ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ

 

Καθώς οι εκλογές της 21^ης Μαΐου έχουν προκηρυχθεί και τυπικώς μέσα από τις καθιερωμένες θεσμικές διαδικασίες, τα  σκάνδαλα, η απαξίωση των θεσμών εκπροσώπησης, η πολιτική αντιπαράθεση επιπέδου κουτσομπολιού κατευθύνουν την προσοχή και το ενδιαφέρον του κόσμου στο ατομικό, το αποσπασματικό και στην περιπτωσιολογία.

Κι ενώ το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη συγκλόνισε την Ελλάδα, και είναι αυτό που αντικατοπτρίζει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το κατεστημένο της  χώρας, όλα τα αστικά κόμματα κατέβαλλαν τις δέουσες προσπάθειες για να χαθεί από το προσκήνιο το ίδιο το γεγονός και οι αιτίες του, επιμένοντας σε συναισθηματικούς βερμπαλισμούς, που ακίνδυνα για τις πολιτικές τους αναδεικνύουν έναν ανέξοδο ανθρωπισμό.

Και μετά, συμπολίτευση και αντιπολίτευση των δυο συγκοινωνούντων κομμάτων, ανακουφισμένοι σχεδόν, ξαναγύρισαν χωρίς κινδύνους στους ρόλους τους με το σκάνδαλο Γεωργούλη. Άρχισαν οι συμψηφισμοί, οι φεμινιστικές κορώνες, οι φλυαρίες περί δικαιωμάτων, καρυκευμένες με πιπεράτες λεπτομέρειες σε μια προσπάθεια να επινοηθούν διαχωριστικές γραμμές και να ξανακερδηθεί το απολεσθέν ηθικό πλεονέκτημα.

Τα σκάνδαλα, οικονομικά, πολιτικά  ή σεξουαλικά, αν αποκτούν μια σημασία είναι γιατί έχουν τη δυνατότητα να αποκαλύπτουν τις ισορροπίες δυνάμεων, δομών ή θέσεων και κανόνων που επικρατούν, φανερώνοντας θεαματικά τις γραμμές διάσπασης και τις σχέσεις κυριαρχίας που με πιο αδιαφανή τρόπο διατρέχουν την κοινωνία και ιδιαίτερα τμήματα της άρχουσας τάξης. Τα σκάνδαλα σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθούν ως  προνομιούχοι τρόποι πρόσβασης για  κατανόηση της κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας, εστιάζοντας στους εμπλεκόμενους φορείς και εξηγώντας τις στάσεις που υιοθετούν και τις  συμπεριφορές που ενεργοποιούν, μετατοπίζοντας το βλέμμα από το ίδιο το σκάνδαλο ως επιφαινόμενο προς τις πιο βαθιές κοινωνικές και πολιτικές δομές που αποκαλύπτει. Συγχρόνως και  το ίδιο το σκάνδαλο από μόνο του μπορεί να αναγνωριστεί και ως μια στιγμή μετατροπής ενός κοινωνικού τομέα, εφόσον τα  σκάνδαλα μπορεί να  επηρεάζουν τα κοινωνικά πράγματα.  Πολλές φορές τα επανατοποθετούν ή αμφισβητούν εδραιωμένες σχέσεις, οδηγούν σε οργανωτικές αναθεωρήσεις, στην παραγωγή νέων μηχανισμών, στη συλλογική επικύρωση νέων πρακτικών.

