Η ΦΡΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

 

Δεκαετίες τώρα η φιλοξενία της πολιτισμένης Ευρώπης, του διαφωτισμού και της δημοκρατίας, επιφυλάσσει μόνο φριχτούς εξευτελισμούς, αντιμετωπίζοντας σαν κοπάδια τους μετανάστες και πρόσφυγες, τους  σπρώχνει στο βάραθρο, τους εκμεταλλεύεται και ύστερα τους εγκαταλείπει, μετατρέποντάς τους σε απλούς αριθμούς. 78 νεκροί, 105 ζωντανοί, εκατοντάδες στο βυθό της θάλασσας.

Δεν είναι πρόβλημα των τελευταίων χρόνων ο ξεπεσμός της ζωής, η απάνθρωπη μεταχείριση που η μεταναστευτική πολιτική της πολιτισμένης Ευρώπης επιβάλλει σε όλους τους απελπισμένους που χτυπούν την πόρτα της. Μοιάζει να έχουν ξεχαστεί οι εικόνες από τους ανθρώπους που κρέμονταν σαν τσαμπιά στο πλοίο Βλόρα, όταν τον Αύγουστο του 1991 οι ιταλικές αρχές  προσπαθούσαν να εμποδίσουν, χτυπώντας «στο ψαχνό», τους χιλιάδες Αλβανούς να εισέλθουν στο Μπάρι. Και ούτε αναφέρεται πια η τραγωδία του Οτράντο, όταν το 1997 το αλβανικό πλοίο με 120 μετανάστες εμβολίστηκε από ιταλικό πολεμικό σκάφος με αποτέλεσμα 83 άτομα να χάσουν τη ζωή τους, απ’ αυτά 61 ήταν γυναικόπαιδα. Και εκ των υστέρων  πάντα ένα  Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ψάχνει τον υπεύθυνο, όπως σ’ αυτήν την περίπτωση  έκρινε υπεύθυνη την Ιταλία. Τελικά βέβαια το ιταλικό δικαστήριο καταδίκασε μόνο τους καπετάνιους και των δυο σκαφών. Κι έμειναν στο απυρόβλητο η διοίκηση του ιταλικού ναυτικού και ιδιαιτέρα οι πρακτικές διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών για να συνεχίζεται η ίδια πολιτική  να επαναλαμβάνεται.

           Οι απελπισμένοι μετανάστες και οι αιτούντες άσυλο συνεχίζουν να διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να προσπαθήσουν να φτάσουν στην Ευρώπη της ευμάρειας, παρά τους κινδύνους που τους απειλούν από τους ίδιους τους ανθρωπιστές Ευρωπαίους. Οι οποίοι κατέβαλλαν  μεγάλες προσπάθειες για να μην φτάνουν  στην Ευρώπη και έχουν συνάψει  συμφωνίες με τις χώρες προέλευσης για την απώθηση μεταναστών και αιτούντων άσυλο, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι ανθρωπιστικές συνέπειες που προκύπτουν από τέτοιες συμφωνίες. Βάζοντας συνεχώς νέα εμπόδια στις αφίξεις από τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, την ίδια στιγμή που έχουν γίνει δεκτοί  κοντά στα έξι εκατομμύρια Ουκρανοί πρόσφυγες, αναγκάζουν τους κατατρεγμένους για να τα παρακάμψουν να βρίσκουν πιο επικίνδυνες διόδους εξόδου από τον τρόμο της χώρας τους. Κι έτσι να μπορούν να κατηγορούν τους διακινητές ως αίτιους για αυτά τα εγκλήματα, όπως έκανε ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης που τους χαρακτήρισε καθάρματα,  προσπαθώντας να διατηρήσει μια επίφαση ανθρωπισμού και αθωώνοντας τον εαυτό του και την πολιτική του που σκοτώνει, που περιλαμβάνει και ανομολόγητες επαναπροωθήσεις, και για την οποία είναι υπερήφανος.

