ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΜΑΣ

 

Στη  Μέση Ανατολή οι χώρες η μια μετά την άλλη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μπαίνουν σ’ έναν πόλεμο που δεν φαίνεται να έχει τέλος, παρά μόνο κάποιες παύσεις.  Το Ισραήλ, με την αλαζονεία της δύναμης που στηρίζεται στην άνευ όρων υποστήριξη των ΗΠΑ και όλης της Δύσης, αφού ισοπέδωσε τη Γάζα και σκοτώνει χωρίς ενδοιασμούς τα γυναικόπαιδά της, αφού εισέβαλε στο Λίβανο και προχώρησε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία, Υεμένη και τελευταία στο Ιράν,  διαμαρτύρεται για την ανταπόδοση χτυπημάτων από το Ιράν. Η Αμερική βομβάρδισε πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν και το Ιράν ανταπάντησε, αφού προειδοποίησε,  με βομβαρδισμό αμερικανικών βάσεων στο Κατάρ. Και μετά δυο μέρες ο Ντ. Τραμπ στα περιορισμένα αντίποινα του Ιράν με μια μεγαλόστομη ανάρτηση  θριαμβολογεί  για το τέλος του πολέμου, με το Ισραήλ να επιβεβαιώνει τη συμφωνία του για την πρόταση εκεχειρίας,  ενώ λίγο πιο μετά ο πρόεδρος των ΗΠΑ δηλώνει την απαρέσκειά του για τους δυο αντιμαχόμενους που παραβίασαν την εκεχειρία. 

          Και όλα αυτά είναι  παιχνίδια κυριαρχίας και επιρροής για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, αδιαφορώντας αν ρημάζονται ζωές, αν σκοτώνονται άνθρωποι,  την ίδια στιγμή που οι ρίψεις βομβών από  το Ισραήλ δεν σταματούν και η σφαγή των Παλαιστινίων στη Γάζα δεν έχει τέλος. Στη δε χώρα μας, η  κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη επαναλαμβάνει, χωρίς να τα εννοεί, ευχές για αυτοσυγκράτηση, επανεκκίνηση συζητήσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, ενώ η αμερικανική βάση της Σούδας στην Κρήτη δεν φαίνεται να είναι αμέτοχη στις πολεμικές επιθέσεις.

         Μετά την καταστροφή των κρατών του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας φαίνεται ότι ήρθε και η σειρά του Ιράν, που η Δύση, στον κατάλληλο χρόνο, θα συμβάλλει με διάφορους τρόπους να διαλυθεί, έτσι ώστε ο δυτικός ιμπεριαλισμός να κυριαρχεί ολοκληρωτικά στη Μ. Ανατολή. Επειδή δηλ.  τα οργανωμένα κράτη εξασφαλίζουν ένα πλαίσιο για ανάπτυξη δραστηριοτήτων με την καθιέρωση κανόνων,  μπορούν να αντισταθούν πιο αποτελεσματικά σε επιθέσεις των ιμπεριαλισμών της Δύσης  που απειλούν την επιβίωσή τους, γι’ αυτό και τα ιμπεριαλιστικά κράτη συμφωνούν στη διάλυση στο όνομα της δημοκρατίας, ελευθερίας κλπ. όσων κρατών δεν μπορούν να χειραγωγήσουν, αφήνοντας πίσω τους αίμα και ερείπια.                            Με  τον απρόκλητο βομβαρδισμό του Ιράν από τις ΗΠΑ έχουμε εισέλθει σε νέα φάση παγκόσμιας βαρβαρότητας, υπό την ηγεσία της Δύσης, στην οποία όλα τα προσχήματα έχουν εγκαταλειφθεί και μόνο η λογική της ωμής, ανεξέλεγκτης βίας παραμένει. Κι αυτό είναι πέρα από μια καταστροφική απειλή για τη διεθνή ειρήνη κι ένα σαφές μήνυμα σε οποιοδήποτε μη πυρηνικό έθνος ότι μπορεί να βομβαρδιστεί και να κακοποιηθεί κατά βούληση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αλλά και για τις λίγες ελευθερίες που έχουμε ακόμα μέσα στην ίδια τη Δύση. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ περνώντας την κόκκινη γραμμή δεν μπήκε καν στον κόπο να κατασκευάσει ένα ίχνος συναίνεσης, παρά τη συντριπτική δημόσια αντίθεση, ή τουλάχιστον να επιδείξει  την παραμικρή υποκριτική υπηρεσία στο διεθνές δίκαιο. Και το ότι το έκανε με την πλήρη υποστήριξη της Ε.Ε και του Ηνωμένου Βασιλείου, σηματοδοτεί μια αποφασιστική στροφή. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχουν κανέναν ενδοιασμό να παραμερίσουν οποιουσδήποτε ηθικούς, νομικούς, συνταγματικούς και δημοκρατικούς περιορισμούς εξακολουθούν να στέκονται εμπόδιο στην απελπισμένη προσπάθειά τους να διατηρήσουν την δύναμή τους.

