωής αυτής της κοινωνίας τα έχουμε δει να βρυκολακιάζουν, να εισβάλλουν και να κατακλύζουν αυτό που ονομάζονταν  προοδευτική, ανανεωτική αριστερή αντίληψη, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, κι εκφράζονταν από τη σοσιαλδημοκρατία. Μόνο που η σοσιαλδημοκρατία απέτυχε να προσφέρει τίποτε για πάνω από 100 χρόνια, εκτός από  καπιταλιστική μιζέρια και ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό δεν είναι πιο εμφανές από ό, τι στη χώρα μας , όπου κάθε υπόσχεση και ευσεβής πόθος έγινε  ανοιχτή προδοσία με την κυβέρνηση Τσίπρα. Προσπάθησε ακόμα και ως αντιπολίτευση να περιορίσει το λαϊκό κίνημα σε έναν μικροπρεπή κοινοβουλευτισμό, ικετεύοντας για ψίχουλα,  να οδηγήσει  στην υποστήριξη κάθε ιμπεριαλιστικού πολέμου, να αποδυναμώσει, διαιρέσει και αποπροσανατολίσει το κίνημα των εργαζομένων. Είναι το δίδυμο αδελφάκι της δεξιάς Ν.Δ που θέλει να εκτείνεται μέχρι το περίφημο, και πάντα προς αναζήτηση, κέντρο. Και καθώς πια εξεμέτρησε το ζην,  με τη μορφή του ΣΥΡΙΖΑ, μη μπορώντας πια να πείθει και να παραπλανά δοκιμάζονται άλλοι σχεδιασμοί.

         Γι’ αυτό και το κυβερνών κόμμα της Ν.Δ και τα δυο σοσιαλδημοκρατικά συγκοινωνούντα κόμματα της αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με όλο το συρφετό των μικρών ακροδεξιών κομμάτων καταβάλλουν προσπάθειες να ισορροπήσει το πολιτικό σύστημα, χωρίς εκπλήξεις  και απρόοπτα, εφευρίσκοντας αντίπαλους μεταξύ τους.  Είναι που η κυρίαρχη τάξη στη χώρα μας, έχοντας απειληθεί η εξουσία της από τους κομμουνιστές   πάντα παίρνει τα μέτρα της,  όσο συνεχίζει να υπάρχει ένα εκατόχρονο Κομμουνιστικό Κόμμα με ιστορία ζυμωμένη με τους αγώνες και τις ελπίδες του λαού που φαίνεται  τώρα τελευταία να διευρύνεται η απήχησή του.

       Γιατί  η απαίτηση ν’  αλλάξει  η ζωή μας προβάλλει με μύριους  τρόπους. Και καθώς  διανύουμε φάση  παρακμής των αστικών πολιτικών κομμάτων που αδυνατούν να το εκφράσουν,  μπορεί όμως κανείς  αντίστροφα ν’ αφουγκραστεί τον αχό από το κίνημα αμφισβήτησης που βρίσκεται σε ανιούσα. Οι λαϊκές αντιδράσεις στην εθνοκάθαρση στη Γάζα είναι μια ένδειξη. Κι αν σαν άτομα αισθανόμαστε αδύναμοι να συλλάβουμε και να αντιδράσουμε στην πολυπλοκότητα των σημερινών εξελίξεων,  σαν συλλογικά όμως υποκείμενα έχουμε  μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικός ο ρόλος του Κομμουνιστικού Κόμματος που εμπνέει και οργανώνει το λαϊκό κίνημα.  

ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΘΥΤΩΝ

 

Οι ισχυρότεροι θεσμοί του κόσμου θέλουν να αποστρέψουμε το βλέμμα μας, να απομακρυνθούμε, να στρέψουμε την προσοχή μας αλλού από τη Γάζα,  τον τόπο που συντελείται ένα μήνα τώρα μια σφαγή που ονοματίζεται δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Κι όσο οι λαοί διαδηλώνουν την αλληλεγγύη τους στον πολύπαθο παλαιστινιακό λαό, τόσο οι κυβερνήσεις της Δύσης συκοφαντούν αυτόν τον λαό και δικαιολογούν εξαίροντάς τον σφαγέα του, τους Ισραηλινούς. Και όσο αποδεικνύεται η διάσταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και το ψέμα της προπαγάνδας της κυρίαρχης εξουσίας τόσο πιο πολλοί άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι η δυτική τάξη των πολιτικών και των μέσων ενημέρωσης έλεγε ψέματα για τη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστίνης όλο αυτό το διάστημα, με λογική συνέπεια να συνειδητοποιούν ότι πιθανώς λέγανε ψέματα για όλες τις άλλες  εξωτερικές συγκρούσεις επίσης, του πολέμου της Ουκρανίας συμπεριλαμβανομένου.