Ο αριθμός μεταναστών και προσφύγων είναι  σε μεγάλο βαθμό συνάρτηση του αριθμού των πολέμων, των δικτατοριών, της  κατάχρησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μια σειρά από εσωτερικές και περιφερειακές ένοπλες συγκρούσεις σε διάφορες περιοχές,  που οι περισσότερες βρίσκονται στην Αφρική και Ασία, έχουν προκληθεί από τις επεμβάσεις της Δύσης, όπως στη Συρία ή τη Λιβύη, το Ιράκ και Αφγανιστάν. Η Δύση υποκρίνεται την αθώα για την καταστροφή τόσων χωρών και πλαισιώνει τη ρατσιστική της συμπεριφορά προς τους ξυπόλυτους που καταδιώκει με διακηρύξεις για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Γι’ αυτό η τραγωδία στην Πύλο, δεν είναι ένα απλό δυστύχημα. Είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών που εφαρμόζει η Ε.Ε  του ανθρωπισμού στο μεταναστευτικό που αναγκάζουν τους μετανάστες να ακολουθούν όλο και πιο επικίνδυνες διαδρομές ή εκθέτοντάς τους σε αυξανόμενα επίπεδα βίας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους. Αυτές οι πολιτικές αποφέρουν τα σωστά αποτελέσματα από την άποψη της Ε.Ε, το ​​μειωμένο αριθμό διελεύσεων μεταναστών, όπως επαίρονται και οι δικές μας κυβερνήσεις με αποκορύφωμα τους κομπασμούς του Κ. Μητσοτάκη για την απόκρουση της …εισβολής από τους ρακένδυτους στον Έβρο πριν τρία χρόνια.

Τρεις μέρες τώρα οι ελληνικές αρχές αντιφάσκουν σχετικά με τις ενέργειές τους και τη βοήθεια προς το αλιευτικό των μεταναστών.  Από τη μια   αρνείται το Λιμενικό κάθε επαφή με το πλοιάριο και διαψεύδει τη πρόσδεση σχοινιού στο αλιευτικό από την άλλη  μετά από μερικές ώρες το παραδέχεται. Κι αυτές οι αντιφάσεις μοιάζει να κρύβουν αρκετά άτσαλα μια ενοχή, για ένα καθήκον που φαίνεται δεν εκπληρώθηκε. Και  το καθήκον παροχής βοήθειας σε περιπτώσεις κινδύνου στη θάλασσα είναι μία από τις καλύτερα καθιερωμένες αρχές στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας, στο ναυτικό δίκαιο και στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και κατοχυρώνεται σε πολλές διεθνείς συμβάσεις.

Παράλληλα, πρώην αξιωματούχοι ή υποψήφιοι βουλευτές της Ν.Δ μαζί με δημοσιογράφους σε ρόλο κομματικών εκπροσώπων δεν παραλείπουν είτε συγκαλυμμένα είτε απροκάλυπτα  να επισημαίνουν τους κινδύνους από τη μαζική είσοδο μεταναστών στη χώρα, υποστηρίζοντας πάντα ότι δεν είναι ρατσιστές. Στις γραμμές όμως του κόμματος της Ν.Δ, εκτός των άλλων,  σε ηγετικές θέσεις βρίσκονται δηλωμένοι φασίστες, οι Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης, που με τις κατά καιρούς απροκάλυπτες ρατσιστικές δηλώσεις τους, ενισχύουν τους απόηχους από τους φασίστες δικτάτορες της δεκαετίας του 1930. Εκμεταλλεύονται την τεράστια οικονομική ταλαιπωρία και εξαθλίωση που  έχει προκαλέσει  η σκληρότητα του καπιταλισμού και αξιοποιώντας έναν συνδυασμό φόβου και αναλγησίας, ενθαρρύνουν μιαν άγρια ανομία που κατευθύνεται σε όσους θεωρούνται αναλώσιμοι, όπως οι μετανάστες, χωρίς έτσι να στοχοποιείται ο καπιταλισμός.

 Και η κεντροαριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ με πιρουέτες προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αποδοχή της ρατσιστικής αντιμεταναστευτικής ευρωπαϊκής πολιτικής και του αποτροπιασμού για τις εγκληματικές συνέπειές της. Μόνο που τελικά  η αντιρατσιστική ρητορική τους  δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη του ρατσισμού που τροφοδοτείται από την πολιτική που εφαρμόζουν.

