«ΕΝΑΣ ΙΡΙΔΙΣΜΟΣ»

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε ανάρτηση του καθηγητή Α. Λιάκου αναφέρεται, με συνοπτική και αρκετά  αόριστη περιγραφή, επεισόδιο στο Δημοκρατικό Στρατό από τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου,  ως ενδεικτικό της διάψευσης για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Σ’  ένα λόχο, αφού κατηγόρησαν, χωρίς αποδείξεις, και   βασάνισαν έναν αθώο αξιωματικό για να ομολογήσει προδοσία στον ταξικό εχθρό, χωρίς αποτέλεσμα, για να μην αποκαλυφτεί η βαναυσότητά τους τον εκτελούν, με τον ίδιο να ζητά  να αποδοθεί ο θάνατός του σε μάχη με τον εχθρό. Ο Α. Λιάκος στα σχόλιά του για τον λόγο που παρέθεσε το συγκεκριμένο περιστατικό  αναφέρεται στην ανάγκη «να απαλλαγεί η Αριστερά από το ηθικό μειονέκτημα στο οποίο κατέληξαν (σχεδόν όλα) τα αριστερά εγχειρήματα» και χαρακτηρίζει ανύπαρκτο το ηθικό της πλεονέκτημα. Με το συμπέρασμά του λοιπόν, ό,τι για δεκαετίες χαρακτηριζόταν ως Αριστερά στριμώχνεται σε προσωπικές συμπεριφορές και μεμονωμένα περιστατικά.  

          Η αναφορά  όμως που γίνεται μεμονωμένα σ’ αυτό το επεισόδιο δεν φανερώνει το πραγματικό του μέγεθος, τη σημασία του και δεν μπορεί να κατανοηθεί παρά αν το δούμε μέσα σε ένα όλο, σ’ ένα σύνολο καταστάσεων στο οποίο παίρνει κάποια θέση ή χάνεται, αν και βέβαια ποτέ εντελώς. Γιατί οποιαδήποτε πράξη κι ενέργεια των ανθρώπων αποτελεί μέρος ενός όλου, του οποίου η ερμηνεία βέβαια προϋποθέτει, χωρίς να περιορίζεται σ’ αυτά, όλα τα επιμέρους, καθώς όλα αυτά μαζί αποτελούν τις πολύ μικρές ή μεγάλες δυνάμεις που δρουν και κινούν την ιστορία.  Κι επειδή τα μέρη αποκτούν σημασία μέσα στην ολότητα χωρίς να σημαίνει αυτό ότι το  όλο είναι απλώς άθροισμα των μερών,  γι’ αυτό και δεν είναι το συγκεκριμένο επεισόδιο που περιγράφεται που χαρακτηρίζει τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού.  

          Ανοίγοντας όμως  ο Α. Λιάκος όλα τα περιθώρια για να εξισωθεί ο συλλογικός αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού με ένα άθροισμα ατομικών περιπτώσεων, όσο και αν τον εκθειάζει χαρακτηρίζοντας τον ηρωικό, στην πραγματικότητα υπονομεύει τον αγώνα του.  Η τελική του διαπίστωση που ξεκινά από το αυτονόητο ότι «οι αριστεροί είναι όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι» καταλήγει στο ότι είναι ένας ιριδισμός που χωρίζει το καλό από το κακό που εξαρτάται «από την ιστορική συγκυρία, από τη στιγμή της ελπίδας ή της απελπισίας, από μαγνητικές θύελλες», επικεντρώνοντας την προσοχή και το ενδιαφέρον του στο  άτομο.

         Σε κείνα τα σκληρά χρόνια όπου επικρατούσε ο νόμος της ζούγκλας και δεν υπήρχε θεσμικό ή νομικό ή άλλο καταφύγιο για όσους στρατεύθηκαν με το ΚΚΕ δεν ήταν αυτή η στράτευση, όταν απειλούνταν η ίδια η ζωή,  απλώς ένας «ιριδισμός που χωρίζει και μπορεί να μετατρέψει το ένα στο άλλο». Όταν το διακύβευμα της στράτευσης ήταν η ίδια η ζωή, αυτή η επιλογή δεν μπορεί να εξισώνεται, υποτιμώντας την, με κάθε άλλη συγκυριακή. Ότι δεν έλειπαν τέτοια επεισόδια, που αναφέρει ο καθηγητής, και παραπλήσια δεν αναιρεί τη διαχωριστική γραμμή που υπήρχε ανάμεσα σ’ αυτούς που πίστευαν σ’ έναν άλλο κόσμο και αγωνίζονταν γι’ αυτόν και σ’ εκείνους που υπηρετώντας τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης ήλπιζαν να ελεηθούν με  κάποιο αποφάγι της.  