Ένα τέτοιου είδους σκάνδαλο όπως του Γεωργούλη είναι μια δοκιμασία για τις παραβιασμένες αξίες που το κίνημα του metoo ανέδειξε, γιατί δίνει την ευκαιρία να προσδιοριστεί εάν αυτές έχουν γίνει πια αδιάφορες.  Καθώς προϋπόθεση για την εμφάνιση σκανδάλου  είναι η ύπαρξη κοινών κανόνων και  αξιών που ενστερνίζεται μια κοινωνική ομάδα, είναι στο ιδεολογικό εποικοδόμημα που κατευθύνεται η προσοχή μας και όχι στις υλικές βάσεις που το στηρίζουν. Κι έτσι το καπιταλιστικό σύστημα οργάνωσης της παραγωγής  παραμένει αθέατο και ποτέ στοχοποιημένο.  Γι’ αυτό και πολλές φορές η κυρίαρχη εξουσία, όταν θεωρεί ότι είναι προς όφελός της, χειρίζεται ένα σκάνδαλο μεγεθύνοντάς ή συρρικνώνοντάς το κι αυτό σημαίνει να μεγαλώνει στο χώρο το αγανακτισμένο κοινό που  ανανεώνεται με την πάροδο του χρόνου, αφού το μέγεθος ενός σκανδάλου εξαρτάται αποκλειστικά από το μέγεθος του κοινού του. Οι σύγχρονες μορφές σκανδάλου εξαρτώνται από την ύπαρξη ισχυρών μηχανισμών δημόσιας προβολής, πρώτον και κυρίως των μέσων μαζικής ενημέρωσης,  που δίνουν ορατότητα σε σφαίρες πολιτικής και κοινωνικής δραστηριότητας που κρατούνταν στη σκιά και προκαλώντας μια πλημμύρα πληροφοριών για τα πιο ασήμαντα.

Το σκάνδαλο προϋποθέτει βέβαια μια ορατή αποδοκιμασία από την πλευρά του κοινού, αλλά για να είναι σκάνδαλο δεν αρκεί η αποδοκιμασία, πρέπει να εκφραστεί και δημόσια. Στην αντιπαράθεση λοιπόν των αστικών κομμάτων, ελλείψει ουσιωδών διαφορών στις πολιτικές τους, ο ευκολότερος τρόπος αντιπαράθεσης είναι η χρησιμοποίηση σκανδάλων, όταν σπάει η σιωπηρή συμφωνία που διατηρεί φήμες ή κουτσομπολιά σε επίπεδο ιδιωτικής επικοινωνίας και οι αποκαλύψεις διατυπωθούν δημόσια. Τα σκάνδαλα δηλ. υπάρχουν χάρη σε μια διαδικασία προβολής και δημοσίευσης. Γι’ αυτό και όταν οι πολιτικές διαφοροποιήσεις των κομμάτων της πολιτικής ηγεσίας μοιάζει να έχουν ατονήσει και να μην πείθουν οι αριθμοί που …ευημερούν και τα ποσοστά που …θριαμβεύουν, σκάνδαλα που περιορίζονται σε άτομα επιτρέπουν στους διάφορους παίκτες να υπερασπίζονται  θέσεις που δεν απειλούν την κυρίαρχη πολιτική. Και πολλές φορές η στρατηγική που αναπτύσσει κάποιος από τους παίκτες, κόμματα ή πολιτικούς οργανισμούς ή μέσα ενημέρωσης, μπορεί να επιδιώκει την ανάδειξη ιδιαίτερων ζητημάτων που τους ενδιαφέρουν, μέσα από πρωτοφανή προβολή που μπορεί να δοθεί σε ατομικές συμπεριφορές και δράσεις και  μπορεί να πάρουν τη μορφή σκανδάλου.

        Κι αυτό το σκάνδαλο με τον ευρωβουλευτή και άλλα που πιθανόν προκύψουν εμφανίζονται ως διευθετημένη σύγκρουση, με συγκεκριμένους κανόνες, που συνίσταται, όπως ένας αθλητικός αγώνας, στην αναμέτρηση δυο αντιπάλων, δηλ. των κομμάτων,  κάτω από το βλέμμα του κοινού. Μια  ρύθμιση του σκανδάλου με την τιμωρία του ενόχου, όπως έγινε με τη διαγραφή του Α. Γεωργούλη, μπορεί να δώσει μια υπεροχή στον ένα αντίπαλο, ενώ τις περισσότερες φορές κανείς απ’ αυτούς δεν ενδιαφέρεται για αποκατάσταση θεσμικών δυσλειτουργιών ούτε θίγει βαθύτερες δομές που έχουν διευκολύνει την αδικοπραγία. Η επικέντρωση μάλιστα στην παράβαση των κανόνων εκτρέπει την προσοχή από πολιτικούς αγώνες που πολλές φορές συνοδεύουν την αποκάλυψη σκανδάλων, όταν συνδέονται και εντάσσονται στην ευρύτερη κοινωνική πραγματικότητα και δεν αντιμετωπίζονται αποσπασματικά.