        Και σ’ αυτόν τον πόλεμο εναντίον του Ιράν παρακολουθούμε την ίδια, προφανή εκδοχή των αφηγήσεων εκ μέρους των ΗΠΑ του πολέμου στο Ιράκ το 2003, που προωθούνται όμως από έναν πιο απογοητευτικό πρόεδρο των ΗΠΑ. Τότε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κ. Πάουελ παρουσίαζε τα στοιχεία και ανέλυε τους κινδύνους από το εργοστάσιο παραγωγής χημικών όπλων στο Ιράκ, που δήθεν δεν άφηνε άλλη επιλογή στον Τζ. Μπους, για τη σωτηρία του πλανήτη, από την εισβολή στο Ιράκ. Ο πόλεμος ισοπέδωσε το Ιράκ, αφάνισε πάνω από ένα εκατομμύριο Ιρακινούς, χημικά δεν βρέθηκαν και κανένας από τη δημοκρατική Δύση δεν λογοδότησε.

      Αυτή τη φορά όμως, καθώς έχει περάσει ενάμισης χρόνος που οι ισραηλινές επιθέσεις εξοντώνουν μεθοδευμένα και συστηματικά τον παλαιστινιακό λαό παραβιάζοντας κάθε γράμμα του Διεθνούς Δικαίου,  οι ΗΠΑ και η Δύση γενικότερα που την υποστηρίζει, με την απολεσθείσα αξιοπιστία τους, δεν είναι δυνατόν πια να εξαπατούν με τις δράσεις και τα λόγια τους.  Όσο κι αν το ελεγχόμενο σύστημα πληροφοριών γεμίζει με προπαγάνδα και ψέματα είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό οι λαοί να συνεχίζουν να υποστηρίζουν τα πολεμοχαρή κράτη της Δύσης,  αφού έχουν ανακαλύψει ότι τους έχουν εξαπατήσει τόσες φορές. 

        Κι αν ο Ντ. Τραμπ φαίνεται να ενδιαφέρεται να κλείσει σ’ αυτή τη φάση  αυτό το μέτωπο με το Ιράν είναι γιατί μάλλον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ισραηλινή επίθεση σ’ αυτό έχει φτάσει στα όρια της, εφόσον δεν ευδοκιμεί η επίτευξη της αλλαγής του καθεστώτος της Τεχεράνης στην παρούσα φάση.  Συγχρόνως,  η άμεση συμμετοχή της Ουάσινγκτον έχει προκαλέσει διαφωνίες στο εσωτερικό και πάντα υπάρχει ο φόβος ότι  θα μπορούσε να την καθηλώσει σ’ ένα βάλτο, όπως στο Ιράκ, απ’ όπου δύσκολα θα απομπλεκόταν. Από την άλλη, το  Ιράν μπορεί να φάνηκε προετοιμασμένο για μια παρατεταμένη σύγκρουση με το Ισραήλ, αλλά σίγουρα η κατάπαυση του πυρός που πρότειναν οι Αμερικανοί θεωρήθηκε και για την Τεχεράνη ως μια ασφαλής και αποδεκτή διέξοδος. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν πρόκειται για ένα ακόμα αμερικανοισραηλινό τέχνασμα. Γιατί το Ισραήλ και οι ΗΠΑ με ουραγό την Ε.Ε δεν διστάζουν να καταπατούν συμφωνίες, να λένε ψέματα, να  καταργούν στην πράξη όλες τις προστασίες που είχαν συμφωνηθεί για τους αμάχους μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

       Οι μεγάλες δημοκρατίες της Δύσης έχουν καταστήσει επί του πρακτέου σαφές ότι πιστεύουν πως  δεν υπάρχουν περιορισμοί στην εξαχρείωση που μπορούν να έχουν οι ιμπεριαλιστές  απέναντι σε εκείνους στους οποίους επιτίθενται. Ψελλίζουν, έτσι για άλλοθι,  κάποιες αντιρρήσεις για τις ενέργειες του Ισραήλ, ενώ  επιτρέπουν τη γενοκτονία ενός ιθαγενούς λαού, παγιδευμένου και λιμοκτονούντος, που περνάει μήνες μέσα στην κόλαση που οι Ισραηλινοί έχουν δημιουργήσει, χωρίς κανένα μέσο να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.  Γι’ αυτό μοιάζει κοροϊδία οι χώρες της Δύσης να έχουν το ένα μνημείο μετά το άλλο για το «Ολοκαύτωμα», αλλά να μην θέλουν να αναγνωρίσουν ότι κάποιο συμβαίνει μπροστά τους. Στην ερειπωμένη Γάζα θάβεται και η ανθρωπιά μας;

       Σε ποιο σύμπαν αυτό είναι φυσιολογικό; Πώς υποτίθεται μπορούμε να  συνεχίζουμε να παρακολουθούμε έναν λαό να λιμοκτονεί και να μην τυγχάνει προστασίας μέρα με τη μέρα; Η ατιμωρησία του Ισραήλ αποτελεί κίνδυνο για ολόκληρο τον κόσμο. Είναι αδιανόητο ο κόσμος να έχει γίνει μάρτυρας αυτής της φρίκης χωρίς καμία αντίδραση. Είναι το πιο φρικτό έγκλημα που διαπράττεται χωρίς καμία παρέμβαση, χωρίς καμία βοήθεια, μ’ ένα  αντιπολεμικό κίνημα που δεν  γίνεται πιο μαζικό, πιο ενεργό.

ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΠΛΗΘΗ

 

Κι ανάμεσα σε ειδήσεις, σχολιασμούς, εικόνες κλπ.  από  το χτύπημα του Ισραήλ στο Ιράν, την απάντηση του και τις προσδοκίες για τιμωρία του Ισραήλ και της εγκληματικής αλαζονείας του,  μέσα στον ωκεανό του διαδικτύου, η επεξήγηση για μια φωτογραφία ενός ένστολου σε πόρτα λεωφορείου είναι ενδεικτική για το ρόλο του λαϊκού παράγοντα σ’ αυτήν την εγκληματική πορεία  των ιμπεριαλιστών προς τον αφανισμό των λαών. Η φωτογραφία δείχνει στο αεροδρόμιο του Καϊρου  έναν Αιγύπτιο αξιωματικό που κλαίει, καθώς απαγορεύτηκε η είσοδος σε διεθνείς ακτιβιστές που κατευθύνονταν προς τη Γάζα. Ο καταγγελτικός λόγος των περισσότερων σχολίων και η απαίτηση για ηρωική ανυπακοή του αξιωματικού στις οδηγίες του αιγυπτιακού κράτους  ιχνογραφεί τα όρια ανάπτυξης της αντίστασης  απέναντι στην κυρίαρχη εξουσία κατά  τη δυτική αντίληψη, που έχει θεοποιήσει το άτομο και αναγάγει τα πάντα στην ατομική ευθύνη.

           Η φωτογραφία αυτή, κι αν οι επεξηγήσεις που τη συνοδεύουν είναι σωστές, αποκαλύπτει τη διάσταση ανάμεσα στη ηγεσία του στρατηγού  Σίσι και το λαό  των Αιγυπτίων απέναντι στο έγκλημα του Ισραήλ στη Γάζα. Τα δάκρυα του ένστολου αποκαλύπτουν τα οδυνηρά όρια της αιγυπτιακής αλληλεγγύης από έναν λαό που αναγκάζεται να αστυνομεύει τον  αποκλεισμό της Γάζας που η καρδιά του τον απορρίπτουν.  Η ατομική όμως δράση στην αντιμετώπιση ενός καθεστώτος που συντρίβει τη διαφωνία με βίαιη δύναμη κινδυνεύει να οδηγήσει σε φυλάκιση και σε ακόμα χειρότερες καταστάσεις. Κι αν φαίνεται απλό για τους αμέτοχους  ότι το μόνο που χρειάζεται να κάνει ο ένστολος Αιγύπτιος είναι να αγνοήσει το βάναυσο μηχανισμό του αιγυπτιακού κράτους, ο φόβος ότι με την άρνηση των εντολών θα  αντιμετωπίσει στρατοδικεία, βασανιστήρια κ.λ.π τον αποτρέπει από μια τέτοια ηρωική πράξη. Από τη στιγμή μάλιστα που το καθεστώς δεν  τιμωρεί απλώς τη διαφωνία, αλλά διαγράφει τους διαφωνούντες, μια τέτοια πράξη θα ήταν γενναία μεν, όμως δεν είναι μια πράξη που ο καθένας μπορεί να κάνει. Γι’ αυτό θα πρέπει ν’ αντλείται δύναμη από κάπου, να στηρίζεται κάπου.  Και είναι  μόνο η μαζική οργάνωση που μπορεί να σπάσει αυτόν τον φόβο. Γι’ αυτό και η πραγματική αντίσταση δεν μπορεί να προέλθει από διαλυμένα άτομα που φοβούνται, αλλά από συλλογική οργάνωση που στηρίζει τα άτομα, ενισχύει τη δύναμή τους και το κουράγιο τους, για να μετατραπεί η θλίψη σε συλλογική δράση.

       Γαλουχημένοι όμως στη Δύση από  τη φιλοσοφία της και την πολιτική της όπως εκφράζεται και στον αμερικανικό κινηματογράφο που στηρίζεται στο υπεράνθρωπο άτομο, το οποίο με πυξίδα μια άχρονη ηθική αγωνίζεται και τις περισσότερες φορές θριαμβεύει, είμαστε εκτεθειμένοι στον εγκωμιασμό του ατόμου και των δράσεων του σε περιβάλλοντα που δεν διακυβεύονται ζωές και νοιαζόμαστε περισσότερο να μη χάσουμε αυτήν τη φοβερή ατομική ελευθερία και αυτονομία μας υπερτιμώντας τες. Γι’ αυτό και η αντιμετώπιση,  μ’ έναν εξωπραγματικό ρομαντισμό,  κάθε μοναχικής αντίστασης, στην καταλυτική δύναμη της οποίας η πίστη  παραμένει ακράδαντη και καταρρέει οδηγώντας σε παραίτηση όταν, όπως συμβαίνει τις πιο πολλές φορές, απλώς συντρίβει κάποιον χωρίς πραγματικό αποτέλεσμα, εξωραϊζει και μεγαλοποιεί την ατομική δράση. Έτσι που  τελικά μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά για μαζική οργάνωση και αντίσταση.