        Αυτή η ανάρτηση είναι ενδεικτική για τα κριτήρια με τα οποία επεξεργάζεται την πολιτική ένα τμήμα διανοουμένων που συμπορεύτηκε μ’  εκείνο το πολιτικό κομμάτι που περιλάμβανε μεταδικτατορικά την Αριστερά. Ενώ φαίνονταν ότι υπερασπίζονταν προχωρημένες κοινωνικοοικονομικές αντιλήψεις που προστάτευαν τις υποτελείς τάξεις,  φαίνεται τελικά ότι τα κριτήρια με τα οποία επεξεργάζονταν την πολιτική στηρίζονταν περισσότερο  στα ειδικά κοινωνικοοικονομικά συμφέροντα του στενού ταξικού τους πυρήνα στον οποίο είχαν ή επεδίωκαν να έχουν ηγεμονική θέση μέσα στους κόλπους του. Προσποιούνταν λοιπόν  ότι στα αιτήματά τους ενσωμάτωναν επιλογές ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων, ίσως γιατί στην προσέλκυση τους θεμελίωναν την πολιτική τους υπεροχή και αποτελεσματικότητα. Κι έτσι με τις ενέργειές τους εξυπηρετούσαν τον πάγιο στόχο της κυρίαρχης εξουσίας να απονευρώνει τη δυναμική των ταξικών διεκδικήσεων με αντιφατικές χειρονομίες.  

        Αυτή λοιπόν η ανάρτηση με τα σχόλια της κάνει φανερή μια  προσπάθεια να αδρανοποιηθούν τα πολιτικά αντανακλαστικά όσων παρακολουθούν αυτό το γελοίο γαϊτανάκι αλληλοκαρφωμάτων και κουτσομπολιού στο ΣΥΡΙΖΑ, με την υποβάθμιση και σχεδόν ακύρωση των αγώνων, μεγεθύνοντας και αναδεικνύοντας επεισόδια ανάλογα, έτσι ατάκτως εριμμένα,  ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί κάθε μικροπρέπεια και ευτέλεια που παρατηρείται στο ΣΥΡΙΖΑ. ¨Ότι ένας ιριδισμός είναι, ανακλάσεις που αλλάζουν χρώμα στα σώματα,  μια λεπτή ισορροπία που μια γέρνει προς τη μια πλευρά μια προς την άλλη, όλα αυτά που γίνονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν είναι  ότι όσοι  δηλώνουν αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας υπερβεί την αριστερή τους ιδιότητα υιοθετούν συμπεριφορές και πρακτικές που για δεκαετίες χαρακτήριζαν στελέχη και οπαδούς της ονομαζόμενης Δεξιάς, η οποία πάντα στόχευε στην κατάληψη θέσεων εξουσίας προς εξυπηρέτηση της κυρίαρχης τάξης.   

           Με την τραγελαφική ιστορία του εξ Αμερικής ορμωμένου πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Κασσελάκη ενταφιάζεται  η Αριστερά, ή μάλλον αυτή που αυτοπροσδιορίζεται σαν τέτοια. Αυτή  που είτε αποστρέφεται την πολιτική και βουλιάζει σ’ ένα αναρχοαυτόνομο χυλό είτε παραδέρνει στον λαβύρινθο του υποτιθέμενου  πολιτικού ρεαλισμού, όπως ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ, που έχει πια χάσει όχι μόνο τον προσανατολισμό αλλά και την ίδια τη σκοπιά από την οποία διακήρυττε ότι εκπορευόταν  η αριστερή πολιτική. Η σοσιαλδημοκρατία εν ολίγοις δεν μπόρεσε ούτε ένα ψήγμα του  από τον πυρήνα διακηρυγμένων ιδεολογικοπολιτικών της καταβολών να περισώσει, προς δόξαν του καπιταλισμού που θα μεταρρύθμιζε σοσιαλιστικά.  Κατά συνέπεια  ήταν φυσικό όσοι άσκησαν  από θέσεις εξουσίας μια πολιτική αντίθετη με τις καταβολές αυτές να καταστήσουν τον εαυτό τους πολιτικά και ιδεολογικά αφερέγγυο, τη δε ιδεολογία τους διάτρητη. Συντέλεσαν τα μέγιστα η επικράτηση του λόγου της καπιταλιστικής εξουσίας να είναι πια ολοκληρωτική και η κυρίαρχη τάξη  την οποία εναγωνίως θέλει να εξυπηρετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΠΑΣΟΚ να διαμορφώνει θεσμούς και καταστάσεις κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της.

