«Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΞΑΝΑΓΕΜΙΖΕΙΣ ΤΟ ΤΟΥΦΕΚΙ ΣΟΥ»

 

Και αναμένεται η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, με το περιεχόμενο της να μην έχει δοθεί στη δημοσιότητα,  τον Ντ. Τραμπ να θριαμβολογεί ως συνήθως, ενώ οι  ιρανοί  να εμφανίζονται επιφυλακτικοί. Και φυσικά, έχοντας υπόψη τα τεκταινόμενα στη Μ. Ανατολή ακόμα και η κοινή λογική αμφιβάλλει για το μακροπρόθεσμο αυτής της συμφωνίας. Μοιάζει μάλλον με μια προσωρινή παύση στις προσπάθειες να διαλυθεί το Ιράν. Οι ΗΠΑ παίρνουν το χρόνο τους, γιατί δεν χρειάζεται να συντρίψουν μονομιάς το Ιράν, όταν αυτό δείχνει ότι έχει τη δυνατότητα ν’ αντισταθεί αποτελεσματικά.

        Ακόμα κι αν τελικά υπογραφεί στις 19 Ιουνίου αυτή η συμφωνία, που χαρακτηρίζεται μνημόνιο κατανόησης ή  οδικός χάρτης για τις διαπραγματεύσεις μέχρι την οριστική, αυτό δεν σημαίνει το τέλος της σύγκρουσης ανάμεσα στο Ιράν και τους επιτιθέμενους, ΗΠΑ και Ισραήλ. Τα μέχρι τώρα γεγονότα έχουν δείξει ότι για τις ΗΠΑ οι συμφωνίες δεν είναι δεσμευτικές, κι επομένως μπορούν να παραβιαστούν ή να αγνοηθούν ανά πάσα στιγμή. Έτσι, οι ΗΠΑ, αποδεικνύοντας ότι η τήρηση διεθνών συνθηκών γι’ αυτές δεν είναι υποχρεωτική, έχουν αποσυρθεί  από τη συμφωνία για τα πυρηνικά που υπογράφηκε το 2015, έχουν αποχωρήσει  από δεκάδες διεθνείς οργανισμούς, βομβάρδισαν το Ιράν εν μέσω ειρηνευτικών συνομιλιών.                                                                                          Εξάλλου, η ψευδαίσθηση μιας καλής συμφωνίας είναι για αιώνες η κλασική ιμπεριαλιστική εξαπάτηση που χρησιμοποιείται για τη διάλυση των κινημάτων αντίστασης, όταν αυτή είναι αρραγής, σθεναρή και επίμονη.  Και στα καθ’ ημάς, στο Κυπριακό,  να θυμηθούμε τη συμφωνία της Ζυρίχης, που για τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή η ημέρα της υπογραφής της  ήταν η ευτυχέστερη της ζωής του  και η αρχή πολλών δεινών για τους Κύπριους,  βάζοντας την ταφόπλακα στο αντιαποικιακό κίνημα των Κυπρίων εναντίον τον Άγγλων.  Το αποικιακό-ιμπεριαλιστικό  σύστημα λειτουργεί σαν ένα γιγαντιαίο, αδυσώπητο τέρας που αναζητά συνεχώς την παραμικρή ρωγμή ή αδυναμία και αρπάζει τα πάντα με τον παραμικρό συμβιβασμό. Στη Μ. Ανατολή το αποδεικνύει και η ιστορία της, πως κάθε χώρα ή κίνημα αντίστασης που ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ, όπως η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ή αραβικά κράτη κατέληξαν να μετατρέπονται σε όργανα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών των ΗΠΑ.    

          Στη συγκυρία αυτή, η αντοχή του Ιρανικού λαού και η ευφυής αντιμετώπιση των εχθρικών επιθέσεων  από την ιρανική εξουσία άνοιξαν ρωγμές στην παντοδυναμία της υπερδύναμης, δίνοντας ελπίδες για τη δύναμη που μπορεί να έχει η αντίσταση στις εγκληματικές ενέργειες των ΗΠΑ και Ισραήλ.   

            Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ μετά το Ολοκαύτωμα της Γάζας, τα εγκλήματα στη Δυτική Όχθη και το Λίβανο, τη δολοφονία των Ιρανών μαθητριών δεν μπορούν πια να αντιμετωπίζονται ως κράτη που μπορούν να σεβαστούν συμφωνίες. Η γενοκτονία στη Γάζα δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά μόνο ένα στάδιο για την απόκτηση «ζωτικού χώρου», δηλ. την κατάληψη όλης της Παλαιστίνης καταστρέφοντας τον λαό της. Μόνο που το Ισραήλ  δεν σταματά εδώ, αλλά επιδιώκει την καταστροφή των γειτονικών χωρών, έχοντας την απεριόριστη υποστήριξη όχι μόνο των ΗΠΑ αλλά και των ευρωπαϊκών χωρών, με την μικρομέγαλη  μάλιστα Ελλάδα να θεωρεί το Ισραήλ στρατηγικό εταίρο.