         Στη Δύση εκθειάζεται τόσο η ματαιοδοξία της ατομικιστικής στάσης, ακόμα κι αν είναι απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, που κάθε συλλογική οργάνωση, κάθε οργανωμένη μαζική αντίσταση απαξιώνεται στο όνομα της ατομικής ελευθερίας. Κι εξάλλου είναι πολύ βολικό κάθε αποτροπιαστική δράση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής όταν ξεσηκώνει μαζικές αντιδράσεις να χρεώνεται σε μεμονωμένα άτομα που την ασκούσαν, όπως τώρα επιχειρείται με τον Νετανιάχου ή και τον Τραμπ, μένοντας ο ιμπεριαλισμός των καπιταλιστικών κρατών στο απυρόβλητο. Αντίστοιχα, κι όταν προβάλλονται από την κυρίαρχη πολιτική ή συστημικά μέσα συμπεριφορές μαζών είναι περισσότερο για να τις ευτελίσουν και να τις υποτιμήσουν. Σαν τις εικόνες με τις μάζες  πεινασμένων Παλαιστινίων  που διαγκωνίζονται απεγνωσμένα ν’ αρπάξουν κάτι από τα τρόφιμα που τους πετούν.

         Τα ανάλογα βίντεο από τη Γάζα  που κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν μεγάλα πλήθη να σπεύδουν ταυτόχρονα να προμηθευτούν τρόφιμα, χωρίς πειθαρχία, που περνούν απεγνωσμένα πάνω από εμπόδια για πρόσβαση στα τρόφιμα,  σαν άγριοι, όπως πολλά σχόλια φιλοϊσραηλινά επισημαίνουν.   Έχοντας σταματήσει την ανθρωπιστική βοήθεια και αφήνοντας τους ανθρώπους να λιμοκτονούν, το κράτος του Ισραήλ βρίσκει έναν εξαιρετικά επικίνδυνο τρόπο διανομής των ελάχιστων τροφίμων που επιτρέπονται, χωρίς νοιάξιμο και, ακόμα περισσότερο, σεβασμό στις ανάγκες των ανθρώπων που πεινούν.  Φαίνεται ο νέος μηχανισμός διανομής βοήθειας να  μετατρέπει την προμήθεια τροφίμων σε μια επικίνδυνη πορεία για εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους στη Γάζα,  μετατρέποντας τις περιοχές προμήθειας τροφίμων σε πεδία θανάτου, με ισραηλινές σφαίρες να  τους αποδεκατίζουν. Οι ίδιοι οι ισραηλινοί έχουν επανειλημμένα  παραδεχτεί με θράσος, αφού η περίφημη διεθνής κοινότητα των ιμπεριαλιστών τους επιτρέπει να καταπατούν κάθε έννοια ανθρωπισμού και διεθνούς δικαίου,  ότι πυροβόλησαν προειδοποιητικά σε μεγάλα πλήθη που συγκεντρώνονταν πριν ξεκινήσει η διαδικασία της προμήθειας. Κι αν μοιράζουν μ’ αυτόν τον τρόπο τα λιγοστά τρόφιμα σε πεινασμένους ανθρώπους είναι γιατί θέλουν οι άνθρωποι να πολεμήσουν πάνω από τα τρόφιμα, για να κατασκευάσουν την αφήγηση ότι οι Παλαιστίνιοι είναι ζώα και άγριοι. Για να είναι εύκολο στους  καλοζωισμένους των δυτικών κρατών, με τον ιδεαλιστικό ανθρωπισμό τους, να φρίξουν για τις μάζες που παλεύουν για λίγη τροφή, όμοια άγριοι, χωρίς αξιοπρεπείς τρόπους συμπεριφοράς, να δικαιώσουν στο τέλος το Ισραήλ που τους αντιμετωπίζει σαν κατώτερα όντα. Όμως, ακόμα και χωρίς να εκφράζεται η περιφρόνηση για τα απελπισμένα πλήθη που παλεύουν για ένα πιάτο φαΐ,  η δημιουργία τέτοιων  συνθηκών που να είναι μόνο η πείνα που καθορίζει τις συμπεριφορές τους  προϋποθέτει την απόλυτη περιφρόνηση της ανθρώπινης υπόστασης των κατοίκων της Γάζας. 