        Κι απέναντι παραμένει και πάλι μόνο ο κομμουνιστικός λόγος και το κομμουνιστικό κόμμα η μόνη δύναμη αντίστασης.

ΚΡΑΤΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

 

Στο Λίβανο κάπου 3000 άνθρωποι τραυματίζονται, διακόσιοι απ’  αυτούς με σοβαρά τραύματα, από  βομβητές που  εκρήγνυνται, σκοτώνοντας 12 ανθρώπους, ανάμεσά τους τέσσερις γιατρούς και δυο παιδιά. Την επόμενη μέρα της κηδείας των θυμάτων σημειώνονται κι άλλες εκρήξεις σε γουώκι τόκι, φορητούς υπολογιστές, τάμπλετ κλπ με 25 νεκρούς.  Όλα δείχνουν υπεύθυνο γι’ αυτές τις εκρήξεις  το Ισραήλ, παρόλο που αυτό επίσημα δεν το παραδέχεται. Οι απολογητές του είναι εκπληκτικά αμυντικοί σχετικά με τις τρομοκρατικές πράξεις του απαιτώντας όλοι να πιστεύουν ότι είναι φοβερά καλό και κυρίως ευφυές να μετατρέπονται ηλεκτρονικές συσκευές σε χιλιάδες βόμβες τοποθετημένες σε ανυποψίαστους άμαχους πληθυσμούς.  Και ολόκληρη η Δύση, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, λαλίστατη όταν  εκτοξεύει κατηγορίες τρομοκρατίας για  κάθε άνθρωπο που αντιστέκεται, ακόμα κι όταν υπερασπίζεται τη ζωή του, ούτε λίγο ούτε πολύ δηλώνει άγνοια και αποφεύγει να καταδικάσει την ενέργεια χαρακτηρίζοντας την τρομοκρατική.  

 Σκέφτεται κανείς ποια θα ήταν η αντίδραση δυτικών κυβερνήσεων και ΜΜΕ σε μια τέτοια ενέργεια του Ιράν, η οποία θα χαρακτηρίζονταν πράξη βαρβαρότητας και τρομοκρατίας, κατάφωρης παραβίασης του διεθνούς δικαίου τόσο αποσταθεροποιητική για όλη την περιοχή που η δυτική στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν για αλλαγή του καθεστώτος να θεωρείται επιβεβλημένη. Τώρα όμως που το Ισραήλ παραβιάζει κάθε διεθνή κανόνα, που δολοφονεί ηγέτες, βομβαρδίζει πρεσβείες, διαπράττει γενοκτονία και γενικά κάνει όλα όσα κατηγορεί τους εχθρούς του, η Δύση το επιτρέπει με τη δικαιολογία της αυτοάμυνας. Ακόμα κι όταν περιστασιακά προσποιείται ότι αποδοκιμάζει κάποιες ενέργειές του δεν αίρεται ποτέ η υποστήριξή της σ’ αυτό.  Γιατί το Ισραήλ, σύμφωνα με τη δημοκρατική μας Δύση,  έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του επιτιθέμενο πρώτο, αλλά μπορεί επίσης να καταφύγει και σε τρομοκρατικές επιθέσεις, επειδή η άλλη πλευρά είναι τρομοκράτες.

  Αυτό που στην τελευταία τρομοκρατική του πράξη έκανε το Ισραήλ ήταν να μετατρέψει σε βόμβες συσκευές που χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα, και όχι μόνο από μέλη της Χεζμπολάχ, χωρίς να ενδιαφέρεται για τον αριθμό ή την ταυτότητα των θυμάτων, αν είναι ή όχι μέλη της Χεζμπολάχ. Γι’ αυτό αυτή η επίθεση είναι από τις πιο φρικτές τρομοκρατικές επιθέσεις. Δεν έχει να κάνει με τον αριθμό των θυμάτων, αλλά με την άρση της  διάκρισης ανάμεσα σε μια νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση που ακολουθεί, ή τουλάχιστον δεν τολμά απροκάλυπτα να παραβιάσει,  κάποιους κανόνες δικαίου και μιας ομάδας που ανεξάρτητα των στόχων της ενεργεί με δικούς της κανόνες και νόμους για να τους πετύχει. Όταν λοιπόν κράτη που έχουν την ισχύ, οργάνωση και πειθώ να επιβάλλουν τη βούλησή τους ασκούν αδιάκριτη τη βία αδιαφορώντας για τα θύματα και παραβιάζοντας κατάφωρα κάθε κανόνα, τότε το χάος που μπορεί να προκληθεί δεν είναι παροδικό ούτε περιορισμένο. Το Ισραήλ γίνεται καθρέφτης αυτής της  ανάλγητης χωρίς κανόνες διακυβέρνησης και τρομοκρατικής βίας, όπου βέβαια αντανακλώνται οι δημοκρατικές κυβερνήσεις της Δύσης.