        Χρόνια τώρα, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης κάθε επίθεση της ιμπεριαλιστικής Δύσης για τα συμφέροντά της,  παντού όπου γης, που προκαλούσε συγκρούσεις αυτές χρεώνονται σε πολιτισμικές διαφορές. Ήταν που διακηρύχτηκε ότι παρήλθε η εποχή των ιδεολογιών και ο οικουμενισμός του οικονομιστικού φιλελευθερισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα επέφερε ευημερία και ειρήνη. Ανθρωπιστικές κενολογίες και υποβολιμαίες  πεποιθήσεις για εξασθένιση των αντιθέσεων λόγω των πνευματικών επιδράσεων της ενιαίας παγκόσμιας οικονομίας απαξίωναν κάθε αντίδραση στις ενέργειες  των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ με βοηθό τους την Ε.Ε να εκμεταλλευτούν ανθρώπους και πλούτο από Αφρική και Ασία, σε μια προσπάθεια αναβίωσης της αποικιοκρατίας με νέο πρόσωπο. Το Ισλαμ ανακηρύχτηκε σε εχθρό της …προοδευτικής Δύσης του ανθρωπισμού και της ελευθερίας και το Ισραήλ, προπύργιο της δύσης στην περιοχή της Μ. Ανατολής,  θεωρείται ότι σκοτώνοντας αμάχους στη Γάζα προστατεύει τον πολιτισμό της, εξασφαλίζει την  επιβίωσή του. Κανείς βέβαια απ’ όλους αυτούς που θεωρούν ότι οι αιτίες των συγκρούσεων δεν είναι τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα αλλά οι πολιτισμικές διαφορές δεν έχει μπει στον κόπο να καταδείξει ποια ακριβώς στοιχεία του κάθε πολιτισμού ωθούν στη σύγκρουση και γιατί αυτά εκδηλώνονται και επηρεάζουν ειδικά τώρα και με τέτοια ένταση και σε ειδικές περιοχές ενεργειακού και γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος. Όποιος λαός αντιστέκεται βαφτίζεται τρομοκράτης και όλη η ιμπεριαλιστική Δύση συγχρονίζει τις αντιδράσεις της για να  τον αφανίσει μέσα στην απαξίωση και τη συκοφαντία.

       Και στη χώρα μας, σ’ όλο τον 21^ο αι.  όλο το αστικό πολιτικό σύστημα, άλλοτε ξεκάθαρα κι άλλοτε με μισόλογα, όσο να μπορεί να ξεγελά για να χειραγωγεί ευκολότερα, στην προσπάθειά του να μπορέσει η κυρίαρχη τάξη να γίνει αποδεκτή στη μοιρασιά των ιμπεριαλιστικών κερδών ομνύει στη δύναμη του Ισραήλ χωρίς όρια. Προσπαθεί να παίξει έναν αποικιακό και ιμπεριαλιστικό ρόλο στη Μ. Ανατολή τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ μη έχοντας μια αποικιοκρατική ιστορία η Ελλάδα σαν κράτος  ήταν κοντινή με τον αραβικό πληθυσμό. Τώρα όμως άκριτα δείχνει την πλήρη υποστήριξή της στο Ισραήλ, με τον πρωθυπουργό, αφού έδωσε ό,τι διευκόλυνση έχει ζητηθεί από τις ΗΠΑ, να ψελλίζει από το Παρίσι,  στην Ανθρωπιστική Διάσκεψη για τους αμάχους στη Γάζα, κάτι κενά λόγια για ανακούφιση του πόνου, για το ρόλο που αναμένεται να παίξει στη παροχή βοήθειας στη Γάζα. Κενά λόγια που δεν μπορούν ν’ αντισταθμίσουν τον επιδεικνυόμενο υπερβάλλοντα ζήλο υποστήριξης στο Ισραήλ απ’ όλο τον κρατικό μηχανισμό  που απαξιώνει και το όποιο κύρος της πολιτικής μας  ηγεσίας. Όπως συνέβη με την προσαγωγή, αναζητώντας εκ των υστέρων τους λόγους γι’ αυτό,  στη ΓΑΔΑ νεαρού παλαιστίνιου  που στο μεγάλο συλλαλητήριο της Κυριακής για την Παλαιστίνη στο Σύνταγμα ύψωσε παλαιστινιακή και ελληνική σημαία σε στύλο φωτισμού, με προσωπική παραίνεση, σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Π. Μαρινάκη, του υπουργού προστασίας του Πολίτη  Γ. Οικονόμου. Ο οποίος σε ανάρτησή του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης επαινεί την ΕΛΑΣ που «δρα συνετά και αποτελεσματικά στο πλαίσιο της νομιμότητας και των δημοκρατικών κανόνων». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πολύς υπουργός Παιδείας Κ. Πιερρακάκης, που διαφημιζόταν σαν τεχνοκράτης γκουρού της τεχνολογίας στο προηγούμενο υπουργείο του, ο οποίος στη συνάντησή του με Προεδρείο  του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας με αφορμή πρόσφατη ανακοίνωση της ΟΛΜΕ σχετικά με τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, στράφηκε εναντίον της κατηγορώντας την, με λογικές πιρουέτες ταύτιζε ανακοίνωση της  συνδικαλιστικής ομοσπονδίας με το ρόλο του σχολείου, ότι διακρίνει «τα θύματα της τρομοκρατίας ή ενός πολέμου  σε αθώους και ενόχους». Και όλα αυτά γιατί τόλμησε η ΟΛΜΕ να  εκφράσει την αλληλεγγύη της στον Παλαιστινιακό λαό και να καλέσει τους εκπαιδευτικούς σε συμμετοχή σε κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προς τον δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης.

