ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΥΠΟ ΚΑΤΆΡΡΕΥΣΗ

 

Λέγεται χρόνια τώρα, ότι έχουμε μπει σε μια περίοδο αποτελμάτωσης και παρακμής. Δεν ξέρουμε πού να τραβήξουμε, μας φαίνεται αδύνατο να προχωρήσουμε, τα εμπόδια φαίνονται αξεπέραστα και πολιτικοί και οικονομολόγοι μοιάζει να μην έχουν τίποτε να προτείνουν για τις δυσκολίες του καπιταλιστικού συστήματος, παρά μόνο φρούδες ελπίδες στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και απειλές στις υπό εκμετάλλευση περιοχές. Όλο αυτό το σύστημα των ιδεών που υποβαστάζει την κοινωνική τάξη, αυτό το σφιχτοπλεγμένο σύστημα πεποιθήσεων που καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τις οικονομικές δυνάμεις και αντανακλούν τη θέση της κυρίαρχης τάξης, αυτή η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης μοιάζει να βρίσκεται σε μια διαδικασία αποσύνθεσης. Όσο η ανισορροπία της καπιταλιστικής οικονομίας μονιμοποιεί  τη φτώχεια και αυξάνει τη δυστυχία η κυρίαρχη ιδεολογία αρχίζει να ξεφτίζει. Και η κυρίαρχη τάξη παίρνει τα μέτρα της για να μην αναπτυχτεί καμιά αντίπαλη ιδεολογία που να απειλεί το πρότυπο κοινωνικών σχέσεων που δημιουργεί και που γίνεται αποδεκτό από όλους σα φυσικό και δίκαιο και το οποίο στηρίζει  την εξασφάλιση των δικαιωμάτων των προνομιούχων και της υποτέλειας των εκμεταλλευομένων τάξεων.

          Όσο λοιπόν οι ιδέες και αρχές του καπιταλισμού διαμορφώνουν τις πεποιθήσεις για τον άνθρωπο και τις κοινωνικές σχέσεις  και δεν αμφισβητείται ο  πυρήνας της εκμετάλλευσης στον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της παραγωγής δεν θα πρέπει να εκπλήσσει που  άνθρωποι, οι οποίοι συμμετείχαν πριν δεκαετίες  σε αντιιμπεριαλιστικά ή απελευθερωτικά κινήματα, φυτεύουν σπόρους αμφιβολίας σχετικά με την επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ με ανοιχτές επιστολές. Η αναφορά γίνεται στην ανοιχτή επιστολή προς τους πολιτικούς κρατούμενους του Ιράν που δημοσίευσε η εφημερίδα Γκάρντιαν υπογεγραμμένη από άτομα όπως η Άντζελα Ντέιβις, Ζούντιθ Μπατλερ, Γουόλντεν Μπέλο κλπ. Σ’ αυτήν την επιστολή εξισώνονται Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι στα μπουντρούμια του  Ισραήλ με τους Ιρανούς πολιτικούς κρατούμενους, για να παρουσιάσουν το ιρανικό κράτος ως εγγενώς κακό και αυταρχικό και άξιο καταστροφής, ώστε να δικαιωθεί ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός για τον πόλεμο που διεξάγει με το Ισραήλ εναντίον του.

           Αυτή η ανοιχτή επιστολή μιας αριστεράς της Αμερικής με τη σεξουαλική επανάσταση, τις οικολογικές ανησυχίες, τις διεκδικήσεις ατομικών δικαιωμάτων είναι άλλη μια απόδειξη του οπορτουνισμού αυτών που χαρακτηρίζονται προοδευτικές δυνάμεις και αποκαλύφτηκαν απλώς ως το αριστερό χέρι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Η κεντρική εικόνα στην επιστολή είναι οι «δυο λεπίδες ενός ψαλιδιού», δηλ.  η Ισλαμική Δημοκρατία  του Ιράν από τη μία πλευρά, ο αμερικανικός και ισραηλινός ιμπεριαλισμός από την άλλη, με τον ιρανικό λαό συνθλιμμένο ανάμεσά τους. Εισάγοντας  μια συμμετρία μεταξύ της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής δύναμης του κόσμου και ενός κράτους που υφίσταται μια αναίτια επίθεση μετά από δεκαετίες οικονομικών κυρώσεων που είχε υποστεί, στην πραγματικότητα  κατασκευάζουν ένα ηθικό επιχείρημα για τον πόλεμο, δικαιώνοντάς τον, για να δημιουργηθεί το πολιτικό έδαφος, να γίνει αποδεκτή όποια ενέργεια των ΗΠΑ, που  δυσκολεύονται να κερδίσουν στρατιωτικά.  Ανακυκλώνουν ένα οικείο λεξιλόγιο, για ψευδείς δίκες, βασανιστήρια, στοχοποίηση μειονοτήτων, χωρίς πηγές και αποδείξεις και θολώνοντας τα νερά δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα, σε ποια πλευρά του οδοφράγματος βρίσκονται. Γιατί ακόμα κι αν διαφωνεί κανείς έντονα με πλευρές της εσωτερικής πολιτικής του Ιράν, αυτό που προέχει τώρα είναι να πάρει κανείς θέση στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