 Σε  μια  εποχή όμως  όπου υπάρχει τεχνολογία ακριβείας, η επιλογή για αδιάκριτη βία από ένα κράτος μπορεί να θεωρηθεί όχι μόνο ως ηθικά χρεοκοπημένη, αλλά και ως κατάργηση κάθε κανόνα και νόμο δικαίου, με το κράτος να υποβιβάζεται στο ίδιο επίπεδο με ομάδες, εγκληματικές ή τρομοκρατικές,  στις οποίες αντιτίθεται. Δεν μπορεί λοιπόν  να δικαιολογηθεί  μια ενέργεια όπου η παράπλευρη απώλεια, όπως αρέσκεται να ονομάζει το ΝΑΤΟ τις υποτιθέμενες απροσχεδίαστες και ακούσιες ανθρώπινες απώλειες, δεν είναι απλώς μια πιθανότητα, αλλά αναπόφευκτη βεβαιότητα. Όταν μια κυβέρνηση, η  οποία διακηρύττει ότι έχει την  ευθύνη να προστατεύει και να υποστηρίζει τη δικαιοσύνη, ακολουθώντας κανόνες και νόμους,  επιλέγει μεθόδους που αντικατοπτρίζουν το ίδιο το χάος που ισχυρίζονται ότι καταπολεμούν, δεν εγείρει μόνο βαθιά ηθικά διλήμματα, αλλά νομιμοποιεί το χάος και στην πραγματικότητα καταργεί τα ερείσματα απ’ όπου αντλεί κύρος και αποδοχή το αστικό κράτος, πυροβολώντας στα πόδια του. Έτσι εξάλλου δεν λειτουργούσε το ναζιστικό κράτος του Χίτλερ που όλη του την ισχύ τη στήριζε στη βία και την τρομοκρατία  με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης;   

   Η απειλή  που το Ισραήλ έχει διασπείρει σε όλο τον κόσμο μπορεί  προς το παρόν να αποσιωπάται, αλλά στην πραγματικότητα έχει αρχίσει να λειτουργεί ως  υπόβαθρο επαλήθευσης πολλών από τα σενάρια συνωμοσίας. Όλοι δηλώνουν άγνοια για τη στιγμή της επέμβασης του Ισραήλ στις συσκευές,  (στη διαδικασία παραγωγής ή στην αλυσίδα μεταφοράς;) καθιστώντας όχι μόνο όλη την ισραηλινή αλυσίδα εφοδιασμού ύποπτη, αλλά θέτοντας σε κίνδυνο και ολόκληρο τον παγκόσμιο εφοδιασμό ηλεκτρονικών συστημάτων. Ποιος μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σε αλυσίδες κατασκευής ή μεταφοράς προϊόντων, όταν μπορούν ακόμα και κράτη να παραβιάζουν κάθε κώδικα δεοντολογίας και ηθικής χωρίς κυρώσεις; Καμία συσκευή δεν είναι πλέον ασφαλής και  δεν είναι μόνο υποψία ότι ο λόγος που οι ηγέτες μας δεν το καταδικάζουν απερίφραστα  αυτό είναι επειδή θέλουν να έχουν την επιλογή να χρησιμοποιήσουν την ίδια τακτική εναντίον των πληθυσμών. 

Πόσο ακόμα μπορεί να επικαλούνται οι δυτικές κυβερνήσεις το δικαίωμα του Ισραήλ να υπερασπιστεί τον εαυτό του επιτρέποντάς το να συμπεριφέρεται σαν την πιο αμοραλιστική τρομοκρατική ομάδα, κατηγορώντας κάθε φωνή διαμαρτυρίας για αντισημιτισμό;

ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΛΕΞΕΩΝ

 

Ο υπουργός Παιδείας Κ. Πιερακάκης δηλώνει  ότι προχωρούν σε εξορθολογισμό τμημάτων για να πετύχουν καλύτερα εκπαιδευτικά αποτελέσματα, ότι οι λόγοι συγχωνεύσεων είναι εκπαιδευτικοί και όχι οικονομικοί, ενώ, διαψεύδοντάς τον στην πράξη,  σε έγγραφο της Περιφερειακής Διεύθυνσης Αττικής ζητείται ενημέρωση από  όλους τους Διευθυντές των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης για το προσωπικό, άτομα και ώρες,  που εξοικονομήθηκε από τη συγχώνευση των τμημάτων.

