ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

 

Τρεις περίπου βδομάδες από το εγκληματικό δυστύχημα  στα Τέμπη με τους δεκάδες νεκρούς,  όλη η έγνοια της κυβέρνησης εξαντλείται στην επικοινωνιακή διαχείριση των ευθυνών της. Δηλώσεις επί δηλώσεων, διαβεβαιώσεις επί διαβεβαιώσεων από νυν και πρώην υπουργούς για διερεύνηση και απόδοση ευθυνών  κατέληξαν στην τραγελαφική εικόνα του πρωτοεμφανιζόμενου υφυπουργού Μεταφορών Μ. Παπαδόπουλου στο γραφείο του σταθμάρχη στη Λάρισα να υποστηρίζει με βεβαιότητα τη λειτουργία συστήματος τηλεδιοίκησης, ενώ την επόμενη στιγμή δίπλα του, μπροστά στις κάμερες να διαψεύδεται από σταθμάρχη των σιδηροδρόμων που μιλούσε για «τοπικό χειρισμό της διαδρομής» και ανυπαρξία τηλεδιοίκησης.

         Η πολιτική ηγεσία, από τον πρωθυπουργό μέχρι το κομματικό στέλεχος, αποκαλύφτηκε σ’ αυτήν την τραγωδία ότι το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να προσαρμόζει την εικόνα της στις προσταγές που επιβάλλει για την περίσταση το τηλεοπτικό μέσο, με βασική επιδίωξη να δοθεί  μια συγκινησιακή  προσέγγιση στην αντιμετώπιση του δυστυχήματος, με σκοπό να χειραγωγηθούν αντιδράσεις. Μόνο που τελικά φαίνεται ότι η θεαματοποίηση ενός πόνου που δεν ένιωθαν, με έναν  πολιτικό λόγο θρυμματισμένο σε συναισθηματικές κοινοτυπίες που καταποντίστηκε σε μια κακόγουστη σκηνοθεσία, κατέληξε σε παρωδία που περισσότερο διεγείρει παρά καταπραΰνει αντιδράσεις.

           Μ’ αυτό το τραγικό γεγονός αποκαλύφτηκαν τα όρια και η κενότητα της επικοινωνιακής πολιτικής που δεκαετίες τώρα οι αλλεπάλληλες κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών  επιστράτευαν  κάθε φορά, για να πείσουν και να αποτρέψουν αντιδράσεις από τις εφαρμοζόμενες ανάλγητες πολιτικές. Η επικοινωνία έχει αναχθεί σε βασικό, σχεδόν κύριο,  συστατικό της πολιτικής και η πολιτική στην ουσία της αφορά την επικοινωνία της, μέσω της γλώσσας, της μεταφοράς, της εικόνας, του λόγου και άλλων λογικών τρόπων και ειδών επικοινωνίας. Εκμεταλλευόμενη η κυρίαρχη εξουσία τον ρόλο  που στην αυγή της ανόδου του καπιταλισμού αποδόθηκε στον Τύπο, δηλ. τα μέσα ενημέρωσης, ως πολιτικού φύλακα, χρησιμοποιεί, με το αζημίωτο,  τα μέσα ενημέρωσης προς όφελός της συνεχίζοντας όμως να τα προβάλλει ως θεματοφύλακα του δημόσιου συμφέροντος. Για να μην καταρρεύσει η δημόσια υποστήριξη  για τον εποπτικό ρόλο των μέσων ενημέρωσης συνεχίζεται να τονίζεται ότι τα μέσα ενημέρωσης παρέχουν έλεγχο στις κυβερνητικές καταχρήσεις, παρέχοντας στους πολίτες πληροφορίες και επιβάλλοντας κυβερνητική διαφάνεια.

