ΤΟ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ ΣΤΟ ΡΑΙΧΣΤΑΓΚ

 

Και η επέτειος της αντιφασιστικής νίκης της 9^ης Μαίου μετατράπηκε σε ημέρα εορτασμού της Ευρώπης. Της Ενωμένης Ευρώπης που θέλει να παρουσιάζεται σαν απάντηση στα «δεινά που υπέστησαν οι λαοί της Ευρώπης από δυο πολέμους και τη ναζιστική τυραννία που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, αλλά και στην επέκταση των ολοκληρωτικών και αντιδημοκρατικών κομμουνιστικών καθεστώτων». Που σε ψήφισμα του κοινοβουλίου της το 2019 εξισώνει τον κομμουνισμό με τον ναζισμό καταδικάζοντας εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν από ναζιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα. Κι έχει φτάσει πια σε σημείο η Ευρωπαϊκή μας Ένωση να μην κρύβει όχι απλώς τη δυσπιστία, αλλά σχεδόν την εχθρότητά της προς τη λαϊκή κυριαρχία και φροντίζει επανειλημμένως να διαλαλεί την εμπιστοσύνη της σε μια τεχνοκρατική και οικονομικά φιλελεύθερη αντίληψη της πολιτικής, σύμφωνα με την οποία ο καθαρός ανταγωνισμός ρυθμίζει όλα τα προβλήματα. 

    Η στροφή της βέβαια στην πολεμική οικονομία με δεκάδες προσχήματα και επίκληση κατασκευασμένων εχθρών, από τη Ρωσία μέχρι τους «απολίτιστους» ισλαμιστές,   δεν εξυπηρετεί παρά μόνο το κεφάλαιο, αδιαφορώντας για τη ζωή των πολιτών της, που με εντεινόμενη προπαγάνδα προσπαθεί να παρασύρει σε πολέμους για να ξεπεραστούν οι καπιταλιστικές κρίσεις. Οι πολίτες της Ευρώπης αντιμετωπίζονται κυρίως ως  καταναλωτές, υποταγμένοι σε αποφάσεις που δεν έχουν δικαίωμα να ελέγξουν, που τους επιτρέπεται να καταφεύγουν σε ανεξάρτητες αρχές κι επιτροπές για  να υποβάλλουν παράπονα και  αιτήματά σαν τους υπηκόους των παλαιών καθεστώτων προς τον ηγεμόνα τους, πριν  καταλήξουν «κρέας για τα κανόνια της» σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους

        Η  9^η Μαΐου  όμως  είναι επέτειος της συντριβής  της ναζιστικής Γερμανίας το 1945 όταν η σοβιετική σημαία με το σφυροδρέπανο κυμάτισε στο Ράιχσταγκ. Και  το γεγονός της νίκης των κομμουνιστών της ΕΣΣΔ στην τιτάνια σύγκρουσή τους με τους ναζιστές της Γερμανίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, παρόλη τη συστηματική προσπάθεια ν’ ξαναγραφτεί η ιστορία, συρρικνώνοντας, μέχρι εξαφανίσεως, τον καίριο ρόλο της ΕΣΣΔ στην άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας. Η σύγχρονη αφήγηση στη Δύση θέλει να δίνει  τα εύσημα για την νίκη κυρίως, και σε λίγα χρόνια ίσως και αποκλειστικά, στους δυτικούς συμμάχους. Με την αναθεώρηση της ιστορίας του β παγκοσμίου πολέμου την αποκόπτουν από τη συνεχιζόμενη ιστορία της ταξικής πάλης και όλα όσα ακολούθησαν ανά τον κόσμο, σχηματισμός ΝΑΤΟ, πόλεμος στην Κορέα, αντιαποικιακοί αγώνες, Βιετνάμ, διάλυση Γιουγκοσλαβίας θεωρούνται άσχετα με το επεισόδιο του β παγκοσμίου πολέμου. Κι όμως δεν υπάρχει  τέλος σ’ αυτή τη σύγκρουση, που συνεχίστηκε και αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν  οι δυτικοί «σύμμαχοι» έκαναν ό,τι μπορούσαν για να φιλοξενήσουν και να στρατολογήσουν ναζί αξιωματούχους και εγκληματίες πολέμου.

         Η αποναζιστικοποίηση έγινε επιφανειακά και αποδεικνύει ότι ο ναζισμός δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο εχθρικός κι ασύμβατος με την αστική δημοκρατία. Αντίθετα, είναι ο αντικομμουνιστικός αγώνας που παρέχει τις δικαιολογίες και προσφέρει τη δυνατότητα γρήγορης επαναχρησιμοποίησης πρώην εγκληματιών πολέμου, Ναζί ή φασιστών, που είχαν «τεχνογνωσία» στον αγώνα κατά του κομμουνισμού. Κι  έτσι στην πραγματικότητα αναδεικνύεται ο κομμουνισμός ως κύριος, και όχι περιστασιακός, εχθρός των φασιστών. Αυτοί οι αμετανόητοι Ναζί ή φασίστες χρησιμοποιήθηκαν από τις μεγάλες δυτικές δημοκρατίες, γαλλικές, βρετανικές ή αμερικανικές, και επέτρεψαν στους ηττημένους, όπως η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Ιαπωνία,  να επιστρέψουν στον κύκλο των δημοκρατικών κρατών.

