ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

 

Πού να πάνε οι Παλαιστίνιοι με αποκλεισμένα τα χερσαία σύνορα από Ισραήλ και Αίγυπτο, με τη  θάλασσα και τον αέρα να ελέγχονται από το Ισραήλ; Ποιος αριθμός νεκρών παιδιών θα κάνει αυτή την εγκληματική επίθεση στη Γάζα απαράδεκτη για τους υποστηρικτές του Ισραήλ;

           Δεν υπάρχουν άλλα μέρη για τους Παλαιστίνιους πέρα απ’ αυτή τη λωρίδα γης που είναι η πατρίδα τους. Διωγμένοι από την πατρίδα τους, αποκλεισμένοι σε μερικά τετραγωνικά γης, καταδιωκόμενοι από τις ισραηλινές βόμβες τους ζητά η περίφημη διεθνής κοινότητα να σιωπήσουν και ήσυχα και αδιαμαρτύρητα να σφαγιάζονται από τους Ισραηλινούς  σ’ αυτήν τη γωνιά που τους επέτρεψαν να αναπνέουν μέχρι να σκοτωθεί και ο τελευταίος παλαιστίνιος.  

           Το Ισραήλ, ένα κράτος απαρτχάϊντ που έχει από το 1948 ενσωματώσει τις περισσότερες εκτάσεις της παλαιστινιακής γης με μια συνεχή εκστρατεία εθνοκάθαρσης έχει στο πλευρό του όλη την καπιταλιστική Δύση, αυτήν που θεωρείται η διεθνής κοινότητα. Στη σύγκρουση Ισραήλ με Παλαιστινίους, μια ατέλειωτη, συνεχής προπαγάνδα έχει σχεδιαστεί σε όλες τις χώρες της καπιταλιστικής Δύσης που εμποδίζει τους ανθρώπους να αποδίδουν οποιαδήποτε ευθύνη σ’ αυτούς που είναι οι πιο ένοχοι, δηλ. στο κράτος του Ισραήλ που συνεχίζει τη σφαγή στη Γάζα χρόνια τώρα. Το Ισραήλ είναι απολύτως υπεύθυνο για την αιματοχυσία του λαού της Γάζας, μαζί με τις ΗΠΑ, γιατί αυτό το έγκλημα διαπράττεται με όπλα, χρήματα και πολιτική στήριξη της υπερδύναμης. Με την ισχύ της δυτικής προπαγάνδας ανά τον κόσμο εμποδίζονται οι άνθρωποι να κατανοήσουν ξεκάθαρα τι γίνεται στη Μ. Ανατολή, στη γη της Παλαιστίνης, κι έτσι ενισχύεται όλη αυτή η προσεκτικά κατασκευασμένη συναίνεση που φτάνει να επιδοκιμάζει τα εγκλήματα του Ισραήλ. Ένα έγκλημα εκτυλίσσεται στη Γάζα και η Ε. Ε είναι βουτηγμένη σ’ αυτό μέχρι το λαιμό. Παρακολουθεί τη σφαγή και δεν διανοείται να προχωρήσει στην καταδίκη της αποκαλώντας την ανθρωπιστική κρίση, σαν να προκλήθηκε από κάποιο ανεξέλεγκτο φυσικό φαινόμενο. Γιατί όλους βολεύει το έγκλημα που διαπράττεται στη Παλαιστίνη.

        Αυτή η γωνιά της γης λειτουργεί σαν ένα ζωντανό εργαστήρι όπου δοκιμάζονται τα όρια της ανεκτικότητας και της συναίνεσης των λαών στην συρρίκνωση και καταπάτηση κάθε έννοιας δικαίου. Σ’ αυτό το κομμάτι γης δίνεται η ευκαιρία να οργανώσει και να μεθοδεύσει η …διεθνής κοινότητα την παράκαμψη των περιορισμών που θέτει το διεθνές δίκαιο. Αυτό δηλ. το σύνολο των νόμων που θεσπίστηκαν μετά τη λήξη του Β παγκοσμίου πολέμου, για να καταστήσουν αδύνατη την επανάληψη των ναζιστικών θηριωδιών στην Ευρώπη και άλλων εγκλημάτων, όπως τους βομβαρδισμούς από τη Βρετανία των γερμανικών πόλεων ή τη ρίψη ατομικών βομβών από τις ΗΠΑ.

          Ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία του διεθνούς δικαίου, στο επίκεντρο των Συμβάσεων της Γενεύης, είναι η απαγόρευση της συλλογικής τιμωρίας,  δηλαδή η απαγόρευση αντιποίνων εναντίον του άμαχου πληθυσμού του εχθρού, αναγκάζοντάς τον να πληρώσει το τίμημα για τις πράξεις των ηγετών και των στρατών τους. Και η  Γάζα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση αυτής της απαγόρευσης, γιατί  ο λαός της  τιμωρείται επειδή σε ελεύθερες εκλογές εξέλεξε τη Χαμάς. Αυτό λοιπόν που γίνεται για άλλη μια φορά, με μεγαλύτερη αγριότητα, τις τελευταίες ημέρες στη Γάζα είναι ο ορισμός της συλλογικής τιμωρίας. Και κανείς από τους …ανθρωπιστές της Δύσης δεν φαίνεται να το έχει …προσέξει.  

          Βέβαια ο ισραηλινός πρωθυπουργός Νετιανάχου μαζί με τους ανθρωπιστές της Δύσης μπορεί να επικαλείται σαν δικαιολογία ότι δεν στοχεύουν οι επιθέσεις τον άμαχο πληθυσμό, επειδή προειδοποιούν τους κατοίκους της Γάζας και τους προτρέπουν να φύγουν. Μόνο που οι κάτοικοι της Γάζας δεν έχουν πού να πάνε για να γλυτώσουν από τις βόμβες. Κι έτσι οποιαδήποτε ισραηλινή επίθεση στην πραγματικότητα είναι επίθεση που στοχεύει στον άμαχο πληθυσμό. Ακόμα και το  αφήγημα των ανθρώπινων ασπίδων που επαναλαμβάνει το Ισραήλ είναι η δικαιολογία για να βομβαρδίζει αμάχους και να κατηγορεί κάποιον άλλο. Το Ισραήλ επιτίθεται σε σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία, χώρους λατρείας. Θεωρεί ότι μπορεί και το κάνει, αφού ξαναγράφει τους κανόνες του διεθνούς δικαίου μαζί με την ιμπεριαλιστική Δύση.

          Έτσι την  επίθεση στο Βαπτιστικό Νοσοκομείο Αλ-Αχλι προσπάθησε να την χρεώσει μια στη Χαμάς, μια στη Τζιχάντ με τη δημοσιογραφία της Δύσης να τη βοηθά σ’ αυτό και τους ηγέτες της ν’ αναρωτιούνται για τον ένοχο, ενώ όλοι τον  ξέρουν. Και βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ καταπατά κάθε νόμο του διεθνούς δικαίου,  καθώς  έχει μια εκτενή ιστορία επιθέσεων σε νοσοκομεία και εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης, δημόσιας ωφέλειας ή και ρίψης εκρηκτικών σε παιδιά. Η παρέμβαση του Ισραήλ για αναθεώρηση του διεθνούς δικαίου είναι καθοριστική και χρονολογείται πολλές δεκαετίες πίσω.

           Και κάθε φορά  η κυρίαρχη τάξη της Δύσης αντιδρά όλο και λιγότερο και οι ανησυχίες του Ισραήλ για την κριτική που μπορεί να δεχτεί για τα εγκλήματά του έχουν πια διαλυθεί και νιώθει πανίσχυρο. Από τις ΗΠΑ, την ΕΕ μέχρι το δικό μας πρωθυπουργό, ουρά των ιμπεριαλιστικών χωρών, αναφερόμενοι στην επίθεση του Ισραήλ δεν μιλούν για έγκλημα αλλά για προληπτική ή νόμιμη αυτοάμυνα. Μάλιστα η Ευρωπαϊκή Ένωση, αποθρασυνόμενη, σε ψήφισμά του κοινοβουλίου της  με 500 ψήφους υπέρ και 21 κατά, ανάμεσά τους και οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, επικαλείται το δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ και ζητά την άσκησή του «σύμφωνα με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο».  