 Μόνο που τα τελευταία χρόνια,  όλο και περισσότερο αποκαλύπτεται ότι υπάρχουν κάποιες πτυχές του εποπτικού ρόλου των μέσων ενημέρωσης που έχουν γίνει δύσκολο να εκπληρωθούν. Κατά κάποιον τρόπο, τα μέσα ενημέρωσης, σε μεγάλο βαθμό, έχουν  μετατραπεί από φύλακες σε φερέφωνα της κυρίαρχης πολιτικής. Η αντιμετώπιση των απροκάλυπτων ψεμάτων από δημόσιους λειτουργούς έχει γίνει σχεδόν μια άσκηση ματαιότητας, όταν δεν προωθείται από εκείνα  τα μέσα που υπονομεύουν τον παραδοσιακό τους ρόλο, καθιστώντας τους δημοσιογράφους συνένοχους στη διάδοση ψευδών πληροφοριών και εσφαλμένων γεγονότων. Κι αυτή η τάση επιδεινώνεται από το γεγονός ότι υπάρχει μια περιστρεφόμενη πόρτα όπου οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι μετακινούνται μεταξύ θέσεων στα μέσα ενημέρωσης και της κυβέρνησης. Δεν είναι βέβαια ότι υπήρχε κάπου κάποτε μια αντικειμενική δημοσιογραφία που εξέλιπε και αυτή η περιστρεφόμενη πόρτα την θέτει σε κίνδυνο, γιατί οι δημοσιογράφοι βλέπουν μια κυβερνητική δουλειά ως την πηγή του επόμενου μισθού τους. Είναι που τώρα, καθώς η αστική μας δημοκρατία μοιάζει να έχει φτάσει στα όρια της, ενώ νιώθει και χωρίς αντίπαλο, όλη η αστική εξουσία επιδεικνύει τη δύναμή της  αδιαφορώντας αν έτσι αποκαλύπτεται η φενάκη της ελευθερίας του τύπου ή των δημοκρατικών διαδικασιών. Δεν είναι σύμπτωση που σε όλη τη δημοκρατική  Ευρώπη θεωρήθηκε αποδεκτό να λογοκριθεί και να σιωπήσει η άλλη πλευρά στον πόλεμο της Ουκρανίας, η ρωσική.

        Περικυκλωμένοι από τις κάθε είδους επικοινωνιακές τεχνικές της κυρίαρχης εξουσίας, είμαστε διαρκώς χειραγωγημένοι σε διαμορφώσεις συγκεκριμένων πεποιθήσεων, συμπεριφορών ή συναισθημάτων που την ευνοούν. Όταν όμως η σύγχρονη κοινωνική κατάσταση έρχεται σε άμεση αντίθεση και σύγκρουση με τις αξίες που η ίδια η κυρίαρχη τάξη προπαγανδίζει και μάλιστα με τον ισχυρισμό ότι παρέχει τις οικονομικές και κοινωνικές δυνατότητες πραγματοποίησής τους, τότε η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα  υπονομεύει την ιδεολογική της κυριαρχία. Όταν οι  συνεχείς κρίσεις  της καπιταλιστικής οικονομίας και  ο συνδυασμός μεγάλου πλούτου με βάναυση καταπίεση και φτώχεια καταστρέφει τη ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων, τότε μια τέτοια παράλογη τάξη δεν μπορεί να γίνει ανεκτή επ’ αόριστον. Τότε φαίνεται ότι χρεωκοπούν όλες οι  επικοινωνιακές τεχνικές και οι αντιδράσεις να μοιάζουν ανεξέλεγκτες. Και μπορεί το έναυσμα  να δίνεται από ΄κάτι συγκλονιστικό ή και όχι.

      Στη χώρα μας το «προδιαγεγραμμένο έγκλημα» των Τεμπών μοιάζει να είναι καταλύτης μιας γενικευμένης αντίδρασης ενάντια σε πολιτικές και συμπεριφορές που εξαθλίωσαν τη ζωή μας, όπως στη Γαλλία το συνταξιοδοτικό δίνει το έναυσμα για συνεχείς και γενικευμένες διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις.

          Κι αν είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τις εξελίξεις, σίγουρα όμως οι αγώνες και οι διεκδικήσεις των καταπιεσμένων θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να μην βλέπουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους ως ανήμπορα θύματα αλλά να μπορούν με τις ίδιες τις δυνάμεις τους να απελευθερωθούν.

 

ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

 

Την προηγούμενη εβδομάδα ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Οικονομικών οι αποζημιώσεις στις οικογένειες των θυμάτων της φονικής σύγκρουσης  των τρένων στα Τέμπη, που περιλαμβάνουν ειδική σύνταξη, διαγραφή χρεών, δικαίωμα διορισμού. Η  κυρίαρχη εξουσία θέλει να τις προβάλλει ως απόδειξη της κρατικής προστασίας και μέριμνας, για να μετριάσει την οργή για την ολοκληρωτική  απουσία της στη λειτουργία του σιδηροδρόμου, ώστε να αποτραπεί το δυστύχημα. Και μοιάζει απογοητευτικό μετά από δεκαετίες αγώνων του λαϊκού κινήματος για ένα κοινωνικό κράτος που θα εξασφάλιζε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης των εργαζομένων να χρειάζεται να καταφεύγουμε στην κρατική μεγαλοψυχία με απαιτήσεις ελεημοσύνης που δοκιμάζουν την περηφάνεια και αξιοπρέπεια των παθόντων.   