        Μόνο που αυτή την απανθρωποίηση  των Παλαιστινίων δεν  μπορούν να την καταφέρουν. Είναι οι Ισραηλινοί που έχουν απανθρωποιηθεί αντιμετωπίζοντας έναν ολόκληρο λαό σαν κατώτερα όντα. Κι αν ο ιδεαλισμός επανεμφανίζεται καλυμμένος, όπως με θρησκευτικό μανδύα,  και ύπουλος να δικαιολογήσει κάθε αποτρόπαιη πράξη ενάντια στον πολύπαθο παλαιστινιακό λαό, η υλική πραγματικότητα όμως δεν μπορεί να αγνοηθεί. Γιατί αιώνες αγώνων, επαναστάσεων, αυτοθυσίας γίνονται για να σώσουν αυτό το άθλιο σώμα, αυτή την καθημερινή πάλη της επιβίωσης που μόλις καταδέχονται να πιάσουν στα χείλη τους οι παντός είδους ιδεαλιστές μας, που δεν έχουν και πολλή ανάγκη ν’ ανησυχούν γι’ αυτά, αφού δεν τα βολεύουν και τόσο άσχημα. Γιατί ναι, πρώτα είναι το σώμα, όλα είναι σώμα, όλα είναι ύλη, όλα από εκεί ξεκινούν. Είναι αυτό το δοξασμένο κι εξευτελισμένο όνομα, η κοιλιά, η πειναλέα κοιλιά που πρέπει να γεμίσει και που χορτάτοι πολιτικοί και φιλόσοφοι καταφρονούν για να απαξιώσουν όσους διεκδικούν να χορτάσουν την πείνα τους. Και είναι η πείνα που κατατρώει τις κοιλιές και δεν αφήνει χώρο στο όνειρο, στην ανάταση μια ζωής, κάθε μέρα το κυνήγι του ψωμιού που το Ισραήλ το κάνει μάταιο.

       Γι’ αυτό παντού και πάντα  πρέπει να  νικιέται πρώτα η πείνα, η φτώχεια, η κοινωνική αθλιότητα για ν’ ανθίσουν όλα τα άνθη του πνεύματος. Και δεν υπάρχει ατομική σωτηρία, δεν υπάρχει ατομική ελευθερία όταν η πείνα καραδοκεί, ο πόλεμος απειλεί. Τίποτε λοιπόν δεν δικαιολογεί την απομόνωση απ’ αυτούς που παλεύουν, γιατί δεν υπάρχει πια καμιά πιθανότητα προφύλαξης από τα χτυπήματα. Ο καθένας μαζί με όλους, οργανωμένα σε κάθε τόπο ν’ αντιστέκεται και να πολεμά.  

M

T

G

Y

Ανίχνευση γλώσσαΑγγλικάΑζερμπαϊτζανικάΑϊμάραΑλβανικάΑμχαρικάΆνω ΣορβικάΑραβικάΑρμενικάΑσαμέζοιΑφρικάανςΒασκικάΒεγγαλικήΒιετναμεζικάΒιρμανικάΒοσνιακάΒουλγαρικάΓαελικά ΣκοτίαςΓαλικιακάΓαλλικάΓαλλικά (Καναδά)ΓερμανικάΓεωργιανάΓιακούτΓίντιςΓιορούμπαΓιουκατέκ ΜάγιαΓκάνταΓκουαρανίΓκουτζαρατικάΓλώσσα emojiΓλώσσα Twi ΔανικάΕβραϊκάΕλληνικάΕλληνικά Ηνωμένο ΒασίλειοΕσθονικάΕσπεράντοΖόσαΖουλούΘιβετιανόςΙαπωνικάΊγκμποΙλοκάνοΙνδονησιακάΙνουιννακτούνΙνουκτιτούτΙνουκτιτούτ (Λατινικά)ΙρλανδικάΙσλανδικάΙσπανικάΙταλικάΚαζακικά (Λατινικά)ΚαζακστανικάΚανάνταΚαντώνα (Παραδοσιακά)ΚαταλανικάΚάτω ΣορβικάΚερτάρο ΟτόμιΚέτσουαΚινέζικα (Λογοτεχνικά)Κινέζικα παραδοσιακήΚινεζική απλοποιημένηΚινιαρουάνταΚιργιζιανάΚλίνγκον (Λατινικά)ΚονκάνιΚορεατικάΚορσικανικάΚουρδικά (Κουρμαντζί)Κουρδικά (Σοράνι)Κρεόλ ΑϊτήςΚροατικάΚρυοΛάοΛατινικάΛετονικάΛευκορωσικάΛιθουανικάΛινγκάλαΛουξεμβουργιανάΛόφος MariΜαϊθίλιΜαλαγάσιΜαλαγιάλαμΜαλέιΜαλτεζικάΜαορίΜαραθικάΜαρίΜείτειλον (Μανιπούρι)ΜίζοΜογγολικάΜογγολικά (Παραδοσιακά)ΜπάμπαραΜπασκίρΜποϊπούριΝεπαλικάΝησιών ΦερόεΝιάντζαΝορβηγικάΝταρίΝτιβέχιΝτόγκριΟλλανδικάΌντια (Ορίγια)ΟρόμοΟυαλικάΟυγγρικάΟυζμπεκικάΟυζμπεκικά (Κυριλλικά)ΟυιγούροιΟυκρανικάΟυντμούρτΟυρντούΠαντζάμπιΠαπιαμέντοΠάστοΠερσικάΠολωνικάΠορτογαλικά (Βραζιλία)Πορτογαλικά (Πορτογαλίας)ΠροβατίναΡουμανικάΡούντιΡωσικάΣαμοανικάΣανσκριτικάΣεμπουάνοΣεπέδιΣερβικάΣερβικά (Κυριλλικά)Σερβικά (Λατινικά)ΣεσότοΣετσουάναΣίντιΣινχάλαΣλαβομακεδονικάΣλοβακικάΣλοβενικάΣομαλικάΣόναΣουαχίλιΣουηδικάΣούνταΤαγκαλόγκΤαζικιστανικάΤαϊλανδεζικάΤαϊτιανήΤαμίλΤατάρΤελούγκουΤζαβανεζικάΤιγκρίνιαΤόγκαΤούρκικαΤουρκμενικάΤσεχικάΤσιτσέουαΤσόνγκαΤσουβάςΦιλιπινεζικάΦινλανδικάΦίτζιΦριζιανάΧαβαϊκάΧάουσαΧίντιΧμερΧμονγκ