          Κι αυτές τις ημέρες, πλησιάζοντας οι εκλογές,  όλα τα αστικά κόμματα ορκίζονται τα πάντα και θέλουν να πιστέψουμε στις υποσχέσεις τους, ενώ κάνουν παιχνίδι ακόμα και με  τα σκάνδαλα καλύπτοντας τη βαθύτερη κοινωνικοπολιτική υφή τους. Σ’ αυτές τις εκλογές οδεύουμε με συνειδητοποίηση του αδιαφοροποίητου στις πολιτικές των κομμάτων που διαφημίζονται ως αντίπαλα, από Ν.Δ  και ΣΥΡΙΖΑ, έως ΠΑΣΟΚ και ΜΕΡΑ25. Το σύνθημα του ΚΚΕ «μόνοι τους και όλοι μας» εκφράζει συμπυκνωμένα  τη διάσταση των εργαζομένων  από την κυρίαρχη πολιτική των αστικών κομμάτων και τις πολιτικές τους. Μένει αυτή η διάσταση να επικυρωθεί και με την ψήφο των εκλογών, εκτός από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

ΑΛΑΖΟΝΙΚΗ ΑΘΕΪΑ

 

Και όλοι αυτοί που  στην καθημερινή μας ζωή, αλλά και στο δημόσιο  βίο, με αλαζονεία και έπαρση περιφέρουν την αθεϊα τους, σαν τρόπαιο μάλιστα  της προοδευτικότητάς τους, την ίδια στιγμή που επιδοκιμάζουν και αποδέχονται ασμένως  τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της παραγωγής με όλα τα παρεπόμενα, δεν κάνουν άλλο από το να επαληθεύουν τη μαρξιστική κριτική της θρησκείας. Όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» που ομνύουν στον καπιταλισμό και κατακεραυνώνουν την πίστη των άλλων, ιδιαίτερα σε γιορτές θρησκευτικές όπως τώρα το Πάσχα,  δεν κάνουν ούτε το μισό δρόμο για να φτάσουν έστω στην κριτική της θρησκείας  που νεογελιανοί όπως ο Φόιερμπαχ έκαναν.

             Η  θρησκεία δεν είναι απλά μια αλλοτρίωση γενικά του ανθρώπου, αλλά  πρώτα και κύρια, ως ένα κοινωνικό προϊόν, είναι έκφραση μιας πιο σημαντικής αλλοτρίωσης, αυτής που είναι πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής. Η  θρησκεία δημιουργείται  από τον άνθρωπο, όπως ήδη ο Φόιερμπαχ αποφαίνεται βάζοντας όμως τον άνθρωπο έξω από την πραγματικότητα, ενώ κατά τη μαρξιστική αντίληψη ο άνθρωπος  πρέπει να αντιμετωπίζεται στην κοινωνική του διάσταση. Είναι λοιπόν η κοινωνία, το κράτος, όλες δηλ. οι υλικές σχέσεις των ατόμων μέσα σε ένα καθορισμένο στάδιο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, που παράγουν τη θρησκεία, όχι ο άνθρωπος γενικά ως αφαίρεση.  Η θρησκεία δεν είναι παρά μια εσφαλμένη επίγνωση του κόσμου που καθίσταται απόλυτη αλήθεια. Η κριτική της δεν αποτελεί παρά κομμάτι της συνολικής κριτικής για την κοινωνία.

 Όταν λοιπόν η όψιμη αθεϊα της εποχής μας στο δημόσιο χώρο ιδιαίτερα, που υποκρίνεται προοδευτικότητα και ανεκτικότητα για να παραπλανήσει επιβάλλοντας τις πιο αντιδραστικές επιλογές,  αναφέρεται στις θρησκευτικές ψευδαισθήσεις και σταματά εκεί, εκδούλευση στο υπάρχον σύστημα προσφέρει, εγκλωβίζοντας την κάθε κριτική στα όρια της αποδοχής του καπιταλισμού. Η κριτική του ουρανού όμως πρέπει να μετατραπεί σε κριτική της γης.