 Και όλο και πιο ξεκάθαρο γίνεται πως η δημοκρατική μας Ευρώπη ξεπερνά το όριο που μπήκε το 1945 με τις θηριωδίες των ναζί. Η θηριωδία του Χίτλερ με την τελική λύση είναι που στέρησε το ρατσισμό από κάθε δικαιολογία μέσα στην καπιταλιστική παγκόσμια οικονομία. Ο στόχος του ρατσισμού  δεν είναι πια να εξοντώνει απροκάλυπτα ανθρώπους,  αλλά να τους κρατά μέσα στο σύστημα ως υπανθρώπους, κοπάδια για να υφίστανται οικονομική εκμετάλλευση και να χρησιμοποιούνται  πολιτικά ως αποδιοπομπαίοι τράγοι. Και δεκαετίες τώρα προλειαίνεται το έδαφος για να γίνει αποδεκτός αυτός ο ρατσισμός χωρίς τη τελική λύση της εξόντωσης, όπως έκαναν οι ναζί οργανωμένα και μεθοδικά. Οι μετανάστες λοιπόν όταν αυξήθηκε η ανεργία έγιναν ένας βολικός αποδιοπομπαίος τράγος και οι ακροδεξιές δυνάμεις που είχαν χάσει τη νομιμότητά τους μετά το 1945 άρχισαν να επανεμφανίζονται, είτε ως χωριστά κόμματα είτε ενσωματωμένες στα μεγάλα συντηρητικά κόμματα. 

Καιρός επομένως να απορρίψουμε την ιδέα ότι καπιταλισμός και δημοκρατία είναι το ίδιο πράγμα, καιρός να σταματήσουμε το φασιστικό σενάριο να ξετυλίγεται με ακόμα μεγαλύτερη φρίκη, καιρός να ανανεωθεί η πίστη στις υποσχέσεις ενός σοσιαλισμού, καιρός να δημιουργηθεί ένα ισχυρό κίνημα γύρω από το κομμουνιστικό κόμμα, για να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπειά μας και για κάθε άνθρωπο,  για να μην κανονικοποιηθούν τα στοιχεία βαρβαρότητας και ξαναζήσουμε  ανανεωμένη με ανθρωπιστική ρητορική τη φρίκη του παρελθόντος του φασισμού.

Ξεπερνιέται η φρίκη αν τα εκατοντάδες πτώματα του πλοιαρίου από τον πάτο  ανέβουν μετά από λίγο καιρό στην επιφάνεια μιας θάλασσας γεμάτης με λουόμενους που κάνουν τις διακοπές τους;

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ

 

Κι είναι λέει οι εκλογές η πεμπτουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος και δυο μήνες τώρα, σ’ αυτές τις δυο εκλογικές αναμετρήσεις, για πολλοστή φορά αυτή η δημοκρατία προδίδεται από μόνη της. Ξεσκίζει μονάχη της τα ψέματα ενός πολιτεύματος που καμαρώνει για ελευθερία και ισότητα όσο οι καταχρήσεις του μπορούν να πραγματοποιούνται ελεύθερα και ο …θεός των πλουσίων μπορεί να ρίχνει στο λαό με το σφιγμένο ζωνάρι το μάνα της ειρήνης και της πατρίδας, της ευημερίας και του ιδεαλισμού. Και τα κόμματα της αστικής μας δημοκρατίας επιφορτίζονται με το καθήκον να πείσουν τον κόσμο για τις κορυφαίες αλήθειες, που γι’ αυτές οφείλει ακόμα και να υποφέρει.