ΕλληνικάΑγγλικάΓαλλικά-------- [ Ολα ] --------ΑγγλικάΑζερμπαϊτζανικάΑϊμάραΑλβανικάΑμχαρικάΆνω ΣορβικάΑραβικάΑρμενικάΑσαμέζοιΑφρικάανςΒασκικάΒεγγαλικήΒιετναμεζικάΒιρμανικάΒοσνιακάΒουλγαρικάΓαελικά ΣκοτίαςΓαλικιακάΓαλλικάΓαλλικά (Καναδά)ΓερμανικάΓεωργιανάΓιακούτΓίντιςΓιορούμπαΓιουκατέκ ΜάγιαΓκάνταΓκουαρανίΓκουτζαρατικάΓλώσσα emojiΓλώσσα Twi ΔανικάΕβραϊκάΕλληνικάΕλληνικά Ηνωμένο ΒασίλειοΕσθονικάΕσπεράντοΖόσαΖουλούΘιβετιανόςΙαπωνικάΊγκμποΙλοκάνοΙνδονησιακάΙνουιννακτούνΙνουκτιτούτΙνουκτιτούτ (Λατινικά)ΙρλανδικάΙσλανδικάΙσπανικάΙταλικάΚαζακικά (Λατινικά)ΚαζακστανικάΚανάνταΚαντώνα (Παραδοσιακά)ΚαταλανικάΚάτω ΣορβικάΚερτάρο ΟτόμιΚέτσουαΚινέζικα (Λογοτεχνικά)Κινέζικα παραδοσιακήΚινεζική απλοποιημένηΚινιαρουάνταΚιργιζιανάΚλίνγκον (Λατινικά)ΚονκάνιΚορεατικάΚορσικανικάΚουρδικά (Κουρμαντζί)Κουρδικά (Σοράνι)Κρεόλ ΑϊτήςΚροατικάΚρυοΛάοΛατινικάΛετονικάΛευκορωσικάΛιθουανικάΛινγκάλαΛουξεμβουργιανάΛόφος MariΜαϊθίλιΜαλαγάσιΜαλαγιάλαμΜαλέιΜαλτεζικάΜαορίΜαραθικάΜαρίΜείτειλον (Μανιπούρι)ΜίζοΜογγολικάΜογγολικά (Παραδοσιακά)ΜπάμπαραΜπασκίρΜποϊπούριΝεπαλικάΝησιών ΦερόεΝιάντζαΝορβηγικάΝταρίΝτιβέχιΝτόγκριΟλλανδικάΌντια (Ορίγια)ΟρόμοΟυαλικάΟυγγρικάΟυζμπεκικάΟυζμπεκικά (Κυριλλικά)ΟυιγούροιΟυκρανικάΟυντμούρτΟυρντούΠαντζάμπιΠαπιαμέντοΠάστοΠερσικάΠολωνικάΠορτογαλικά (Βραζιλία)Πορτογαλικά (Πορτογαλίας)ΠροβατίναΡουμανικάΡούντιΡωσικάΣαμοανικάΣανσκριτικάΣεμπουάνοΣεπέδιΣερβικάΣερβικά (Κυριλλικά)Σερβικά (Λατινικά)ΣεσότοΣετσουάναΣίντιΣινχάλαΣλαβομακεδονικάΣλοβακικάΣλοβενικάΣομαλικάΣόναΣουαχίλιΣουηδικάΣούνταΤαγκαλόγκΤαζικιστανικάΤαϊλανδεζικάΤαϊτιανήΤαμίλΤατάρΤελούγκουΤζαβανεζικάΤιγκρίνιαΤόγκαΤούρκικαΤουρκμενικάΤσεχικάΤσιτσέουαΤσόνγκαΤσουβάςΦιλιπινεζικάΦινλανδικάΦίτζιΦριζιανάΧαβαϊκάΧάουσαΧίντιΧμερΧμονγκ