         Η θρησκεία  είναι ένας από τους κοινωνικούς θεσμούς που εξαρτώνται από την υλική και οικονομική πραγματικότητα σε μια δεδομένη κοινωνία. Δεν έχει ανεξάρτητη ιστορία, αλλά είναι το δημιούργημα των παραγωγικών δυνάμεων,  γιατί κατά τον Μαρξ ο θρησκευτικός κόσμος δεν είναι παρά αντανάκλαση του πραγματικού κόσμου. Εξαρτάται  απ’ αυτόν, και η κατανόησή της θρησκείας εξαρτάται περισσότερο από τον κοινωνικό σκοπό που υπηρετεί η ίδια παρά από το περιεχόμενο των πεποιθήσεών της. Η θρησκεία παρηγορεί και αιτιολογεί, είναι μια αυταπάτη που αποφεύγει να αναγνωρίσει την υποκείμενη πραγματικότητα που στηρίζεται, είναι μια φανταστική συνειδητοποίηση της ανθρώπινης ουσίας που οδηγεί στην απολίθωση του  ανθρώπου σε έναν ορισμό, έξω από την υλική πραγματικότητα.

        Καθώς αυτή  η κριτική της θρησκείας αφορά περισσότερο το χριστιανισμό, την επικρατούσα θρησκεία της καπιταλιστικής Δύσης,  που στο επίκεντρό της  βρίσκεται ένας ισχυρός θεός και μια ευτυχισμένη μετά θάνατο ζωή, γίνεται εμφανής η χρησιμοποίησή της από την οργανωμένη εκκλησία σε συνδυασμό με την κρατική εξουσία για να καθαγιαστεί  η επικρατούσα πολιτική και κοινωνική τάξη. Αν και μπορεί να διακηρύσσει πολύτιμες αρχές, τάσσεται στο πλευρό των καταπιεστών. Ο χριστιανισμός υποστηρίζει τη βοήθεια των φτωχών, αλλά η χριστιανική εκκλησία συγχωνεύτηκε με το καταπιεστικό ρωμαϊκό κράτος, συμμετέχοντας στην υποδούλωση των ανθρώπων για αιώνες. Στο Μεσαίωνα, η καθολική εκκλησία  κήρυττε για τον παράδεισο, αλλά απέκτησε όσο το δυνατόν περισσότερη περιουσία και δύναμη, ενώ και η ορθόδοξη ελληνική εκκλησία πάντα ήταν συνοδοιπόρος με την κυρίαρχη εξουσία είτε οθωμανική είτε σκληρά ταξική.

           Κι αν στην πορεία  της οικοδόμησης μιας κομμουνιστικής κοινωνίας πρέπει να καταπολεμηθεί η θρησκεία, είναι γιατί αναπόφευκτα, σαν οργανωμένη μάλιστα εκκλησία, θα σταθεί εμπόδιο σ’ αυτόν τον αγώνα. Και αυτή η σύγκρουση με τη θρησκεία δεν έχει να κάνει με την πίστη των καθημερινών ανθρώπων, που έχουν ανάγκη από θρησκευτικές παρηγοριές, αλλά με τις συνθήκες που τροφοδοτούν τις βασικές της λειτουργίες και χρήσεις σ’ έναν κόσμο εκμεταλλευτών.

 Γιατί  η θρησκεία είναι έκφραση πραγματικής δυστυχίας, όπως είπε ο Μαρξ είναι ο αναστεναγμός του καταπιεσμένου πλάσματος αλλά και διαμαρτυρία στην πραγματική δυστυχία, είναι η ψυχή,  κατά Μαρξ, ενός άκαρδου κόσμου. Και με αυτή την έννοια, η θρησκεία είναι «το όπιο του λαού», νεκρώνει τη διαμαρτυρία σε μια σιωπηλή υπομονή, χαροποιεί  με την ελπίδα στη δικαιοσύνη σε έναν άλλο κόσμο. 

          Γι’ αυτό είναι περισσότερο υποκριτικό να καταγγέλλονται απλώς τα συμπτώματα της θρησκευτικής εκμετάλλευσης από την κυρίαρχη εξουσία, όπως ο συγγραφέας Π. Τατσόπουλος κάνει με τα δήθεν θαύματα και τις λατρείες θρησκευτικών αντικειμένων, όταν δεν αναγνωρίζεται η επιτακτική ανάγκη της απελευθέρωσης από τη χίμαιρα μιας μελλοντικής ευτυχίας με την κατάργηση των ψευδαισθήσεων και την αντιμετώπιση της πραγματικότητας των κοινωνικών σχέσεων και της βίας τους στις ανθρώπινες ζωές.