Κι επαναλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια μέσα από παροχές και επιδόματα, που άλλοτε μένουν απλές υποσχέσεις κι άλλοτε, κατά την καταβολή τους,  η συρρίκνωσή τους είναι δραστική, η θλιβερή ιστορία ενός φτωχού λαού, που παραμένει έρμαιο του κρατικού οίκτου. Στο διαφημιζόμενο εκσυγχρονισμένο κράτος μας της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, η έννοια της κρατικής ελεημοσύνης-παροχής συνεχίζει να κυριαρχεί και να διαιωνίζεται με διάφορες μορφές. Τι άλλο είναι όλα αυτά τα επιδόματα του τελευταίου χρόνου της φτωχοποίησής μας,  παραπέμποντας σε εποχές παλιότερες που η ευημερία των πολιτών εξαρτώνταν αποκλειστικά από την εύνοια του ηγέτη;     Κι έτσι ζώντας μια καθημερινότητα με αξίες ανταλλακτικές και ανταλλάξιμες,  σκύβοντας το κεφάλι και ζητιανεύοντας, μέσα από διαδικασίες καθημερινές εδραιώνονται συνήθειες ικανές να σακατεύουν ζωές και συνειδήσεις. Το είδαμε σε μικρογραφία στον πατέρα ενός θύματος που τον πρόβαλλαν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, γιατί χαρακτήρισε βάλσαμο τις κρατικές αποζημιώσεις, και στις αντιδράσεις που προκάλεσε η δήλωσή του στους θαμώνες των μέσων  κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίοι βρήκαν ευκαιρία να εφαρμόσουν τις γνώσεις ψυχολογίας ή να διακηρύξουν την ηθική τους ανωτερότητα. Στην πραγματικότητα αποτυπώθηκε η μικροαστική μας μιζέρια που δεν αντιμετωπίζει την κυρίαρχη τάξη ως βασικό αντίπαλο, αλλά μόνο μεμονωμένα άτομα, και ούτε αναγνωρίζει  τους δραστικούς μηχανισμούς χειραγώγησης της κοινής γνώμης, παρά μόνο τους πασιφανέστατα προπαγανδιστικούς. Γι΄  αυτό κι ένα μεγάλο μέρος από μικρομεσαίους μικροαστούς αποδέχεται αυτήν την πραγματικότητα και οδηγείται στην αντιμετώπιση της ζωής ως θεάματος. Γι’ αυτό και πνίγεται στα δάκρυα από τις ατέλειωτες ιστορίες οδύνης,  γίνεται τιμητής του πόνου των άλλων, επαίρεται για την ηθική του, αναζητώντας σε ανεξάρτητη δικαιοσύνη ή και σε αδιάφθορους ηγεμόνες δικαίωση.

Σ’ αυτό το εγκληματικό δυστύχημα είδαμε την απόγνωση και την απελπισία των θυμάτων,  την οργή και την αγωνιστικότητα του λαού,  τη μικροπρέπεια και την αναλγησία της πολιτικής του ηγεσίας.

          Η κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της αναζητούν τρόπους να χειραγωγήσουν τις αντιδράσεις, να εκτρέψουν σε ανώδυνα μονοπάτια την οργή και είναι ενδεικτικό αυτό στην παραπληροφόρηση του υπουργείου Εσωτερικών σχετικά με την 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 16 Μαρτίου. Εξάλλου, από την πρώτη στιγμή που έγινε το δυστύχημα φαίνεται μόνο μέλημά τους να είναι η αποδυνάμωση κάθε δράσης που θα μπορούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους. Γι’ αυτό και εδώ και δυο εβδομάδες που έγινε το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, αλλάζουν κάθε δυο ημέρες τα αφηγήματα που επιστρατεύουν για να δικαιολογήσουν την εγκληματική ολιγωρία τους, στην προσπάθειά τους να παραπλανήσουν για να χειραγωγήσουν τις αντιδράσεις. Ξεκίνησαν οι δικαιολογίες με τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη, που αφού στο πρώτο τηλεοπτικό του μήνυμα χρέωσε το δυστύχημα στο ανθρώπινο λάθος, όταν έγινε αντιληπτό ότι δεν έπεισε προχώρησε σε μια συγγνώμη που χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα για να επιμεριστούν οι ευθύνες στις προηγούμενες κυβερνήσεις με μόνο στόχο τη δική του απαλλαγή, για να ακολουθήσουν υπουργοί και δημοσιογράφοι με μια ποικιλία δικαιολογιών.  