         Γίνεται λοιπόν κεντρικό προεκλογικό θέμα η μουσουλμανική μειονότητα για να επιδείξει η Ν.Δ το ενδιαφέρον της για το έθνος προς άγραν μερικών ψήφων, με κατηγορίες εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ που επέτρεψε την εμπλοκή του τουρκικού προξενείου στην εκλογή των βουλευτών του από τη μειονότητα, παρόλο που, κατά τον Κ. Μητσοτάκη, ο ίδιος ο Α. Τσίπρας είχε ενημερωθεί για την εργαλειοποίηση της μειονότητας από την Τουρκία. Από την άλλη, δίνεται και η ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ να αντεπιτεθεί στη Ν.Δ για εκβιαστικές πρακτικές που εφαρμόζει, με το βίντεο που κυκλοφορεί, στο οποίο η Ντ. Μπακογιάννη στην επίσκεψή της στη Θράκη, μαζί με τον Ε. Στυλιανίδη φαίνεται να επιδίδεται σ’ ένα ανομολόγητο παζάρι με τους κατοίκους των μειονοτικών κοινοτήτων εκβιάζοντας με αλαζονεία  την υπερψήφιση της Ν. Δ για να προωθηθούν ζητήματα της περιοχής. Και τα δυο κόμματα κάνουν παιχνίδια μικροπολιτικής με τη μειονότητα στη Θράκη,  ενώ  « κυοφορούνται σοβαρές αρνητικές διευθετήσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με την άμεση παρέμβαση του αμερικανοΝΑΤΟϊκού παράγοντα, που έχει εδραιώσει την παρουσία του στη Θράκη με ευθύνη και των δύο κυβερνήσεων».

Κι αν   όλα τα εξουσιάζει η οικονομία, είναι όμως η κυρίαρχη πολιτική που κρατά τη ζυγαριά. Διστάζει, ταλαντεύεται, δείχνει να  ποντάρει και από τις δυο πλευρές, της κυρίαρχης τάξης  και του λαού, παραμονεύει μήπως γίνει αυτός πιο δυνατός, για να τον χειραγωγήσει και να τον εγκλωβίσει στους δικούς της στόχους. Όταν λοιπόν ο υποψήφιος βουλευτής με τη Ν.Δ καθηγητής ιατρικής Σπ. Πνευματικός, για να μειωθεί το κόστος στα νοσοκομεία και το ΕΣΥ πρότεινε την διαλογή των ασθενών, συγκεκριμενοποιώντας στους καρκινοπαθείς στο τελευταίο στάδιο, στη λογική της αναλογίας κόστους-οφέλους, οι αντιδράσεις και από το κόμμα του ήταν έντονες, σε μια προσπάθεια καθησυχασμού της μεγάλης πλειοψηφίας από την οποία ζητείται να υπερψηφίσει τη Ν.Δ. Μ’ αυτή τη δήλωση, της κοστολόγησης της ανθρώπινης ζωής που στρέφεται εναντίον των λαϊκών τάξεων, ο Σ. Πνευματικός αφαιρεί  μια από τις  φιλολαϊκές μάσκες ενός από τα αστικά κόμματα, αλλά συγχρόνως εξοικειώνει τις μεγάλες μάζες μ’ αυτή τη λογική. Η πολιτική υπηρετεί τη οικονομία του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά δεν παραλείπει με κούφια πομπώδη λόγια να δείχνει ότι ενδιαφέρεται για τις μάζες, απλά για να τις παραπλανήσει. Το ίδιο γίνεται  με τον  αντιρατσισμό, τον φεμινισμό, τα δικαιώματα ΛΟΑΤΚΙ, η καπιταλιστική τάξη προσποιείται κυνικά  ότι νοιάζεται, όμως όλα τα εργαλειοποιεί για να προωθήσει αντιδραστικές πολιτικές. Οι πολιτικοί της κυρίαρχης εξουσίας μακιγιάρουν τις πολιτικές επιλογές τους με αηδιαστικούς ιδεαλισμούς για να παραπλανήσουν και να παρασύρουν τις λαϊκές τάξεις στις δικές τους κατευθύνσεις.  