Η κριτική λοιπόν της θρησκείας που απαιτείται είναι «η κριτική αυτής της κοιλάδας των δακρύων της οποίας η θρησκεία είναι το φωτοστέφανο».  Δεν πρέπει να επιδιώκει ο άνθρωπος να ορίσει τον εαυτό του σε σχέση με έναν παντοδύναμο Θεό, αλλά να αποκτήσει την ανεξαρτησία του και να δράσει για να αλλάξει αυτήν την κοινωνική πραγματικότητα. Η μεταφορά των αλυσίδων στις θρησκευτικές επιταγές καθιστά δυνατή την επιμονή στην υποδουλωμένη κατάσταση του ανθρώπου κάτω από τη θρησκεία, που λειτουργεί προς όφελος της υπάρχουσας κατάστασης εκμετάλλευσης. Για να εγκαταλείψουμε λοιπόν την ψευδαίσθηση της θρησκείας χρειάζεται να εγκαταλείψουμε τις συνθήκες εκείνες που χρειάζονται ψευδαισθήσεις.

              

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

 

Στην επέτειο των 74 χρόνων από την ίδρυση του ΝΑΤΟ επισημοποιείται  και η είσοδος της Φινλανδίας στη συμμαχία ως 31^ο μέλος, ενώ  διακηρύττεται ότι και με την  ένταξη της Σουηδίας  όσο το δυνατό πιο γρήγορα, η Συμμαχία θα είναι ισχυρότερη για να διασφαλίσει την ασφάλεια του ευρωατλαντικού χώρου και δίνονται υποσχέσεις και για είσοδο της Ουκρανίας στη συμμαχία μετά την ήττα της Ρωσίας. Η Ρωσία  από τη μεριά της βλέπει, και είναι,  την ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ ως μια επίθεση στην ασφάλεια της. 

Και κάπου μακριά από κάμερες και φωτογραφίες, στρατιώτες και άμαχοι αποδεκατίζονται, με την προπαγάνδα ένθεν κακείθεν να  προσπαθεί όλα αυτά να τα δικαιολογήσει με την υπόσχεση  της μελλοντικής δικαιοσύνης και ειρήνης που θα γεννηθεί από τις σημερινές αδικίες και σφαγές.

        Το ΝΑΤΟ μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, που δεν μπορούσε πια να επικαλείται  ως επιχείρημα για το λόγο ύπαρξής του τον κομμουνιστικό κίνδυνο, αποκάλυψε, με τις απροκάλυπτες δολοφονικές επεμβάσεις του ανά τον κόσμο χωρίς μάλιστα το πρόσχημα του κομμουνισμού, το βασικό ρόλο του ως ιμπεριαλιστικής και αντεπαναστατικής οργάνωσης, στην υπηρεσία των ΗΠΑ.

Ουσιαστικά, από το 1945 υπάρχει ο κυρίαρχος ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, ενώ μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης επιτεύχθηκε η πραγματική παγκοσμιοποίηση του διεθνούς καπιταλισμού, εκτός από μερικά φυλάκια όπως η Κούβα και η Β. Κορέα. Με την επιβίωση της Ρωσίας και Κίνας και ανάδειξή τους σε ανταγωνιστές των ΗΠΑ, εμφανίζεται το ενδεχόμενο  της αμφισβήτηση της δύναμης των ΗΠΑ, οι οποίες βέβαια δεν μπορεί να το επιτρέψουν. Αν δεν κατανοηθεί λοιπόν ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δεν μπορεί να κατανοηθεί ο σύγχρονος κόσμος.  Και η  Ουκρανία αποτελεί παράδειγμα που καταδεικνύει την ανάγκη να αναγνωριστεί η κεντρική θέση των ΗΠΑ στις παγκόσμιες υποθέσεις, για να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα.