Τελευταία μοιάζει να προκρίνεται εκείνο το αφήγημα που θέλει να δικαιώσει  την κυβερνητική πολιτική, η οποία συνεχίζεται ακάθεκτη, μη παρεκκλίνοντας ούτε κεραία, όπως με την ψήφιση του νομοσχεδίου για το ογκολογικό κέντρο παίδων Μ. Βαρδινογιάννη.  Είναι λοιπόν η απουσία αξιολόγησης των υπαλλήλων του ΟΣΕ και οι συνδικαλιστικές αγκυλώσεις  που δημιούργησαν τις ευνοϊκές συνθήκες για το τρομερό δυστύχημα, σύμφωνα με  το κυβερνητικό αφήγημα, που δειλά στην αρχή, με βεβαιότητα όσο περνούν οι μέρες, επαναλαμβάνεται, αδιαφορώντας αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο πρωθυπουργός και πάλι, στις κοινές δηλώσεις  με τον νέο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Χριστοδουλίδη,  συμπυκνώνει το οριστικό αφήγημα που ο κυρίαρχος λόγος υιοθετεί. Επιδεικνύει ένα αχρείαστο θράσος δηλώνοντας την ανάληψη ευθύνης εκ μέρους του πολιτικού συστήματος, υπόσχεται αλλαγές στα «κενά δεκαετιών στις υποδομές» και τις «απαράδεκτες συμπεριφορές κρατικών υπαλλήλων που έρχονται από το χθες» και ξεκινά τη μάχη εναντίον του παλιού αναχρονιστικού κράτους, που περιλαμβάνει βέβαια και τις συντεχνίες, σύμφωνα με δηλώσεις του στη σύσκεψη για επαναλειτουργία του σιδηρόδρομου στο μέγαρο Μαξίμου, που αντιστέκονται στον εκσυγχρονισμό.

Το δίπολο παλιό-νέο, εκσυγχρονιστικό-παρωχημένο αποδεικνύεται μια βολική αντίθεση αρκετά γενική και ασαφής  που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ωραιοποιήσει τις πιο αντιδραστικές πολιτικές, τσάκισμα συνδικαλισμού, επιβολή αξιολόγησης αυταρχικού τύπου,  καθώς γίνεται εκμετάλλευση της για χρόνια ταύτισης του νέου και της μεταρρύθμισης με κάθε θετικό και φιλολαϊκό. Με τη νέα νοηματοδότηση των λέξεων καλύπτει η κυρίαρχη εξουσία τις σκοπιμότητές της στην επιλογή των πιο διεφθαρμένων μονοπατιών για επιβολή των συμφερόντων της, χειραγωγώντας τους πληθυσμούς για να μην αντιδρούν.

Ενώ την ίδια στιγμή είναι οι αγωνιστικές παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος  που τροφοδοτούν την περηφάνεια ενός λαού το οποίο εμπνέει και οργανώνει τους χιλιάδες νέους για να απαιτούν και να διεκδικούν την αξιοπρέπεια της ζωής τους, όπως στην απεργία της 16ης Μαρτίου.

ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑ ΕΥΘΥΝΩΝ

 

Μια εβδομάδα μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, με 55 ταυτοποιημένους νεκρούς και αδιευκρίνιστο αριθμό επιβαινόντων και επομένως αγνοουμένων, η κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της χωρίς διακοπή διοχετεύουν  στα μέσα ενημέρωσης πολλαπλά και πολλές φορές και αντικρουόμενα επιχειρήματα, υποθέσεις, αφηγήσεις σχετικά με τις ευθύνες για το θανατηφόρο δυστύχημα.  Την κατεύθυνση έδωσε ο ίδιος ο  πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης που βιάστηκε στο πρώτο του τηλεοπτικό μήνυμα να αποσείσει τις ευθύνες από την κυβέρνησή του επιρρίπτοντας τες όλες στο ανθρώπινο λάθος του σταθμάρχη. Κι όταν η οργή  του κόσμου δεν χειραγωγήθηκε από τους κυβερνητικούς υπαλλήλους που παριστάνουν τους  δημοσιογράφους, οι οποίοι εμπλούτιζαν με ποικίλες εκδοχές το αρχικό αφήγημα του ανθρώπινου λάθους, η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης θεώρησε έξυπνο να δείξει με τέτοιο τρόπο τη συντριβή του ο πρωθυπουργός  που να εξυπηρετεί τις μικροπολιτικές σκοπιμότητές του. Γι’ αυτό και με ανάρτηση του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook ζήτησε «μια μεγάλη ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Τόσο προσωπική, όσο και στο όνομα όλων όσοι κυβέρνησαν τη χώρα εδώ και χρόνια», επιρρίπτοντας την ευθύνη αυτή την φορά, μετά το σταθμάρχη, σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις και αποκαλύπτοντας ακουσίως την αντιλαϊκή πολιτική όλων των κυβερνήσεων που αδιαφόρησαν για την ασφάλεια μας.