          Ο υπουργός Υγείας Α. Γεωργιάδης όπου σταθεί και όπου βρεθεί αναφέρεται στη μεταρρύθμιση στο χώρο της υγείας  χαρακτηρίζοντάς τη ως μεγαλύτερη των τελευταίων ετών, ανακαλύπτει στην αδράνεια την αιτία που οδηγήθηκε στη σημερινή κατάσταση το ΕΣΥ, αρνείται τις κατηγορίες για διάλυση του ΕΣΥ με σκοπό την ιδιωτικοποίησή του,  ενώ θεωρεί τις αμοιβές των γιατρών υψηλές για τα ελληνικά δεδομένα. Την ίδια στιγμή που υπουργική απόφαση θεσπίζει λειτουργία απογευματινών χειρουργείων επί πληρωμή,  που έχει ψηφιστεί  από τη Ν.Δ νόμος που δίνει τη δυνατότητα στους νοσοκομειακούς γιατρούς να κάνουν ιδιωτικό επάγγελμα εκτός νοσοκομείων, που στα νοσοκομεία υπάρχουν ελλείψεις σε εξοπλισμό και προσωπικό, που έχει αυξηθεί η τιμή των φαρμάκων.

          Οι αναφορές στο λόγο των δυο αυτών υπουργών είναι ενδεικτικές της κυρίαρχης προπαγάνδας που εξωραϊζει αποφάσεις της εξουσίας, αντιστρέφοντας και παραποιώντας σημασίες λέξεων, όπως εξορθολογισμό και μεταρρύθμιση. Γιατί η  γλώσσα είναι αδιαχώριστη από εξωγλωσσικά φαινόμενα, τελετουργίες και πρακτικές που εγγράφονται σε ιδεολογικούς μηχανισμούς της κυρίαρχης εξουσίας. Σαν ένας λοιπόν ιστορικός σχηματισμός, φορέας μέσω του οποίου συλλαμβάνουμε  τον κόσμο και επομένως όργανο ιδεολογικής πάλης, είναι αυτονόητο  τις τελευταίες δεκαετίες να εντείνεται η επιχείρηση  σημασιολογικής αντιστροφής των λέξεων.  Με λέξεις που απέκτησαν ένα ειδικό ιστορικό βάρος διαδίδεται μεταμφιεσμένη η κυρίαρχη ιδεολογία καθώς παρεμβαίνει στην ιδιαίτερη χρησιμοποίηση γλωσσικών φαινομένων. Και επιδιώκεται η αντίληψη του κόσμου που φέρει η γλώσσα όπως χρησιμοποιείται από τον κυρίαρχο λόγο να ενσωματωθεί στην κοινή λογική, δηλ. να επιβληθεί πλήρως.

         Η αποκαθήλωση της σημασίας κάποιων λέξεων αποδεικνύει μια πολιτική ανάγκη παρέμβασης της εξουσίας για να υιοθετηθούν αποφάσεις της  χωρίς να αναγκαστεί να τις επιβάλλει. Λέξεις φορτισμένες με ειδικό ιστορικό βάρος παραποιήθηκαν από τις σημασιολογικές κατασκευές της κυρίαρχης εξουσίας, όπως ρατσισμός, σύντροφος, μεταρρύθμιση, δημοκρατία, εξορθολογισμός κλπ. Η λέξη ελευθερία έχοντας εγκαταλειφθεί στις σημασιολογικές κατασκευές του νεοφιλελευθερισμού καταλήγει να γίνεται συνώνυμη με τον ανταγωνισμό, η δημοκρατία να υποδηλώνει μια ελάχιστα συγκαλυμμένη μορφή μιας οικονομικής ολιγαρχίας, ενώ η μεταρρύθμιση από χαρακτηριστικό της κάθε νεότερης εποχής και καινοτομίας που είχε συνδεθεί με την κοινωνική μεταρρύθμιση και το σοσιαλισμό κατέληξε να ταυτίζεται με την απορρύθμιση θεσμών και κατάργηση λαϊκών κατακτήσεων σε μια προσπάθεια επιβολής των πιο συντηρητικών πολιτικών στάσεων προς όφελος μια δράκας καπιταλιστών.