Εξάλλου στη χώρα μας η κυρίαρχη εξουσία έχει συνδέσει τα συμφέροντά της με αυτά των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα την άμεση εξάρτηση από τις ΗΠΑ της  εξωτερικής μας πολιτικής και κατ’ επέκταση και της εσωτερικής. Γι’ αυτό και στην προ μηνός επίσκεψη του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Α. Μπλίτκεν η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έκρυψε την ικανοποίησή της που αναγνωρίστηκε ως πυλώνας σταθερότητας και ασφάλειας στην ανατολική Μεσόγειο, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο  να καμαρώνει που «Οι δικές μας σχέσεις με τις ΗΠΑ είναι πολλά κεφάλαια μπροστά από αυτά που προσπαθεί να κατοχυρώσει η Τουρκία, αν και όποτε τα κατοχυρώσει». Επομένως, προσδεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ είναι οι πολιτικές τους επιλογές που μας επηρεάζουν και μέσα από το δικό τους πρίσμα ο κυρίαρχος λόγος στη χώρα μας δικαιολογεί τις πολιτικές επιλογές της αστικής μας ηγεσίας. Αν θέλουμε όμως να κατανοήσουμε την πραγματικότητα θα πρέπει να ξεφύγουμε από τον ασφυκτικό κλοιό του κυρίαρχου λόγου που την παραποιεί.

Γι’ αυτό πρέπει να ξεφύγουμε από την απεικόνιση του συγκεκριμένου πολέμου ως πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Σίγουρα είναι αυτό, αλλά είναι και κάτι παραπάνω από αυτό. Είναι ουσιαστικά ένας πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, με το Κίεβο ως πληρεξούσιο. Στρατηγικά, είναι προϊόν της προσπάθειας των ΗΠΑ να αποδυναμώσουν τη Ρωσία, σε μεγάλο βαθμό μέσω της επέκτασης του ΝΑΤΟ. Είναι κρίσιμο να συνειδητοποιηθεί αυτό, για να κατανοηθεί αυτός ο πόλεμος, καθώς αυτός ο πόλεμος είναι πολύ πιθανό ο προπομπός μιας πιο γενικευμένης σύγκρουσης με στόχο την Κίνα.

Η «αυτοκρατορία» των ΗΠΑ διαφέρει από τις προηγούμενες, γιατί το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου βρίσκεται υπό την κυριαρχία τους ή της επιρροή τους. Οι ΗΠΑ οραματίζονται ένα μόνιμο μονοπολικό κόσμο υπό την κυριαρχία τους, ώστε σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία κανένας άνθρωπος, είτε στην παραγωγική είτε στην καταναλωτική του πλευρά, να μην μπορεί να αγνοήσει τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Παρά την αδηφάγα όμως ορμή τους οι ΗΠΑ παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως δίκαιο ή ισότιμο σύμμαχο, ο οποίος αρνείται κάθε σκέψη για κυριαρχία, ισχυριζόμενος μάλιστα ότι μάλλον με απροθυμία, αλλά με γενναιοδωρία, παρέχει την απαραίτητη ηγεσία. Επειδή η σημαία των ΗΠΑ δεν κυματίζει παρά μόνο στις πρεσβείες και τις στρατιωτικές βάσεις που φιλοξενούνται από τους υποτιθέμενους συμμάχους τους, δεν σημαίνει ότι δεν τους αντιμετωπίζουν ως de facto αποικίες τους. Κατά συνέπεια, σε οποιαδήποτε ανάλυση των παγκοσμίων υποθέσεων αναγκαστικά η εστίαση γίνεται στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, γιατί αυτές είναι ο κυριότερος παίκτης, είτε άμεσα είτε μέσω των υφισταμένων τους,  χωρίς να σημαίνει ότι είναι ο μοναδικός παράγοντας. 