           Η σκυταλοδρομία των ευθυνών μεταξύ των κομμάτων που σχημάτισαν κυβερνήσεις την τελευταία τουλάχιστον εικοσαετία, του ΠΑΣΟΚ της Ν.Δ, του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτει τους διαχρονικούς στόχους και τους βαθύτερους δεσμούς ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας. Δεκαετίες τώρα απ’ όλα τα κόμματα εξουσίας οι προσπάθειες για τσάκισμα του συνδικαλισμού, για επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, για υποβάθμιση των παντός είδους κοινωνικών υπηρεσιών, για το γκρέμισμα του συστήματος υγείας, για την εκπαιδευτική υποβάθμιση ήταν κυβερνητικές  προτεραιότητές τους. Με την επιβολή των μνημονίων από την Ε.Ε και με το πρόσχημα της διάσωσης της ελληνικής οικονομίας η εξαθλίωση επιταχύνθηκε και επεκτάθηκε σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος διάσωσης δημόσιοι οργανισμοί ξεπουλήθηκαν σε ιδιώτες αντί ευτελούς τιμήματος, αυξάνοντας στην πραγματικότητα το κόστος παροχής υπηρεσιών, αφού το δημόσιο συνέχιζε να χρηματοδοτεί τις ιδιωτικές επιχειρήσεις με διάφορες αιτιολογίες (π.χ. ενίσχυση της Aegean Airlines με 120 εκατομμύρια, ετήσια επιδότηση της Hellenic Train με 50 εκατομμύρια ευρώ κλπ) ), χωρίς όμως να ενδιαφέρεται για τη βελτίωσή τους.  Προπαγανδίστηκε από τον κυρίαρχο λόγο ότι ενάντια στα κρατικά μονοπώλια, την γραφειοκρατία, τη χαμηλή παραγωγικότητα, την αδυναμία εξυπηρέτησης των πελατών, μόνο αντίδοτα ήταν ο ανταγωνισμός και οι αγορές που θα προωθούσαν την αποτελεσματικότητα και την καινοτομία, θριαμβολογώντας για κάθε ιδιωτικοποίηση που πραγματοποιούνταν.

              Στους σιδηρόδρομους, αφού το σύστημα χωρίστηκε σε αμέτρητα κομμάτια, το επικερδές κομμάτι πουλήθηκε σε ιταλική κρατική εταιρεία με συμφωνία μάλιστα επιδότησής της από το ελληνικό δημόσιο, το οποίο στα κομμάτια που κράτησε αδιαφόρησε για τον εκσυγχρονισμό τους.  Η δε Hellenic Train, η εταιρεία εκμετάλλευσης της γραμμής τα  τελευταία πέντε χρόνια, πέρα από εξαγγελίες δεν ανταποκρίθηκε σε καμιά από τις προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν. Το φοβερό δυστύχημα ήταν η τραγική κατάληξη μιας σειράς εγκληματικών παραλείψεων στον τρόπο λειτουργίας του σιδηροδρόμου, που περιλάμβανε καθυστερήσεις και ατυχήματα. Και συγχρόνως αυτό το τραγικό δυστύχημα φαίνεται πως  αποκτά μια μεγαλύτερη διάσταση,  γίνεται το  ορατό σημείο για την τραγική κατάσταση της χώρας. Η εξαθλίωση πια,  μετά και τους αυξημένους θανάτους από τον κορωνοϊό αναλογικά με τον πληθυσμό,  παίρνει τη μορφή μαζικών θανάτων.