Στην πραγματικότητα το Ισραήλ επιδιώκει να καταστρέψει τις γειτονικές χώρες, υποτάσσοντας τη Μ. Ανατολή στις επιταγές των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών των ΗΠΑ και με την επαίσχυντη συνενοχή των αραβικών κρατών. Το σχέδιο προχωρά, με τον αραβικό άξονα αντίστασης ενάντια στο Ισραήλ να έχει διαλυθεί  τις τελευταίες δεκαετίες. Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία προτίμησαν την εξαργύρωση της συμπόρευσης με το Ισραήλ, ενώ το Ιράκ, η Λιβύη, η Συρία καταστράφηκαν από πυροδοτούμενους από ΗΠΑ και συμμάχους τους πολέμους. Απόμεινε μόνο το Ιράν ως κράτος και τα κινήματα της Χαμάς και Χεζμπολάχ ν’ αντιστέκονται.

Ο παλαιστινιακός λαός, το Ιράν και τα σχετικά κινήματα υποστηρίζουν τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Από την άλλη το Ισραήλ θέλει να πραγματοποιήσει το ναζιστικό του παραλήρημα, την εγκατάσταση ενός Μεγάλου Ισραήλ, που εισβάλλει σε όλη τη γύρω γειτονιά. Δεν φαίνεται υπό τις παρούσες συνθήκες να μπορεί να βρεθεί ειρηνική  λύση σ’ αυτήν την αντίφαση, που έχει επιδεινωθεί  στα άκρα μετά τη γενοκτονία και καταστροφή στη Γάζα.

             Αυτό λοιπόν που μπορεί να υπογραφεί ως ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ θα είναι περισσότερο μια εκεχειρία παρά μια πραγματική συμφωνία. Για να κερδηθεί χρόνος, να ανανεωθεί το οπλοστάσιο των ΗΠΑ για να είναι σε καλύτερη θέση να καταστρέψουν το Ιράν.  

Οι ΗΠΑ μοιάζει να σέρνονται για συγκεκριμένους λόγους  σε μια κατάπαυση του πυρός, αποκαλύπτοντας τουλάχιστον την αμηχανία τους μετά την αποδεδειγμένη στρατιωτική ικανότητα του Ιράν, που παρά τις τεράστιες κυρώσεις που έχει υποστεί έχει καταφέρει να αναπτύξει τα ισχυρά όπλα που έχει επιδείξει. Από τη μια φαίνεται  το οπλοστάσιο των ΗΠΑ να έχει εξαντληθεί σε επικίνδυνα επίπεδα, εξαιτίας της απροσδόκητης σθεναρής αντίστασης του Ιράν. Από την άλλη το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ και οι στοχευμένες επιθέσεις του Ιράν στην ενεργειακή υποδομή των χωρών του Κόλπου έχουν πυροδοτήσει  μια ενεργειακή κρίση, που θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε επικίνδυνες διαστάσεις  στις περισσότερες οικονομίες του κόσμου και κατά κύριο λόγο στους συμμάχους των ΗΠΑ.  Πάντα το ενδιαφέρον είναι η οικονομία. Ακόμα κι αυτούς του μήνες από την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, οι παλινδρομήσεις του Τραμπ με τις απειλές εξόντωσης του Ιράν και τις υποσχέσεις ειρήνης μοιάζει να  μην αφορούσαν παρά τις τιμές πετρελαίου και τα αντίστοιχα χρηματιστηριακά παιχνίδια.

          Βέβαια,  η αντίσταση του Ιράν και το εκπληκτικό πυραυλικό του οπλοστάσιο ίσως κάνει πιο επιτακτική ακόμα την απαίτηση των ΗΠΑ να προσπαθήσουν να αφαιρέσουν όλα τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου, σε περίπτωση μάλιστα που υπολογίζουν σε μια τρίτη επίθεση εναντίον του.  Διότι η δύναμη και ανθεκτικότητα του Ιράν που έχει επιδείξει μέχρι τώρα θα πολλαπλασιάσουν το φόβο στις ΗΠΑ και Ισραήλ για την  περίπτωση που θα ήταν σε θέση να αναπτύξει πυρηνικά όπλα. Γι’ αυτό δεν είναι για κανέναν το ζητούμενο μια διαπραγμάτευση για επιστροφή στην προηγούμενη κανονικότητα, αφού είναι αυτή που δημιούργησε τον πόλεμο.

           Το παλιό πλαίσιο πια δεν ισχύει και αυτό που πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί είναι η αμερικανοισραηλινή επιθετικότητα και η αμερικανική τάξη πραγμάτων που την επιτρέπει. Για ν’ αμφισβητηθεί όμως κάθε ιμπεριαλιστικός σχεδιασμός, κάθε αμερικανική επιθετικότητα θα πρέπει και οι λαοί της καπιταλιστικής Δύσης να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο

           Τελικά η ειρήνη που με τις συμφωνίες τους διαπραγματεύονται οι ΗΠΑ ταιριάζει στον ορισμό του Μπομπ Ντίλαν, ότι είναι «η στιγμή που ξαναγεμίζεις το τουφέκι σου».