           Μόνο που όση προπαγάνδα κι αν καταναλώνει η Δύση η ιστορική πραγματικότητα δεν μπορεί να αλλάξει. Το Ισραήλ χτίστηκε στα ερείπια της Παλαιστινιακής Αραβικής κοινωνίας και η δημιουργία του είχε ως αποτέλεσμα την εθνοκάθαρση, τον κατακερματισμό και την εξορία σε μεγάλη κλίμακα. Κάθε φορά που το κράτος του Ισραήλ εγκληματεί σε μεγάλη κλίμακα, αναλαμβάνει η δυτική προπαγάνδα να επικαλείται τους διωγμούς των εβραίων του παρελθόντος για να εκτρέπεται  η απόπειρα κριτικής του παρόντος. Εμφανές γίνεται αυτό με τις ανακοινώσεις για την 85^η επέτειο της νύχτας των Κρυστάλλων  στη Γερμανία, «πρελούδιο των εγκλημάτων του εθνικοσοσιαλισμού», όπου η  Δύση φοβάται για την αναζωπύρωση του αντισημιτισμού, χαρακτηρίζοντας σαν αντισημιτισμό όποια κριτική στην εγκληματική πολιτική του Ισραήλ. Η επίκληση των εγκλημάτων του ναζισμού εναντίον των Εβραίων μοιάζει να χρησιμοποιείται σαν τέχνασμα για να ποινικοποιηθεί κάθε κριτική στο κράτος του Ισραήλ και να αποκρυφτεί ότι στην πραγματικότητα αυτοί που είναι πια παρίες στη Δύση είναι οι σκουρόχρωμοι μουσουλμάνοι, ανέστιοι και καταδιωγμένοι. Άλλωστε βιάστηκε η πρώην  επίτροπος στην Ε.Ε Α. Διαμαντοπούλου που έκανε καριέρα ως μέλος του ΠΑΣΟΚ όσο αυτό ήταν κόμμα εξουσίας, σε ένα συνέδριο, απ’ αυτά που προσπαθούν να κάνουν ξανά αξιόπιστες ιδέες χρεωκοπημένες και αντιλήψεις καταδικαστέες, του Κύκλου Ιδεών με τίτλο «Η Ελλάδα Μετά» να εκφράσει την ευχή «σε 100 χρόνια να μην γίνει διά της βίας η Ευρώπη σκουρόχρωμη». Ομολογώντας έτσι ποιους στοχεύουν οι πολιτικές της ανθρωπιστικής Ευρώπης, που κανονικοποιούν τον ρατσισμό, εργαλειοποιούν την ανασφάλεια και ανάγουν σε φυσικό νόμο τις ανισότητες.

        Όμως η Γάζα είναι πολύ κοντά μας και η αγριότητα των σφαγών,  εκτοπίσεων και αποκλεισμών την κάνει ένα από εκείνα τα ζητήματα όπου δεν μπορεί να υπάρξουν απόψεις της άλλης πλευράς. Η υποστήριξη μιας γενοκτονικής σφαγής δεν είναι αποδεκτή άποψη για κανέναν, όσο κι αν ακαδημαϊκοί παλεύουν να ανασύρουν από το βάθος της ιστορίας σφαγές, όπως της Τριπολιτσάς, για να μετριάσουν και να αιτιολογήσουν αυτό που κάνουν οι Ισραηλινοί στη Γάζα. Μετά το Ολοκαύτωμα δεν υπάρχει κανείς στη Δύση που να μην ξέρει τα όρια του ανθρωπισμού και να δικαιολογείται για το ξεπέρασμά τους. Πολύ περισσότεροι οι Ισραηλινοί που οι πρόγονοί τους υπήρξαν θύματα και γι’ αυτό θεωρούν ότι τους επιτρέπεται να συμπεριφέρονται χειρότερα από τους θύτες τους, τους ναζιστές. Κι επειδή δεν μπορεί πια η Δύση  να προσποιείται ότι το Ολοκαύτωμα έχει καθολικά διδάγματα που αφορούν όλους τους ανθρώπους, επειδή γνωρίζει ότι είναι συνένοχη στη γενοκτονία, επαναλαμβάνει  ότι το μόνο μάθημα είναι να μην υπάρχει μίσος για τους Εβραίους. Για τη Δύση Το ποτέ ξανά αφορά τους Εβραίους, το Ολοκαύτωμα  στον παρόντα χρόνο είναι για τους Παλαιστίνιους και για όποιον λαό στέκεται εμπόδιο στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Όμως οι λαοί που βγήκαν στους δρόμους  δείχνουν να μη συμφωνούν.