          Κι αυτό δείχνει πόσο έχουν μετατοπιστεί τα όρια της παραβίασης του διεθνούς δικαίου. Γιατί με την συστηματική παραβίαση από το Ισραήλ τόσο κατάφωρα κάθε νόμου του διεθνούς δικαίου γίνεται αυτή η παραβίαση κανονικότητα, που επειδή γίνεται αρκετό καιρό τελικά ο κόσμος το δέχεται. Και όταν μια πράξη που απαγορεύεται γίνεται και από αρκετές χώρες γίνεται τελικά αποδεκτή. Κι έτσι οι  επαναπροσδιορισμοί των κανόνων του πολέμου καταλήγουν να είναι ανεκτίμητοι για τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις των ΗΠΑ ανά τον κόσμο, όπως στις πολεμικές επιχειρήσεις τους στο Αφγανιστάν και Ιράκ.

          Οι αντιδράσεις όμως των λαών,  από τις ΗΠΑ μέχρι την ΕΕ και βέβαια στη χώρα μας με τους κομμουνιστές που πρωτοστατούν στη διεθνιστική αλληλεγγύη, είναι το αισιόδοξο μήνυμα ότι οι λαοί αντιστέκονται και αγωνίζονται ενάντια στην ιμπεριαλιστική πολιτική που δικαιολογεί και επιτρέπει τέτοια εγκλήματα, που λειτουργεί ενάντια στη χειραγώγηση της αντίληψης για το τι πραγματικά συμβαίνει στη Γάζα και μας εμποδίζει να δούμε ότι η φρίκη των ναζιστικών θηριωδιών βρίσκεται προ των πυλών.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

 

Εδώ και πάνω από δεκαπενταετία  οι κάτοικοι της λωρίδας της  Γάζας, οι μισοί από τους οποίους είναι παιδιά, έχουν εγκλωβιστεί σαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.  Με την προ ημερών επιχείρηση της Χαμάς ήταν σαν να  παραβίασαν τα τείχη του στρατοπέδου, έστω να δηλώσουν ότι υπάρχουν μέσα από τον τρόμο.  

      Την τελευταία φορά, το 2018,  που οι Παλαιστίνιοι οργάνωσαν συνεχιζόμενες μαζικές ειρηνικές διαμαρτυρίες δολοφονήθηκαν συστηματικά από Ισραηλινούς ελεύθερους σκοπευτές. Σε μόλις μία ημέρα, 62 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί, ενώ δυτικοί ηγέτες και μέσα ενημέρωσης δικαιολογούσαν τα φρικτά εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από την ισραηλινή κυβέρνηση εναντίον των Παλαιστινίων σαν δικαίωμα του Ισραήλ στη σφαγή. Γιατί η Δύση βαφτίζει το στρατό κατοχής του Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη νόμιμη εξουσία και αυτούς που αντιστέκονται σ’ αυτόν τον στρατό κατοχής τρομοκράτες. Γιατί για τη φιλελεύθερη Δύση οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους,  όταν εκτοπίζονται από τη γη τους, όπως στη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, όταν  περιορίζονται  σε περιοχές που λειτουργούν στην πραγματικότητα σαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως στη λωρίδα της Γάζας, όταν φυλακίζονται στις φυλακές του Ισραήλ. Οι απανταχού φιλελεύθεροι της καπιταλιστικής Δύσης είναι τόσο απασχολημένοι  να σταματήσουν προς όφελος του Ισραήλ την αντιπαράθεση, που βρίσκονται πάντα να το υπερασπίζονται και να καλούν για εφαρμογή τον νόμου και της τάξης, μόνο που αυτός ο νόμος και η τάξη είναι του καταπιεστή.  Εάν τιμούμε τους Εβραίους που εξεγέρθηκαν στο γκέτο της Βαρσοβίας, στα χρόνια του ναζισμού που εφαρμόζονταν γι’ αυτούς η «τελική λύση», τότε η ηθική συνέπεια επιτάσσει να τιμούμε την για δεκαετίες ηρωική αντίσταση των Παλαιστινίων στη Γάζα και όχι μόνο.