          Δεν είναι λοιπόν άκαιρος ο ιδεολογικός αγώνας για οικειοποίηση ή μάλλον για επανοικειοποίηση λέξεων και μεταφορών από τα λαϊκά στρώματα που αποκαλύπτει το ψεύδος των κυβερνώντων και τις ψευδαισθήσεις για την πολιτική πραγματικότητα. Η ιδιαίτερη χρήση γραμματικών και συντακτικών φαινομένων από τον κυρίαρχο λόγο είναι ενδεικτικά της παρέμβασής του στην αντίληψη που προωθεί για τον κόσμο κι έχουν γίνει μέρος της καθημερινής πολιτικής ζωής. Αυτή η αντίληψη για τον κόσμο δεν είναι εντελώς συνειδητή και ως τέτοια επιβάλλεται πολλές φορές χωρίς αντίσταση.  Στον τρόπο  π.χ. που χρησιμοποιείται η λέξη μετανάστης όλα αυτά τα τελευταία χρόνια  βλέπουμε ο ρατσισμός και η ξενοφοβία  να διαδίδονται ανεπαισθήτως με βάση τη χρήση της γλώσσας. Είτε εστιάζουμε στα περισσότερα προβλήματα σ’  αυτή τη λέξη μεταμορφώνοντας αυτόματα το μετανάστη σε αίτιό τους είτε ο προσδιορισμός του μετανάστη γενικεύεται για να  τους συμπεριλάβει όλους σαν υπαρκτή απειλή είτε χρησιμοποιώντας την παθητική σύνταξη για απόδοση ή αποποίηση ευθυνών. Ακόμα και το αναποδογύρισμα της λέξης αντισημιτισμός που δεν επιτρέπει καμιά κριτική στις εγκληματικές ενέργειες ενός κράτους, του Ισραήλ είναι το μέσον για να επιβληθεί η ιμπεριαλιστική πολιτική.  Συγχρόνως η χρήση μιας πιο ήπιας γλώσσας εξαφανίζει επικίνδυνες λέξεις  αλλά όχι και την  πραγματικότητα που προσδιορίζουν, όπως η λέξη  απεργοσπάστης, ενώ ο διαχωρισμός των λέξεων από την πραγματικότητα τις κάνει να αιωρούνται στο αέρα της επικοινωνίας των μέσων χάνοντας τη σημασία τους. Όπως π.χ. να προβάλλεται ως πρότυπο ο αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας από γόνους πάμπλουτων πολιτικών ή επιχειρηματικών οικογενειών όπως από τον Κ. Μητσοτάκη ή και τον εξ Αμερικής ορμώμενο  πολιτικό του ΣΥΡΙΖΑ Σ. Κασσελάκη

          Εν ολίγοις αυτές οι μεταλλάξεις  της σημασίας των λέξεων  ενσαρκώνουν την κατάσταση των κοινωνικών σχέσεων, αποκαλύπτοντας ότι η  ανάλυση μιας κατάστασης της  γλώσσας, που είναι όργανο επικοινωνίας,  οδηγεί και σε ταξική ανάλυση. Φορτίζοντας με νέο νόημα τις λέξεις ο κυρίαρχος λόγος μετατρέπει τις έννοιες σε μύθους και συνθήματα, δηλ. σε οδηγούς δράσης προς όφελος της κυρίαρχης τάξης. Κι έτσι φτάσαμε στα χρόνια μας η αναφορά σε δικαιώματα και αγώνες να περιορίζεται στα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ,  τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών, τα δικαιώματα των ζώων, τις κινητοποιήσεις για την κλιματική αλλαγή ή για έναν καθαρό πλανήτη κλπ. Και σ’ ένα παγκόσμιο επίπεδο,  αυτή η  ανασημασιοδότηση όρων, ώστε να ταιριάζει με τις πράξεις της κυρίαρχης τάξης, αντανακλά στον τρόπο με τον οποίο όλοι οι ηγέτες των δυτικών δημοκρατιών μπορούν να υποστηρίζουν ανοιχτά τα εγκλήματα πολέμου και τη γενοκτονία που διαπράττει το Ισρήλ στην Παλαιστίνη, χωρίς να πάψουν να χαρακτηρίζονται δημοκράτες και  υπερασπιστές της ελευθερίας.