            Αυτή η  ανοιχτή επιστολή είναι σαν να συμπυκνώνει την υποκρισία της ιμπεριαλιστικής  πολιτικής  των ΗΠΑ και Ευρώπης που διακηρύττουν την πίστη τους στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία και άλλα ηχηρά, ενώ ισοπεδώνουν χώρες και εξοντώνουν λαούς. Σαν τη  πολιτική ηγεσία της χώρας μας που  κομπάζει για τις συμμαχία της με το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ και με τον  μικρομεγαλισμό της υποκρίνεται  ότι είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

            Το πρόβλημα είναι ότι οι ιδέες και οι αρχές του καπιταλισμού σαν ιδεολογία κυριαρχούν και αποτελούν ολόκληρη τη κοσμοθεωρία  της κοινωνίας, τη θεωρία της για τον άνθρωπο, για τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις. Κυριαρχεί το πρότυπο που υποστηρίζει  τις οικονομικές αρχές του καπιταλισμού, την επιχειρηματική δραστηριότητα για την κερδοφορία, τον οικονομικό ανταγωνισμό, την επιβίωση του ισχυρότερου.  Με κίνδυνο καμιά επαγρύπνιση να μην υπάρχει για τα  απαίσια κακά που σημαδεύουν κάθε καπιταλιστική ανάπτυξη ή κρίση και τα οποία όταν δεν υπάρχει ρωμαλέο εργατικό κίνημα ούτε καν μετριάζονται.

           Τα τελευταία χρόνια όμως, ακόμα κι αν η επιρροή της μηχανής της κυρίαρχης προπαγάνδας είναι διάχυτη σε όλη την καπιταλιστική δύση, η  φρικιαστική πραγματικότητα φαίνεται ότι έχει αρχίσει  να την εξουδετερώνει, στο πολιτικό και οικονομικό πεδίο.  Όσο τα  κτηνώδη εγκλήματα του Ισραήλ αποκαλύπτονται και όσο η αλαζονεία των ΗΠΑ γελοιοποιείται  με την αποτυχία στο Ιράν, παρά τις δολοφονίες των ηγετών του, τον οικονομικό πόλεμο εναντίον του, τον αδιάκριτο βομβαρδισμό στις υποδομές του, τη διείσδυσή τους στην Ιρανική κοινωνία με κατασκόπους και σαμποτέρ, όσο αυξάνονται τα φληναφήματα για θυσίες σε επικείμενο πόλεμο, όσο σκληραίνουν οι συνθήκες διαβίωσης της πλειοψηφίας ο κίνδυνος ν’ αρχίζουν να αμφισβητούνται οι αρχές του καπιταλισμού είναι ορατός. 

         Κι αν πριν πενήντα χρόνια, και όταν υπήρχε το αντίπαλο δέος της ΕΣΣΔ, οι αμφισβητήσεις αποστομώνονταν από τις νέες εξελίξεις της ιδεολογίας του καπιταλισμού που μεταμφιέζονταν σε σοσιαλιστική, χωρίς βέβαια την πάλη των τάξεων, από πρόθυμους διανοούμενους με πρόσημο αριστερό και πάντα όμως αντικομμουνιστικό, στα χρόνια μας ξεμείναν με τις θεωρίες δικαιωμάτων που ούτε οι ίδιοι οι καπιταλιστές δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να κρύψουν την καταπάτησή τους στους χώρους εργασίας, στα μέτωπα του πολέμου. Γι’ αυτό, επειδή η σοσιαλδημοκρατία αποδείχτηκε η άλλη πτέρυγα της ιμπεριαλιστικής τάξης,  είναι πια τόσο δύσκολο να πείσουν για να νεκραναστηθούν οι κάθε λογής σοσιαλδημοκράτες, αριστεροί, αναθεωρητές, ανανεωτικοί κλπ.

           Αυτό που μόνο επιδιώκεται από την κυρίαρχη τάξη συστηματικά και ασταμάτητα είναι να μην ανέβη η  πολιτική συνειδητοποίηση των εκμεταλλευομένων τάξεων ως το βαθμό που να μπορούν να γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει γύρω τους για να τα αλλάξουν. Γι’ αυτό και οι κομμουνιστές θεωρούνται τόσο επικίνδυνοι από την κυρίαρχη τάξη. Γιατί σε μια καπιταλιστική κοινωνία διεφθαρμένη και καταστροφική για τον άνθρωπο, σε μια οικονομικοπολιτική τάξη πραγμάτων βασισμένη στην εκμετάλλευση οι κομμουνιστές διακηρύττουν και αγωνίζονται για την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων, πρωτοπόροι των εργατικών αγώνων.