Ξαφνικά όλα τα αστικά κόμματα αποκηρύσσουν την εφαρμογή  κόστους οφέλους, όταν κάθε πολιτική τους απόφαση σε όλα τα ζητήματα, εργασία, υγεία, στέγαση, περιβάλλον κλπ. λαμβάνει υπόψη την ανάλυση κόστους -οφέλους, αν δηλ. αξίζουν τα παρεχόμενά οφέλη το κόστος με το οποίο πραγματοποιήθηκαν. Από τη στιγμή που αναγνωρίζουν όλα τα αστικά κόμματα ότι οι πόροι που διατίθενται για τις ανάγκες των εργαζομένων είναι περιορισμένοι, αλλά βέβαια απεριόριστοι για το κεφάλαιο, επόμενο είναι η ανάλυση κόστους -οφέλους να εφαρμόζεται πάντα σε όλα τα ζητήματα που τους αφορούν, ανεξάρτητα αν αυτό ομολογείται. Η επικέντρωση  μάλιστα στο κόστος και τα όφελος είναι μια πολύτιμη προσπάθεια για την κυρίαρχη τάξη για να ξεπεράσει τη βασική ερώτηση, ποιον ωφελεί η ασκούμενη πολιτική της, υποκρινόμενη αντικειμενικότητα στη λήψη των αποφάσεών της. Μ’ αυτή τη λογική επιβάλλει την ποσοτικοποίηση της ζωής του ατόμου, της κατάστασης της υγείας του προκειμένου να συγκριθεί το κόστος μιας θεραπείας με το όφελος όσον αφορά τη υγεία, τη θεραπεία ή την αποφυγή θανάτου. Και  αποκρύπτεται ότι οι αναφορές σε κόστη και οφέλη γίνονται πάνω στον πλούτο που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι παράγουν, αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν ακόμα κι αν είναι για την ίδια τους τη ζωή.

Η έννοια της κοινωνικής πρόνοιας που αναπτύχθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες ως απάντησης στις αυξανόμενες ανισότητες, κάτω από την πίεση των λαϊκών κινημάτων, έχει πια αντικατασταθεί από την ατομική ευθύνη και τον παραμερισμό της αλληλεγγύης.  Οι υποσχέσεις  της Ν.Δ για το σύστημα υγείας που η ίδια ως κυβέρνηση το άφησε να καταρρεύσει, είναι προεκλογικά τεχνάσματα να ελκύσει νέους ψηφοφόρους, αποκρύπτοντας ότι οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς που με θράσος θεωρεί απαραβίαστους και στα θέματα υγείας ή εκπαίδευσης στην πραγματικότητα είναι ασυμβίβαστοι με την ποιότητα και την  καθολική προσβασιμότητα σ’ αυτά τα συστήματα.

Ο προεκλογικός αγώνας των αστικών κομμάτων δεν κάνει άλλο με τις αντιφάσεις τους, τις αλληλοκατηγορίες, την καφενόβια επιχειρηματολογία να  αποκαλύπτει την γύμνια τους. Η Ν.Δ εκφοβίζει με ακυβερνησία αν δεν πετύχει αυτοδυναμία, ο ΣΥΡΙΖΑ, αδυνατώντας να προβάλλει κάποια φιλολαϊκή πολιτική του από τα χρόνια διακυβέρνησής του, εκφοβίζει κι αυτός επαναφέροντας το δίλημμα περί της χρήσιμης ψήφου. Το δε ΠΑΣΟΚ, αναθαρρημένο από την αύξηση των ποσοστών του, προσπαθεί να στριμωχτεί ανάμεσα  στη Ν.Δ και το ΣΥΡΙΖΑ διευρύνοντας τη χαραμάδα που τους χωρίζει. Το αποτέλεσμα είναι μάλλον να ομογενοποιούνται και τα τρία, συμπληρώνοντας το ένα το άλλο. Γι’ αυτό και κόμματα όπως η Πλεύση Ελευθερίας με τις φραστικές μπουμπουλήθρες περί αγάπης ή το κόμμα της ΝΙΚΗΣ που στην πραγματικότητα υποστηρίζει τις ακρότατες συνέπειες στις οποίες τείνει η κυρίαρχη πολιτική, μοιάζουν διαφορετικά και αλιεύουν ψήφους από δυσαρεστημένους, ανίκανους να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα που βιώνουν.

          Η υπερψήφιση λοιπόν του ΚΚΕ μοιάζει μονόδρομος. Γιατί η διέξοδος για τους εργαζόμενους  δεν θα δοθεί με τις εκλογές και το σχηματισμό κυβέρνησης, αλλά με την οργάνωση τους και τους αγώνες τους, με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές.  

ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΜΕΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ

 

Από την κρίση του 2010 και την προσφυγή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης,  οι πολιτικές της βίαιης οικονομικής συρρίκνωσης με την συνεχή λιτότητα που χτυπάει ταυτόχρονα το σύνολο των εργαζομένων δεν εφαρμόζονται χωρίς τριγμούς. Γι΄ αυτό  μια τέτοια πολιτική, για να μπορέσει να λειτουργήσει θα πρέπει να στηρίζεται σε κάποια ιδεολογική και πολιτική συναίνεση των μαζών. Κι επειδή αυτή η άγρια λιτότητα, με την επακολουθήσασα εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, έμοιαζε σαν να έπεσε ως δια μαγείας, σε έναν κόσμο εφησυχασμένο, που πίστευε διεύρυνση των κατακτήσεων  και του εισοδήματος και ψήφιζε σε ένα πνεύμα ευδαιμονίας, ο πιο άμεσος και γρήγορος τρόπος, για να επιτευχθεί η ιδεολογική και πολιτική προετοιμασία που θα έσπρωχνε τον ίδιο το λαό στην αποδοχή της οικονομικής λιτότητας, ήταν η ενοχοποίησή του.

         Η ρήση του Θ. Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε» ήταν η συμπύκνωση αυτής της πολιτικής  που, θεωρώντας υπεύθυνες τις λαϊκές μάζες για την οικονομική κατάρρευση, απαιτούσε τη συναίνεσή τους για τις πολιτικές εξαθλίωσής τους, με το φόβο να μη διαρραγεί η κοινωνική συμμαχία, παρόλο που η  εργατική τάξη καλούνταν  να πληρώσει τα σπασμένα. Επιπλέον,  για να μην εμφανιστεί στον κυρίαρχο λόγο, σε θεωρητικό και ιδεολογικό επίπεδο, ένα σχεδόν απόλυτο κενό επιστρατεύτηκαν ξανά, αναπαλαιωμένες,  άλλου είδους συγκρούσεις,  όπως του παλιού και νέου, της συντήρησης και προόδου, που τα αστικά κόμματα, όπως Ν.Δ ή ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, σ’ αυτές τις εκλογές εντοπίζουν τις διαφορές τους. Κι έτσι να αποκρυφτεί η ταξική σύγκρουση και να αποφευχθεί οποιαδήποτε ρήξη  που να οδηγεί σε αντιπαράθεση έχοντας ως όρους της την υπέρβαση του πολιτικοοικονομικού συστήματος.    

Μ’ αυτόν τον τρόπο οι  αντιδράσεις στις κυρίαρχες πολιτικές χειραγωγημένες δεν θα έφταναν σε σημείο ανατροπής τους, αφού, με απαξιωμένη και περιθωριοποιημένη τη μόνη πολιτική δύναμη, την κομμουνιστική, που είχε τη δυνατότητα οργάνωσης και αντίστασης στην καπιταλιστική επίθεση, οι μεγάλες μάζες δεν έβλεπαν να υπάρχει καμιά εγγύηση επιτυχίας. Ο κυρίαρχος λόγος εκφόβιζε, χειραγωγούσε συνειδήσεις, εκμηδένιζε το αντίπαλο δέος του κομμουνιστικού λόγου και  δεκατρία χρόνια τώρα τη διαχείριση της φτώχειας και μιζέριας των εργαζομένων  την πρόβαλε  ως βελτίωση της κατάστασής τους σε νέες σταθερές βάσεις.

Μόνο που τελικά φαίνεται ότι επαληθεύεται μόνο η κομμουνιστική εκδοχή κατανόησης της κάθε κρίσης, ενώ αποδεικνύεται ότι στο εξής δεν υπάρχουν μετριοπαθείς λύσεις ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Οι όροι του παιγνιδιού είναι σαφείς: ή το κεφάλαιο θα κατορθώσει να επιβάλλει την ηγεμονία του και να υποτάξει ολοκληρωτικά την εργατική τάξη, αφαιρώντας και τις κατακτήσεις της ή η εργατική τάξη θα πρέπει να βαδίσει σε μια πορεία ανατροπής του κεφαλαίου και να προβάλλει  το μοντέλο  και την ανάγκη μιας νέας  πορείας έξω και πέρα από τον καπιταλισμό. Η διατήρηση του σημερινού  status quo  μοιάζει πολύ δύσκολη, με όποια διαχείριση της μιζέριας να φαίνεται να οδηγεί σε μεγαλύτερο κακό.