Η λειτουργία ομιλίας περιορίζεται σε 200 χαρακτήρες

Επιλογές : Ιστορία : Σχόλια : DonateΚλείνω

ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

 Στη συνάντηση του με 25 πρυτάνεις πανεπιστημίων, στις 2 Ιουνίου,  ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης τους ανακοίνωσε τα νέα μέτρα καταστολής της κυβέρνησης στα πανεπιστήμια με διακηρυγμένο στόχο την επικράτηση της ασφάλειας σ’ αυτά. Περιλαμβάνονται  στα μέτρα η απειλή προς τους πρυτάνεις για έκπτωση από το αξίωμά τους αν δεν ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις που απαιτεί απ’ αυτούς η κυβέρνηση, η κυβερνητική αξίωση για αναστολή της φοιτητικής ιδιότητας έως και 24 μήνες για φοιτητές σε βάρος των οποίων απαγγέλλονται κατηγορίες, ο ορισμός αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου με αρμοδιότητα τα αδικήματα βίας πανελλαδικά στα δημόσια πανεπιστήμια και η απαίτηση  για κατάθεση εντός ενός διμήνου σχεδίων ασφαλείας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

       Και μετά απ’  αυτές τις απειλές, προειδοποιήσεις, αξιώσεις για  αύξηση κατασταλτικών μέτρων  της εκτελεστικής εξουσίας προς τους πνευματικούς ταγούς του έθνους, η προεδρεύουσα της Συνόδου Πρυτάνεων Χ. Κουλούρη αισθάνθηκε υποχρεωμένη να εκφράσει την ευχαρίστηση με την οποία άκουσε τον πρωθυπουργό να αναφέρει για  τη βελτίωση που έχει διαπιστωθεί στα πανεπιστήμια και να χαιρετίσει τη πρόθεσή του να στηρίξει το δημόσιο πανεπιστήμιο διαβεβαιώνοντάς τον ότι θα τον στηρίξουν κι αυτοί σ’ αυτή την προσπάθεια.

        Κι αυτή η συνάντηση, με τους πρυτάνεις να μην αρθρώνουν αντιρρήσεις στην αστυνομοκρατία στα πανεπιστήμια που εξήγγειλε με διάφορες μορφές η  εκτελεστική εξουσία, εικονογράφησε με το πιο γλαφυρό τρόπο το Πανεπιστήμιο σαν τον καλύτερο  υπηρέτη της εξουσίας,   με τους καθηγητές ν’ αποδέχονται το ρόλο τους ως έμμεσοι υπάλληλοι του κεφαλαίου. Ακριβώς επειδή  καριέρες θα μπορούσαν να χαθούν αν δεν υπάρχει συμμόρφωση προς τα μοντέλα και συμπεριφορές που απαιτεί η κυρίαρχη εξουσία, οι έξυπνοι ή και λιγότερο έξυπνοι, αλλά κυρίως φιλόδοξοι ακαδημαϊκοί δεν αρνούνται να υποτάξουν την αυτονομία και ανεξαρτησία του πανεπιστημίου στο πλαίσιο των υφιστάμενων δομών εξουσίας.   Η περιβόητη ακαδημαϊκή ελευθερία και το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων ξεχάστηκε από πρωθυπουργό και πρυτάνεις, συμφωνώντας στην πραγματικότητα στο μείζον ζήτημα του ελέγχου των νέων. Κι αυτό αποτελεί πάντα την κεντρική ανησυχία μιας ταξικής εξουσίας που υποκρίνεται τη δημοκρατική και τα πανεπιστήμια εργαλειοποιούνται για να ελέγξουν την κοινή γνώμη και για  εκπαιδεύσουν τη νέα πνευματική ελίτ που θα είναι πιστή στο καπιταλιστικό σύστημα. Αυτό που ζητείται από τα πανεπιστήμια, και φαίνεται αυτά να ανταποκρίνονται, είναι να είναι προμηθευτές της κυρίαρχης καπιταλιστικής ιδεολογίας, ώστε να δικαιολογείται το πολιτικό και οικονομικό  status quo.

       Από τη δεκαετία του ’60, με αποκορύφωμα στη χούντα των συνταγματαρχών, και στις πρώτες δεκαετίες της μεταπολίτευσης,  οι φοιτητές αποδείχθηκαν σημαντικοί παράγοντες στην ενίσχυση των πολιτικών αιτημάτων και την κινητοποίηση άλλων κοινωνικών στρωμάτων, ακόμα κι αυτών που ενδιαφέρονταν ελάχιστα για πολιτικούς αγώνες. Αυτή η δυναμική από τη δεκαετία του ’90 έφθινε, με την κυρίαρχη εξουσία να καταβάλλει κάθε προσπάθεια να υπονομεύσει το ρόλο των πανεπιστημίων στην κοινωνία, συκοφαντώντας φοιτητικές κινητοποιήσεις και στοχεύοντας  στην ακαδημαϊκή ελευθερία. 