Ενώ  όμως τίποτε σημαντικό δεν συμβαίνει στον κόσμο χωρίς τη συμμετοχή τους, αυτή η εμπλοκή είναι κρυμμένη και ο ρόλος τους συγκαλύπτεται ή παραμορφώνεται από τον τεράστιο και σε μεγάλο βαθμό  επιτυχημένο προπαγανδιστικό μηχανισμό τους. Οι ΗΠΑ δεν αποδέχονται την ιμπεριαλιστική πολιτική τους, για την οποία κάθε φορά έχουν τους δικούς τους μύθους που την δικαιολογούν. Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου ήταν η αντικομμουνιστική σταυροφορία το κυρίαρχο θέμα, στη συνέχεια, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την καπιταλιστική στροφή της Κίνας, επίκεντρο της προπαγάνδας της έγινε η ανθρωπιστική παρέμβαση και η τρομοκρατία, ενώ ο συγκεκριμένος πόλεμος στην Ουκρανία προβάλλεται σαν σύγκρουση ανάμεσα στη δημοκρατία και τον αυταρχισμό. Η ανθρωπιστική παρέμβαση, η ανθρωπιστική βοήθεια,  η ευθύνη προστασίας παρέχουν όλα ένα βελούδινο γάντι για να καλύψουν τη σιδερογροθιά του ιμπεριαλισμού. Πάντα θεωρείται ότι η πολιτική των ΗΠΑ καθοδηγείται από καλές προθέσεις. Στην πραγματικότητα η έμμεση κυριαρχία έχει ανυψωθεί σε κύριο τρόπο λειτουργίας της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, καθώς αρνείται ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός την ίδια την ύπαρξή του κι επειδή  έχει παγκόσμια εμβέλεια μπορεί να οικειοποιείται για τον εαυτό του τον τίτλο της διεθνούς κοινότητας, χρησιμοποιώντας το ως καμουφλάζ.

Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δημιουργεί μια φανταστική πραγματικότητα και συντηρεί διάφορους μύθους προς όφελός του.  Όπως είναι ο μύθος της ανυπαρξίας του, ο μύθος της επιθυμίας του για ειρήνη και σταθερότητα, ο μύθος της προσήλωσής του στο διεθνές δίκαιο. Ο βασικός μύθος που καλλιεργείται  είναι η επιθυμία των ΗΠΑ για παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια, την οποία θα πρέπει να υπερασπίζονται από κοινού με χώρες που συμμαχούν μαζί τους από το φόβο των κοινών εχθρών. Οι σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ αξιοποιούνται κατά κύριο λόγο σε υπερεθνικές οντότητες, με το ΝΑΤΟ, που ελέγχεται από τις ΗΠΑ, να είναι το κύριο μέσο, που συμπληρώνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Ενώ  οι εχθροί, από το σοβιετικό μπλοκ, παλιότερα, ως το κινέζικο επεκτατισμό ή την ισλαμική τρομοκρατία, είναι πάντα εγγενώς επιθετικοί, αποτελώντας απειλή για όλους και όχι μόνο για τις ΗΠΑ. Κι έτσι ο μιλιταρισμός και η μόνιμη πολεμική οικονομία δικαιολογούνται και θεωρούνται απαραίτητοι.

Αν λοιπόν ο πόλεμος μοιάζει με ηφαιστειακή έκρηξη που την προσοχή μας αιχμαλωτίζει η θεαματική εκτόξευση της λάβας,  όπως οι εικόνες φρίκης στον πόλεμο, όμως η πραγματική δράση και η αιτία της βρίσκονται βαθιά μέσα στη γη. Και στον πόλεμο οι αφορμές και οι μάχες μπορεί να είναι πολλαπλές και ορατές, αλλά στο βάθος όλο και περισσότερο είναι ο ιμπεριαλισμός ο στρατηγικός μοχλός της σύγκρουσης.  

Με τον πόλεμο στην Ουκρανία δεν είναι μόνο οι λαοί της Ουκρανίας και Ρωσίας που βιώνουν πόνο, αλλά και οι λαοί της Ευρώπης υποφέρουν αντιμετωπίζοντας ένα μέλλον πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής αναταραχής που προκαλείται από τον πληθωρισμό, την ενεργειακή ανασφάλεια, τους εξοπλισμούς. Και όλος  αυτός ο πόνος γίνεται συνειδητή προσπάθεια επικοινωνιακά να κρυφτεί πίσω από ηχηρές δικαιολογίες υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου ή αποναζιστικοποίησης, προκειμένου να συγκαλυφτεί η σύγκρουση συμφερόντων των ανταγωνιστικών κρατών που παρασύρει τους λαούς στον όλεθρο.