            Τα κόμματα εξουσίας, Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ, προπαγάνδιζαν την επιτυχία της διακυβέρνησής τους είτε προβάλλοντας την έξοδο από τα μνημόνια είτε την επιτυχία μας στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση κι ενώ ξέρουνε αμφότερα για το υψηλό τίμημα για τα δάνεια που θα πληρώνουμε, για τη διαρθρωτική προσαρμογή που υποβλήθηκε η οικονομία κι έτσι  εξαθλιώθηκε ο λαός αυτής της χώρας. Τόσοι νεκροί όμως, και μάλιστα νέα παιδιά, επειδή το κράτος που  …ηγείται της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης επέτρεπε τη λειτουργία σιδηροδρόμων με όρους της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης, είναι πολύ δύσκολο οι κυβερνώντες να το διαχειριστούν επικοινωνιακά. Γιατί μ’ αυτό το τραγικό γεγονός έχει γίνει πια ξεκάθαρο ότι τα έργα των κυβερνώντων δεν χάνουν ποτέ το στόχο τους, να εξυπηρετούν πρωτίστως τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, ενώ  ο λόγος τους έχει αξία μόνο επικοινωνιακή,  για να παραπλανούν και εφησυχάζουν.

          Κι αν στα συστημικά μέσα ενημέρωσης φαίνεται τις τελευταίες μέρες ότι κάποιοι σε σατιρικές ή ψυχαγωγικές εκπομπές γίνονται εκφραστές της λαϊκής οργής, δεν είναι  ότι αποστασιοποιούνται από μια χρεωκοπημένη πολιτική, αλλά μάλλον ότι προσπαθούν να παραπλανήσουν, προσποιούμενοι  πως σαν σύνολο όλοι υποφέρουν και  συμμετέχουν στο βαρύ πένθος ενός λαού που περισσότερο από μια δεκαετία κατηγορείται για όλα  τα δεινά που υφίσταται. Λειτουργούν σαν μέρος από ένα πλήθος διαλυτικών στοιχείων που ξέρουν να κάνουν μ’ αυτά το παιχνίδι τους όσοι μας εκμεταλλεύονται και καταγίνονται να εξουδετερώσουν τις δράσεις μας.  Όταν  όμως τμήμα των λαϊκών στρωμάτων αναζητά οδηγούς σ’ αυτούς που για χρόνια εξωραΐζουν την πραγματικότητα, προβάλλοντας το ευτελές για σημαντικό και ισοπεδώνοντας τα πάντα,  τότε δεν μπορούν να διαχωρίσουν τη θέση τους απ’ αυτούς και σέρνονται ζητιάνοι της κυρίαρχης τάξης. Γιατί η συμπαράσταση που εκφράζεται απ’ όλους ετούτους πραγματικό σκοπό της και αποτέλεσμα έχει  να αποναρκώσει έναν νωθρό λαό για να τον παραδώσει ηττημένο χωρίς μάχη στην αδηφάγα τάξη που κυβερνά χωρίς έλεος.

Από την άλλη, όπως την ευθύνη για τα μνημόνια, κατά την περίφημη ρήση του Θ. Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε», η κυρίαρχη προπαγάνδα μας έπεισε να την μοιραστούμε μεταξύ μας, έτσι  και τώρα η επικέντρωση  μόνο στο σταθμάρχη, η  …ανακάλυψη για τον προϊστάμενο που πήρε αναρρωτική άδεια (μάλιστα την επόμενη του δυστυχήματος) κλπ. διαχέει τις ευθύνες στους τελευταίους τροχούς μιας άμαξας που όταν δεν εξυπηρετεί τα κυρίαρχα συμφέροντα οι κυβερνώντες αδιαφορούν για την καταστροφή της, αν δεν την προκαλούν.

          Το ενθαρρυντικό όμως για τους χιλιάδες που μέρες τώρα διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται είναι ότι οι κινητοποιήσεις τους φοβίζουν. Και δεν φαίνεται αυτό μόνο από τις αστυνομικές επιθέσεις που θέλουν να αποτρέψουν τη μαζικοποίηση των διαμαρτυριών, αλλά κυρίως από την ποικιλία των αφηγημάτων και των φορέων τους που χρησιμοποιεί ο κυρίαρχος λόγος, άλλοτε κολακεύοντας κι άλλοτε αποθαρρύνοντας. Η απειλή μας βέβαια είναι ακόμα ανοργάνωτη κι αυτό θέλει η κυρίαρχη τάξη να παραμείνει έτσι, για να διατηρήσουν οι εκπρόσωποί της τον επικερδή τους ρόλο. Γι’ αυτό είναι τόσο κρίσιμος και αναγκαίος ο ρόλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, για την οργάνωση και την κατεύθυνση των αγώνων μας.