          Ο ορισμός της ακαδημαϊκής ελευθερίας είναι ένα πολιτικό ζήτημα. Κι αυτοί  που την απειλούν είναι όσοι βρίσκονται στην εξουσία, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Επομένως, δεν είναι, όπως διακηρύττει η κυβέρνηση, αυτοί που την απειλούν οι φοιτητές, που σίγουρα μπορούν να διακόψουν ένα μάθημα ή να καταλάβουν μια αίθουσα διαλέξεων, αλλά δεν μπορούν να απολύσουν καθηγητές ή να στερήσουν τη χρηματοδότηση. Επομένως το αίτημα για ασφάλεια που επικαλείται η κυβέρνηση είναι το πρόσχημα που χρησιμοποιείται για τον περιορισμό της ακαδημαϊκής ελευθερίας στα πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένης της δικαιολόγησης μέτρων τα οποία περιορίζουν την έκφραση, την έρευνα και τη διδασκαλία. Αυτά μπορεί να λάβουν τη μορφή ελέγχων στο περιεχόμενο των μαθημάτων, απαγόρευσης διαδηλώσεων ή συμμετοχής σε εκδηλώσεις ή ακόμα εκφοβισμού και εκβιασμού στον χώρο εργασίας. Ουσιαστικά, σιωπηρά το έργο που ζητά η εξουσία από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές δεν είναι παρά ν’ αποτραβούν τη νεότητα από τη δράση, όταν αμφισβητεί το status quo και προσβλέποντας στο μέλλον αγωνίζεται για το μετασχηματισμό της κοινωνίας. 

          Οι άγαρμπες επεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας στο πανεπιστήμιο αμφισβητεί επί του πρακτέου την αυτονομία του που εξασφαλίζει την ακαδημαϊκή ελευθερία. Και είναι μέσα σ’ ένα περιβάλλον ελευθερίας που μπορεί να λειτουργεί το πανεπιστήμιο για να εκπληρώνει το σκοπό του. Γιατί η ακαδημαϊκή ελευθερία δεν είναι ένα ιδιαίτερο προνόμιο,  αλλά  είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τον πειραματισμό, την καινοτομία, την ανάληψη κινδύνων και την αμφισβήτηση, για την έρευνα και την αναζήτηση της αλήθειας.  Εν ολίγοις, τα πανεπιστήμια, και ιδιαίτερα το διδακτικό αλλά και διοικητικό προσωπικό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στη διασφάλιση, σε περιβάλλον ελευθερίας, ενός έντονου διαλόγου για σημαντικά θέματα και για τα ζητήματα που διαμορφώνουν τον κόσμο μας.

        Και όμως τα πανεπιστήμια όλες αυτές τις δεκαετίες προτίμησαν το «λάθε βιώσας», χωρίς ποτέ να πάρουν θέση για την οικονομική κρίση που οι συνέπειές  της ταλανίζουν ακόμα τη χώρα και τους κατοίκους της ούτε να υψώσουν  φωνή για τη διολίσθηση στον αυταρχισμό της εκτελεστικής εξουσίας, συνεπικουρούμενης από την κλωνοποιημένη αντιπολίτευση, όπως εκδηλώνεται στην αντιμετώπιση της σκόπιμης διόγκωσης των προβλημάτων ασφάλειας στα πανεπιστήμια και  τις γειτονιές ούτε  να  αντιδράσουν στον έλεγχο της δικαιοσύνης ή και να διαμαρτυρηθούν για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ.  Κυρίως φάνηκε η δουλοπρέπεια των ακαδημαϊκών στην αυθαίρετη ερμηνεία του συντάγματος από την κυβέρνηση για να αναβαθμίσει σε πανεπιστήμια  τα κολλέγια, σε αναμονή της αλλαγής του άρθρου 16 του Συντάγματος. 

      Στη χώρα μας με πρόσχημα την ασφάλεια και στις άλλες αστικές δημοκρατίες της Δύσης με πρόσχημα τις κινητοποιήσεις υπέρ των Παλαιστινίων που εξοντώνει το Ισραήλ η επίθεση στις ακαδημαϊκές ελευθερίες γίνεται οργανωμένα και μεθοδευμένα. Φιμώνονται οι καθηγητές μέσω εκφοβισμού για επαγγελματική ανέλιξη, απώλεια επιδοτούμενων προγραμμάτων, χρηματοδοτήσεις κλπ. διώκονται οι φοιτητές που αντιδρούν και διαμαρτύρονται μέσω των απειλών για απώλεια της φοιτητικής ιδιότητάς τους.

         Κι αυτοί που θεωρούνται δάσκαλοι και οδηγοί της νεότητας, οι πανεπιστημιακοί καθηγητές,  μοιάζει, μια μεγάλη πλειοψηφία,  να έχουν παραδοθεί ολοκληρωτικά στα ανομολόγητα συμφέροντα των καπιταλιστών έχοντας προδώσει όλες τις ελευθερίες, για τις οποίες συνεχίζουν όμως να επαίρονται και  όλα αυτά τα αγαθά του πνεύματος που ισχυρίζονται ότι υπηρετούν αφήνουν να παραδοθούν στα νύχια αυτών των αρπαχτικών όρνεων που τα καταξεσχίζουν.