          Όπως εδώ και  χρόνια, και τώρα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αντιστρέφουν πονηρά τη σχέση επιτιθέμενου και υπερασπιστή και αναφέρουν ότι η βία ξεκίνησε με την επίθεση της Χαμάς, αυθόρμητα και από το πουθενά. Οι Παλαιστίνιοι συλλαμβάνονται, βασανίζονται, δολοφονούνται καθημερινά από το Ισραήλ. Τα εδάφη τους καταλαμβάνονται από στρατιώτες και αποίκους. Οι αραβικές χώρες γυρίζουν την πλάτη στους Παλαιστίνιους. Το Ισραήλ κατεδαφίζει σχολεία. Γκρεμίζει σπίτια οικογενειών. Ξεριζώνει ολόκληρους ελαιώνες. Ρίχνει τσιμέντο σε πηγές νερού στα παλαιστινιακά εδάφη. Συλλαμβάνει και φυλακίζει μικρά παιδιά. Έχει 2 εκατ. ανθρώπους φυλακισμένους στη Γάζα. Αλλά οι Παλαιστίνιοι για τη Δύση είναι "τρομοκράτες". Το μιλιταριστικό κράτος του Ισραήλ εκτός από το μονοπώλιο της νόμιμης άμυνας και της νόμιμης βίας θέλει και το μονοπώλιο της νόμιμης αγριότητας. Το Ισραήλ έχει δολοφονήσει ηλικιωμένους, ανάπηρους, έγκυες γυναίκες και μωρά. Ωστόσο, οι Ισραηλινοί, μαζί με όλη την κυρίαρχη εξουσία της Δύσης,  συμπεριφέρονται σαν να εφευρέθηκε η βία χθες, για να ασκηθεί αποκλειστικά εναντίον τους.

          Και αυτές τις ημέρες, όλος ο δυτικός τύπος και τα μέσα ενημέρωσης έχουν και πάλι αναλάβει να αθωώσουν το Ισραήλ. Μας λένε ότι η Χαμάς επιτέθηκε εντελώς απρόκλητα, για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο επειδή οι Παλαιστίνιοι είναι κακά τέρατα που αγαπούν να σκοτώνουν Εβραίους. Και επαναλαμβάνουν χρόνια τώρα ότι πρέπει να υποστηρίζουμε οποιαδήποτε πολεμική πράξη από τη μεριά του Ισραήλ κριθεί απαραίτητη, γιατί μόνο τη βία καταλαβαίνουν όλα αυτά τα τέρατα. Αυτή την αντίληψη συμπυκνώνει η  τρομακτική δήλωση του υπουργού Άμυνας του Ισραήλ που δεν εκφράζει παρά φασιστικές πρακτικές και αντιλήψεις που το κράτος του Ισραήλ έχει υιοθετήσει. Ο υπουργός διέταξε την πλήρη πολιορκία της μακροχρόνια αποκλεισμένης  Λωρίδας της Γάζας, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, φαγητό, καύσιμα. Και δικαιολόγησε την απανθρωπιά ότι « μαχόμαστε ενάντια σε ανθρώπινα κτήνη και δρούμε αναλόγως».