 Κι εδώ εμφανίζεται το τρομερό κενό για τον κυρίαρχο λόγο.  Καμιά πολιτική δύναμη, απ’ αυτές που μιλούσαν εναλλακτικά, αναθεωρητικά, αντιεξουσιαστικά κλπ. όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν προβάλλει εναλλακτική λύση και δεν κατευθύνει προς αυτήν μέσα από την οργάνωση και πάλη των εργαζομένων. Οι επαναστατικές κορώνες των πάλαι ποτέ σοσιαλιστικών ή αριστερών αναθεωρητικών σχηματισμών σώπασαν κάτω από τον οδοστρωτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μηχανισμών της και τα κόμματα της δίνουν τα διαπιστευτήρια της  υποταγής στις επιταγές της. Από την άλλη, και τα λεγόμενα συντηρητικά κόμματα όπως η Ν.Δ δεν έχουν να προτείνουν τίποτε άλλο και υπόσχονται  ασφάλεια και  σταθερότητα στη μιζέρια. Όλος ο καυγάς σ’ αυτές τις εκλογές ανάμεσα σ’ αυτά τα κόμματα γίνεται για τις κοστολογήσεις των προγραμμάτων ή το ύψος και μορφή φορολόγησης με περίεργα μαθηματικά, όπως του Α. Σκέρτσου, αφήνοντας άθικτο το κεφάλαιο.

Κι αν όλοι ετούτοι δεν έχουν τρομοκρατηθεί από την οργή και το θυμό των εξαθλιωμένων είναι που  δεν έχουν φανταστεί ούτε οι ίδιες οι μεγάλες μάζες μιαν ανατροπή, ακόμα κι  αν πρωτοπόρα τμήματά της, που εμπνέονται από το κομμουνιστικό όραμα πιστεύουν σε μια τέτοια δυνατότητα, η οποία όμως προϋποθέτει  ταξική συνειδητοποίηση, αγώνα και προσπάθεια.    

Οι εργαζόμενοι αυτά τα τελευταία χρόνια  βρίσκονται στην ανάγκη να κάνουν ένα άλμα προς τα εμπρός, ξεπερνώντας ψευτοδιλήμματα των αστικών κομμάτων που είχαν αλώσει τις συνδικαλιστικές τους ενώσεις απαξιώνοντάς τες. Το ίδιο το γεγονός των υποσχέσεων για μετασχηματισμούς από πολιτικούς της δημοκρατικής λεγόμενης παράταξης στα χρόνια της μεταπολίτευσης έφραζε τη δυνατότητα της άμεσης κατανόησης των διλημμάτων μια και από  εκείνα τα χρόνια του ρωμαλέου εργατικού κινήματος δίνονταν η εντύπωση  ότι οι διεκδικήσεις των εργαζόμενων γίνονταν αμαχητί αποδεκτές. Η πλειοψηφία τους, παραμένοντας σε αντιπαραθέσεις  παλαιότερων εποχών, δεν ήταν  καθόλου προετοιμασμένη ιδεολογικά, πολιτικά, θεωρητικά  να αναγνωρίσει το άδειο κέλυφος της δημοκρατικότητας, ισότητας ή ελευθερίας για το οποίο η κυρίαρχη τάξη έκλεβε  τη συναίνεσή τους, επιβάλλοντας την πολιτική της. Γίνεται λόγος  για ανάπτυξη που ευνοεί το μεγάλο κεφάλαιο, επιμένοντας όμως ότι γίνεται προς όφελος των αδύναμων και  αποσιωπώντας τους μισθούς πείνας που εξασφαλίζει. Προπαγανδίζοντας  βελτίωση του συστήματος δημόσια υγείας παραλείπονται οι οικονομικές προϋποθέσεις που θα το κάνει απλησίαστο για τις μεγάλες μάζες. Ψηφίζονται νόμοι για δικαιώματα και η ανεργία και η φτώχεια τα μετατρέπει σε κενό γράμμα χωρίς εφαρμογή.