         Κι ενώ καταδικάζεται  λεκτικά η διάδοση του ναζισμού, της ξενοφοβίας και της σχετικής μισαλλοδοξίας, σε πολλές χώρες η προπαγάνδα των ναζιστικών αξιών και ιδεών δεν αποτρέπεται, αν δεν διεξάγεται ανοιχτά πολλές φορές, και οι φασίστες σηκώνουν κεφάλι  και συχνά γίνονται οι κύριοι δράστες βανδαλισμού μνημείων του κόκκινου στρατού. Στο Βερολίνο η απαγόρευση για άλλη μια χρονιά της επίδειξης της σημαίας και άλλων συμβόλων της ΕΣΣΔ στις 8 και 9 Μαΐου, στην πραγματικότητα, πέρα από την επίκληση  όποιων δικαιολογιών, εντάσσεται στην προσπάθεια διαστρέβλωσης και εξαφάνισης του ρόλου της ΕΣΣΔ στη νίκη του ναζισμού και φασισμού.  Πάνω από 35 χρόνια από τη διάλυση της πρώτης προσπάθειας ίδρυσης εργατικού κράτους και ο φόβος της κυρίαρχης τάξης  για επανάληψή του καθοδηγεί την προπαγάνδα της και τις δράσεις της.

         Τα αποτελέσματα αυτής της εκστρατείας παραποίησης της ιστορίας της συγκεκριμένης περιόδου, οι κυνικές προσπάθειες ξεπλύματος των εγκληματιών πολέμου και των συνεργών τους, όπως γίνεται στην Ουκρανία, οι σχεδόν βλάσφημες προσπάθειες της κυρίαρχης τάξης σε διάφορες χώρες της Ευρώπης να καταστρέψουν την ιστορική μνήμη μοιάζει να υλοποιούνται, κυριολεκτικά, στην πολύπαθη Παλαιστίνη. Ο ναζισμός αναστήθηκε και οργανωμένα ξαναπόκτησε κρατική υπόσταση  στο Ισραηλινό κράτος, με τη …φιλική συμμετοχή των ΗΠΑ και Ε.Ε, ακόμα κι αν δεν   ομολογείται η ναζιστική ταυτότητά του. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ δεν έχει περιοριστεί στις διώξεις και φυλετικές διακρίσεις εις βάρος των Παλαιστινίων, αλλά εκτός από τη γενοκτονία στη Γάζα, σκοτώνει ανθρώπους και ισοπεδώνει περιοχές όπου το ίδιο επιλέγει, όπως στο Λίβανο, χωρίς καμία αιδώ, με τους στρατιώτες του να καμαρώνουν για τα εγκλήματά τους. Και η διεθνής κοινότητα, δηλ. ΗΠΑ και Ε.Ε δεν αρθρώνουν ούτε καν κάποιο λόγο καταγγελίας, εκτός από κάποια σποραδικά ψιθυρίσματα αντιρρησιών που δεν αγγίζουν το Ισραήλ, αφού πρωτίστως και πάντα ενεργούν υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ.

        Και η κυβέρνηση της χώρας μας, που σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της Κ. Μητσοτάκη βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία, γι’ αυτό προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους για το ναυτικό  ντρόουν της συμμάχου Ουκρανίας που εντοπίστηκε με εκρηκτικά στη Λευκάδα, συνεχίζει να αντιμετωπίζει το κράτος εγκληματία του Ισραήλ ως στρατηγικό σύμμαχο, όπως δηλώνει πάλι ο πρωθυπουργός, φροντίζοντας να μην διαταραχτούν οι σχέσεις της ούτε με ΗΠΑ ούτε με Ισραήλ. Επικαλείται κάθε φορά που πρέπει να δικαιολογήσει αμφισβητούμενες συμπεριφορές, όπως τον ρόλο του υπουργείου εξωτερικών και του λιμενικού σώματος στην ισραηλινή επιχείρηση στα ανοιχτά της Κρήτης εναντίον των σκαφών του διεθνούς στολίσκου «Global Sumud Flotilla», τον θεσμικό της ρόλο ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή σε αντιδιαστολή πάντα με την Τουρκία, για να χαϊδεύει αυτιά εθνικιστών. Συγχρόνως, προσπαθεί με γενικόλογες ανακοινώσεις των υπουργείων της να πείσει για την ευθυγράμμιση της με το διεθνές δίκαιο, κάνοντας αναφορές σε ανθρωπισμό και Δίκαιο, ενώ στην πραγματικότητα  η μόνη έγνοιά της είναι να διευκολύνει,  με μια δουλική πολιτική, συμφέροντα ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή.

        Και είναι οι φασιστικές πολιτικές, συγκαλυμμένες προς το παρόν, που τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα  τα εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο. Γι’ αυτό και χρόνια τώρα οι φασιστικές ιδέες ενσταλάζονται  στις κοινωνίες και με μικρά βήματα διαμορφώνουν θεσμούς και φτάνουν στο σημείο πολλά ευρωπαϊκά κράτη να εξυμνούν απροκάλυπτα τους συνεργάτες των Ναζί, με κραυγαλέο παράδειγμα την Ουκρανία.  

         Και στη χώρα μας η αρχική διστακτική, αποσπασματική  προσπάθεια για αποκατάσταση των συνεργατών των Γερμανών, τα τελευταία χρόνια, με τους μεταγραμμένους στη Ν.Δ φασίστες του ΛΑΟΣ, μεταπήδησε στην κεντρική πολιτική σκηνή και με περίσσιο θράσος είχε την απαίτηση της διαγραφής των αγώνων των κομμουνιστών. Γι’ αυτό και η αποκάλυψη των φωτογραφιών από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή ήρθε μ’ ένα πολύ υλικό και συγκεκριμένο τρόπο να υπενθυμίσει τον καταλυτικό ρόλο της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην κοινωνία της χώρας μας που ενέπνευσε και εμπνέει αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.