         Η υποκρισία των φιλελεύθερων  αστικών δημοκρατιών του καπιταλισμού αποκαλύπτεται στην αντιμετώπιση του αγώνα των Παλαιστινίων. Ισχυρίζονται ότι είναι υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και  οποιαδήποτε παραβίαση αυτών των δικαιωμάτων τους οδηγεί  να λαμβάνουν τιμωρητικά μέτρα κατά των παραβατών παντού  στον κόσμο όχι όμως και στο Ισραήλ, αποδεικνύοντας ότι η επίκλησή τους είναι το προσωπείο τους για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.  Μαζί με τα μέσα ενημέρωσής τους που επαναλαμβάνουν τον κυρίαρχο λόγο του δυτικού καπιταλισμού κατηγορούν για αντισημιτισμό κάθε κριτική στις φασιστικές μεθόδους του Ισραήλ και εστιάζουν, μεγεθύνοντας ακόμα και παραποιώντας γεγονότα, στις μεθόδους των παλαιστινιακών οργανώσεων που περιλαμβάνουν αναμφισβήτητα και τον τρόμο. Μόνο που αυτός ο τρόμος είναι απάντηση στον ισραηλινό που δεκαετίες τώρα κυριαρχεί στη γη της Παλαιστίνης. Ο σκοπός όμως είναι ξεκάθαρα η δικαιοσύνη για τον παλαιστινιακό λαό και όλοι αυτοί οι μαχητές είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους γι’ αυτό το σκοπό.

        Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αν έλεγαν την αλήθεια γι’ αυτή τη σύγκρουση,  αντί να γράφουν τίτλους που στοχοποιούν τους παλαιστίνιους και λένε ότι κάθε αντίσταση στο Ισραήλ είναι τρομοκρατία, η πολιτική πίεση θα μπορούσε να είχε ασκηθεί εδώ και πολύ καιρό, για να εξαναγκαστεί μια ειρηνική και δίκαιη επίλυση αυτού του ακανθώδους ζητήματος. Αν ανέφεραν τα γεγονότα όπως συμβαίνουν δεν θα υπήρχε αρκετή δημόσια συναίνεση για τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ να υποστηρίζει ένα βάναυσο καθεστώς απαρτχάϊντ που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αδιάκοπη βία και οι ειρηνικές λύσεις θα ήταν δυνατές.  

        Η ιμπεριαλιστική Δύση μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο φύτεψε το κράτος του Ισραήλ στη Μ. Ανατολή εκμεταλλευόμενη το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους ναζί, το μπούκωσαν με χρήμα και όπλα, σαν  φύλακα των συμφερόντων της στην περιοχή. Και το Ισραήλ αδιαφορώντας  για τις συνέπειες που προκαλεί η  κλιμάκωση της επιθετικότητας του εναντίον των Παλαιστινίων, χρησιμοποιεί τη βιαιότητα των αντιδράσεων που γεννά η απελπισία για να δικαιολογήσει τη δική του βαναυσότητα. Με τον λαό του Ισραήλ να  ακολουθεί αυτήν την αδιέξοδη και βάρβαρη πολιτική, με πολύ περιορισμένες αντιδράσεις εναντίον της, ζώντας κι αυτός στη φυλακή ενός στρατικοποιημένου κράτους με το φόβο και την ανασφάλεια παρά πόδας. Αυτός ο λαός που  λέει ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ το ολοκαύτωμα συνεργεί στο να επαναληφθεί σ’ έναν άλλο λαό.  Αν λοιπόν αυτό ισχύει, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι Ισραηλινοί  ότι αυτό που κάνουν στους Παλαιστίνιους δεν είναι καλύτερο από αυτό που τους συνέβη στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

         Γιατί για δυόμιση εκατομμύρια ανθρώπους η λωρίδα της Γάζας έχει μετατραπεί στη μεγαλύτερη υπαίθρια φυλακή στον κόσμο.  Τα τελευταία 16 χρόνια, το Ισραήλ έχει υποβάλει τους Παλαιστίνιους που ζουν εκεί σε απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να ζει έτσι. Το πρόβλημα με την καταπίεση ενός πληθυσμού με τη μέγιστη δύναμη είναι ότι κάποια στιγμή αρχίζουν να πιστεύουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν αν αντεπιτεθούν. Και είναι φυσικό επακόλουθο η βιαιότητα της αντίδρασης να είναι ανάλογη της βίας που έχει ασκηθεί για καιρό. Όλες οι βίαιες επιχειρήσεις των Παλαιστινίων έχουν προκληθεί  από την ισραηλινή επιθετικότητα και κατοχή. Είναι πράξεις αντίστασης.