Μοιάζει η  ελληνική κοινωνία να φτάνει μέσα από τεθλασμένες πορείες, συναίνεσης και σύγκρουσης, υποταγής και αντίστασης, μπροστά  στο μεγάλο και αποφασιστικό δίλημμα, εργατική τάξη ή κεφάλαιο, που ο κυρίαρχος λόγος θέλει πάντα να αποκρύβει. Γι’ αυτό, ενώ βιώνεται το χάσμα με το κεφάλαιο, σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού φαίνεται να μην υπάρχει καμιά, ή  μάλλον ελάχιστη, κατανόηση της φύσης της περιόδου και των  προτεραιοτήτων  ανατροπής που αντικειμενικά μπαίνουν μπροστά. Τίποτε πια  τις τελευταίες δεκαετίες δεν  μοιάζει ξεκάθαρο και οι εργαζόμενοι προχωρούν ψαχουλευτά και τυφλά, έχοντας δώσει εμπιστοσύνη σε υποσχέσεις ανέφικτες που δόθηκαν για να παραπλανήσουν, να εγκλωβίσουν σε συμβολισμούς αγωνιστικές κινητοποιήσεις, να περιθωριοποιήσουν τον κομμουνιστικό λόγο, ώστε στις  λαϊκές τάξεις να μην  αναπτύσσεται  ούτε καν ο προβληματισμός της υπέρβασης του status quo και πολύ περισσότερο η οργάνωση της αντίστασης του στην καπιταλιστική επίθεση.  

Και τελικά η μόνη οργανωμένη και συμπαγής πολιτική δύναμη που έχει συνειδητοποιήσει του τι παίζεται είναι η κομμουνιστική. Είναι  η μόνη που μπορεί να δραστηριοποιηθεί για να ξεκαθαρίσει τους όρους του διλήμματος στις λαϊκές μάζες, χωρίς αυταπάτες και χωρίς να υποτιμώνται οι όροι αντιπαράθεσης. Είναι αυτός ο πολιτικός πόλος που με την υπερεκατονταετή ιστορία του μπορεί να απαντήσει στα προβλήματα και τις ανάγκες του κοινωνικού μετασχηματισμού, που έχει διαμορφώσει τους κατευθυντήριους άξονες της αγωνιστικής αντίδρασης ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση. Γιατί είναι το ΚΚΕ που έχει καταφέρει σε πολύ χαλεπούς καιρούς να αποφύγει την επιδιωκόμενη και από το πολιτικό σύστημα ολοκληρωτική συρρίκνωση και εξαφάνιση μέσα από την ενσωμάτωση σε πολιτικά σχήματα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που υποκρίνονταν τις επαναστατικές δυνάμεις, παρασύροντας τους εργαζόμενους στην ηττοπάθεια και αδράνεια.

Γι’ αυτό και είναι τόσο σημαντική στις εκλογές η αύξηση της δύναμης του ΚΚΕ, και εννοείται όχι μόνο και κυρίως εκλογικά, ώστε να μπουν τα αιτήματα μιας άλλης διακυβέρνησης. Μπορεί  η  κατάσταση να μην είναι επαναστατική,  παρόλο που  η κυρίαρχη  τάξη δεν μπορεί να κυβερνά όπως παλιά,  και οι λαϊκές μάζες δεν έχουν σε μεγάλο ποσοστό συνειδητοποιήσει το πρόβλημα για μια άλλη διακυβέρνηση. Γι’ αυτό  θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα, και αυτά της αστικής δημοκρατίας, για οργάνωση και αγώνα. Αναπόφευκτα πια, τώρα που όλες οι ανέξοδες υποσχέσεις διαψεύστηκαν, ενώ η εξαθλίωση αυξάνεται, η μόνη διέξοδος είναι ο σκληρός αγώνας.