          Και βέβαια ΗΠΑ και  ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παραμένουν σιωπηλές για την κατεχόμενη Παλαιστίνη ή βγάζουν λάβρες ανακοινώσεις ενάντια σε κάθε πράξη αντίστασης χαρακτηρίζοντάς τες τρομοκρατικές, όπως έκαναν και τώρα.  Το ίδιο και η χώρα μας, με το σύνολο των πολιτικών κομμάτων από Ν. Δημοκρατία μέχρι τους φασίστες των Σπαρτιατών εκτός από το ΚΚΕ, συμπαραστέκεται στο Ισραήλ και δεν βρίσκει μια λέξη συμπάθειας για το δεινοπαθούντα παλαιστινιακό λαό. Κι επειδή  η Παλαιστίνη είναι ένα από τα μέτωπα όπου αντιμετωπίζεται ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός και η αποικιοκρατία, γι’ αυτό το μόνο κόμμα που στέκεται δίπλα στο λαό της Παλαιστίνης είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Οι κυβερνήσεις της καπιταλιστικής Δύσης, μαζί με τη δική μας, είναι συνένοχες για κάθε σταγόνα αίματος που χύνεται στην Παλαιστίνη, γιατί είναι αυτές που χρηματοδοτούν τους εποικισμούς,  τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. 

      Όταν λοιπόν αναπτύσσεται ένα έντονο λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στις χώρες μας, όταν αγωνιζόμαστε στο εσωτερικό των χωρών μας ενάντια στην πολιτική που εκμεταλλεύεται και σκοτώνει είναι ο καλύτερος τρόπος για να στηρίξουμε τον αγώνα των Παλαιστινίων και των απανταχού καταπιεσμένων, θύματα του ιμπεριαλισμού και καπιταλισμού.  

ΟΙ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΦΕΤΗΡΊΑ ΑΓΩΝΩΝ

 

Από τις διπλές βουλευτικές εκλογές του καλοκαιριού στις αυτοδιοικητικές του φθινοπώρου, με τις υποσχέσεις να επαναλαμβάνονται, τους εξωραϊσμούς  της πραγματικότητας  να κυριαρχούν και τους φόβους να εξαπλώνονται, οι ψηφοφόροι πιεστικά κατευθύνονται να επικυρώσουν για μια ακόμα φορά επιλογές της κυρίαρχης εξουσίας. Σε τοπικό επίπεδο αναπτύσσεται ο ψηφοθηρικός μηχανισμός κομματικής αναπαραγωγής από τα κόμματα εξουσίας, νυν και πρώην, αλλά συνήθως με το μανδύα του ανεξάρτητου υποψηφίου οι συμπράξεις μεταξύ τους είναι πιο εύκολες και λιγότερο δεσμευτικές. Γιατί και οι υποψήφιοι στους προεκλογικούς τους λόγους δεν κάνουν άλλο από το να απομονώνουν τοπικά προβλήματα δηλώνοντας την πρόθεσή τους να τα λύσουν, συνδυάζοντάς τα με γενικόλογες αναφορές στο ρόλο της κεντρικής πολιτικής ηγεσίας, είτε υπερθεματίζοντας τη συνεισφορά της είτε κατακεραυνώνοντας την αδράνειά της, ανάλογα αν ανήκουν στη συμπολίτευση ή στην αντιπολίτευση.

        Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης με νωπή την λαϊκή εντολή, κατά τα λεγόμενα, μοιάζει να μην ανησυχεί ιδιαίτερα για την πορεία του κόμματός του, αφού επισήμως υποστηρίζει το κόμμα του μόνο θέσεις περιφερειαρχών και τριών δημάρχων. Εξάλλου, με μια αξιωματική αντιπολίτευση που με το νέο εξ Αμερικής πρόεδρό της περνά την περίοδο των εφηβικών προβληματισμών της  και το ΠΑΣΟΚ να μαζεύει τα απομεινάρια της παλιάς του δόξας, η Ν.Δ μοιάζει ουσιαστικά να μην έχει αντίπαλο από το αστικό μπλοκ και στις αυτοδιοικητικές.  Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο φαίνεται να επιδιώκει να μπλοκάρει, αν μπορεί και όπου μπορεί, μαζί με ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., την ενίσχυση των συνδυασμών της Λαϊκής Συσπείρωσης, παρά να αναδείξει τη δική του δυναμική.

       Ένας καθοριστικός παράγοντας όμως σ’ αυτές τις εκλογές μπορεί να αναδειχτεί η μεγάλη καταστροφή στη Θεσσαλία από τις πλημμύρες. Κι αυτό, γιατί αποκάλυψε την ουσιαστική αδιαφορία της κεντρικής κυβέρνησης, αλλά και της τοπικής αυτοδιοίκησης για τα πραγματικά προβλήματα των κατοίκων. Όλοι οι εμπλεκόμενοι των διοικήσεων, τοπικών και κεντρικών, προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν την καταστροφή και να μεγιστοποιήσουν τη συνδρομή τους. Από τις πενιχρές αποζημιώσεις που εξήγγειλε η κυβέρνηση μέχρι τα λαμπιόνια για χριστουγεννιάτικο στολισμό του  δήμαρχου Βόλου η αρωγή τους αφορούσε περισσότερο την επικοινωνιακή διαχείριση παρά την πραγματική βοήθεια. Εξάλλου, η εκχώρηση από  την κεντρική διοίκηση τομέων που σχετίζονται με το καθημερινό και το τοπικό στην τοπική αυτοδιοίκηση κατά κόρον χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για να μη χρεωθεί η ίδια παραλείψεις και ολιγωρίες που συντέλεσαν στη μεγιστοποίηση της καταστροφής. Το ίδιο και  η τοπική αυτοδιοίκηση, είτε σε επίπεδο περιφέρειας είτε σε επίπεδο δήμου, με τα έργα και τις ημέρες τοπικών αρχόντων όπως ο Κ. Αγοραστός και ο Α. Μπέος, περισσότερο φαίνεται να έχει μετατραπεί  σε εφαλτήριο επιβολής οικονομικών συμφερόντων, με τους κατοίκους των περιοχών να είναι οι μεγάλοι χαμένοι, που  οι κάλπες, σε μεγάλο βαθμό, θα δείξουν αν το έχουν συνειδητοποιήσει.

         Με τις συμπράξεις των τριών αστικών κομμάτων Ν.Δ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, στην πραγματικότητα, όπως και στις βουλευτικές εκλογές, η μόνη αντιπολίτευση και στις τοπικές εκλογές είναι το ΚΚΕ με το ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης και τους κατά τόπους υποψηφίους της, με ισχυρό παράδειγμα άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής σε τοπικό επίπεδο  τη δημαρχία Πελετίδη στην Πάτρα. Γιατί μόνο οι υποψήφιοι της  δεν θα είναι απλοί πληρεξούσιοι του καπιταλιστικού κράτους σε τοπικό επίπεδο, για να εφαρμόζουν μέσα από τα τοπικά όργανα  πολιτική υπέρ των μεγαλοεπιχειρηματιών. Αυτό δηλαδή  που γίνεται σε μεγάλο βαθμό από πολλούς τοπικούς άρχοντες, οι οποίοι με τις δράσεις τους δημιουργούν τοπικά πολιτικά και οικονομικά φέουδα, τα οποία με τη δύναμη που αποκτούν ικανοποιούν προσωπικές φιλοδοξίες και  ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα.

          Σ’ αυτές τις εκλογές, βουτηγμένοι στις λάσπες και απογοητευμένοι από την καθημερινότητα που η ακρίβεια ζωής μας τσακίζει, πέρα από το ΚΚΕ άλλη δύναμη δεν υπάρχει που η ενίσχυσή της να αφαιρέσει από την κυρίαρχη τάξη πολιτική ισχύ και σε τοπικό επίπεδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού καπηλεύτηκε την αριστερά και τους αγώνες της έχει αποκαλυφτεί πια ότι είναι  η άλλη όψη του νομίσματος της κυρίαρχης εξουσίας, και γι’ αυτό στο στόχαστρό του μπαίνει συνέχεια  το Κομμουνιστικό Κόμμα. Δηλώνοντας ο νεόκοπος αρχηγός του Σ. Κασσελάκης από την Πάτρα, με δήμαρχο τον κομμουνιστή Κ. Πελετίδη,  «Ο προοδευτικός κόσμος έχει την ευκαιρία την Κυριακή να επιλέξει «καθαρά χέρια» με τα υπονοούμενα του δεν εκφράζει παρά έναν αντικομμουνισμό που αποκαλύπτει εναντίον ποιου στην πραγματικότητα στρέφεται το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

         Επειδή λοιπόν  στην Ελλάδα, από την αρχή, την πολιτική έκφραση του εργατικού κινήματος αποτέλεσαν οι κομμουνιστές, γι’ αυτό όλο το αστικό πολιτικό σύστημα, με τον ένα ή άλλο τρόπο, κάθε φορά, προσπαθεί να το αποπροσανατολίσει και  διεμβολίσει και  στοχοποιεί το ΚΚΕ. Κι αν η σοσιαλιστική δημαγωγία του ΠΑΣΟΚ ενέπνευσε έναν ολόκληρο κόσμο, καθώς μάλιστα παρακολουθούνταν και από την προσδοκία της εξουσίας, και επαναλήφθηκε μετά από σχεδόν 35 χρόνια η  ελπίδα ότι με την ανάθεση στον «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ ο εφιάλτης των μνημονίων θα εξαφανιζόταν, όμως και τα δυο κόμματα, εκφάνσεις της σοσιαλδημοκρατίας, με τη μεγάλη απόσταση λόγων και έργων διέψευσαν ελπίδες και απομάκρυναν  ιδεολογικά και ψυχικά αριστερές μάζες που πείθονταν πως η προοπτική του σοσιαλισμού περνάει από άλλους δρόμους. Το ΚΚΕ όμως επέμενε όλα αυτά τα χρόνια της παραπλάνησης, της  φθοράς, της συκοφαντίας  να βρίσκεται απέναντι σε μια πολιτική που εξαθλιώνει και εξευτελίζει, με συνέπεια να αποδεικνύει έργω και λόγω ότι συνεχίζει ο τίτλος  κομμουνιστικός να έχει μια ηρωική ιστορία και ένα αγωνιστικό παρόν  στο επίπεδο της μαζικής δράσης, αλλά και της πάλης των ιδεών και να σηματοδοτεί την αφοσίωση στον τελικό στόχο, την αταξική κοινωνία.  

         Εν μέσω λοιπόν ενός ξεχασμένου πολέμου στην Ουκρανία με τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς που ποτέ δεν μαθαίνουμε, ενός αγώνα που ξεκινούν για άλλη μια φορά οι δεινοπαθούντες Παλαιστίνιοι εναντίον του Ισραήλ,  του κράτους -απαρτχάϊντ, στο δικό μας σύμπαν, με την κυβέρνηση που αλαζονικά σε κάθε κριτική να κραδαίνει αυτάρεσκα το εκλογικό της ποσοστό υποστηρίζοντας την ορθότητα της πολιτικής της  και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης εν ονόματι του δικαιωματισμού να επαναφέρει και επεκτείνει στερεότυπα και πρότυπα της πιο συντηρητικής πατριαρχικής και ταξικής αντίληψης, οι αυτοδιοικητικές εκλογές είναι ευκαιρία να σηματοδοτήσουν την απόφαση ενός λαού για αγώνες και αντίσταση ενισχύοντας τους υποψηφίους της Λαϊκής Συσπείρωσης που στηρίζεται από το ΚΚΕ.