ΟΡΘΙΑ Η ΖΩΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

 

Κάπου, χαμένη ανάμεσα σε πολλές πληροφορίες ήταν κι εκείνη για τον στρατηγό Γουίλιαμ Ουέστμορλαντ, διοικητή των αμερικανικών στρατευμάτων στο Βιετνάμ, ότι είπε πως οι Ασιάτες δεν εκτιμούν την ανθρώπινη ζωή όπως κάνουν οι Δυτικοί. Την  ανάκληση αυτής της πληροφορίας προκάλεσε όλος αυτός ο εγκληματικός πόλεμος που Ισραήλ και ΗΠΑ, μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, επέβαλαν και στο Ιράν και το Λίβανο.   

         Μ’ αυτή τη διαπίστωση ο Αμερικανός  στρατηγός επιχειρούσε να εξηγήσει γιατί οι Βιετναμέζοι συνέχιζαν να πολεμούν παρά τις απώλειες, που αν συνέβαιναν σε δυτικά στρατεύματα θα είχαν υποχωρήσει. Ήταν μια εύκολη εξήγηση, για να μην αναγνωρίσει πόσο λίγο οι Αμερικανοί ήξεραν τον εχθρό με τον οποίο πολεμούσαν, για να μην παραδεχτεί ότι οι εχθροί του πολεμούσαν για κάτι που πίστευαν ότι άξιζε να πεθάνουν γι’ αυτό. Αποδίδοντας τη μέχρι εσχάτων αντίστασή τους στην αδυναμία τους να εκτιμήσουν τη ζωή εφευρίσκει μια θεωρία όπου ο αγώνας του εχθρού δεν είναι σημάδι δύναμης και γενναιότητας, αλλά σημάδι κάποιου ελλείμματος. Συνεχίζουν δηλ. οι Βιετναμέζοι να πολεμούν επειδή η ζωή είναι φθηνή γι’ αυτούς, όχι γιατί ο αγώνας τους είναι δίκαιος, όχι επειδή είναι θαρραλέοι και γενναίοι, αλλά γιατί είναι κατώτεροι από τους Αμερικανούς. Κι αυτή η υπεροπτικά περιφρονητική εξήγηση αντανακλά την πεποίθηση της κυρίαρχης τάξης των ΗΠΑ, και φυσικά του στρατηγού, στη δική της πολιτισμική υπεροχή, που δεν κατανοεί γιατί ένας λαός όπως ο Βιετναμέζικος αρνείται να δεχτεί  αυτήν την προϋπόθεση. Η συλλογική θυσία του λαού του Βιετνάμ, η άρνησή του να σπάσει,  παραμένει μια από τις πιο ξεκάθαρες απαντήσεις της ιστορίας στην εγκληματική επέκταση της ιμπεριαλιστικής Αμερικής.  

Και πενήντα χρόνια μετά, το ίδιο πνεύμα ανθεκτικότητας που αντέχει κυρώσεις και πιέσεις απηχεί στη στάση του Ιράν σήμερα. Αντιμετωπίζοντας δεκαετίες οικονομικής απομόνωσης, στρατιωτικές απειλές και εξωτερικές επεμβάσεις, το Ιράν έχει βασιστεί στην εσωτερική αποφασιστικότητα, τις δυσανάλογες δυνατότητες και την πολιτιστική αντοχή, όπως έκανε το Βιετνάμ. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υπολόγισαν λάθος την κοινωνία του Ιράν.  Ακόμη και οι Ιρανοί που αντιτίθενται στην ισλαμική φύση του πολιτικού τους συστήματος μπορούν να συνδέσουν τις βασικές κουκίδες για ν’ απορρίψουν τη δόλια βοήθεια που σκοτώνοντας τους προσφέρεται, γιατί  αντιλαμβάνονται ότι  όπου παρεμβαίνουν για τα δικά τους συμφέροντα η Αμερική και το Ισραήλ, εκείνη η χώρα για το λαό της  γίνεται χειρότερη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η φαντασίωση του αποκεφαλισμού της ηγεσίας  και της σύγχρονης κατευθυνόμενης εξέγερσης προβάλλει κυρίως ιμπεριαλιστικούς ευσεβείς πόθους σε μια κοινωνία η οποία θα πρέπει να περιμένει από τους ιμπεριαλιστές την απελευθέρωσή της και μετά να γιορτάσει μαζί τους επειδή τη διέλυσαν. 

Η δύναμη όμως οποιασδήποτε υπερδύναμης έχει όρια όταν έρχεται αντιμέτωπη με έναν λαό που αντιμετωπίζει το θάρρος, την αντοχή και τη θυσία ως τα μεγαλύτερα πλούτη του. Σε τέτοιους αγώνες συνήθως μένει όρθια εκείνη η πλευρά που είναι πρόθυμη να αποδεχτεί  το πιο υψηλό τίμημα. Όπως στον πόλεμο του ’40, που  σύσσωμος ο ελληνικός λαός πολέμησε, πέρα από τις προβλέψεις ενός δικτάτορα που τον καταπίεζε. Γιατί οι λαοί βέβαια δεν είναι ανίκανοι να διαβάζουν τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η συνθηκολόγηση δεν φέρνει  ειρήνη, αλλά επισπεύδει την καταστροφή.

          Παραλλαγές της εξήγησης για την αντίσταση του βιετναμέζικου λαού ειπώθηκαν τελευταία  και στη χώρα μας, όταν ήρθαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στη Καισαριανή. Κι εδώ όλη η προσπάθεια επικεντρωνόταν με υπονοούμενα ή δήθεν αφελείς απορίες  στην υποτίμηση της θυσίας τους. Είτε με ψυχολογικές αναλύσεις είτε με κατηγορίες ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα είτε με ιστορικές ανακρίβειες επιδιώκονταν να εξαφανιστεί η απτή μαρτυρία από το παρελθόν της αγέρωχης αντιμετώπισης του θανάτου πίσω από ένα νέφος αμφιβολιών και υποψιών, για να απαξιώνεται κάθε λαϊκή αντίσταση.

          Και όλοι αυτοί οι γενναίοι, στη χώρα μας, στο Βιετνάμ, στην Παλαιστίνη, αγωνίστηκαν έως θανάτου για τη δική τους ελευθερία και αξιοπρέπεια κι αυτό τους κρατά όρθιους μέχρι τέλους. Όλοι αυτοί οι στρατιώτες των ΗΠΑ όμως που σκοτώνονται στο Ιράν, όπως προηγουμένως στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν και σ’ όλες τις χώρες που έκαναν επεμβάσεις οι ΗΠΑ, όλοι αυτοί οι στρατιώτες του Ισραήλ δεν πεθαίνουν παρά για να προωθήσουν τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστών που η προπαγάνδα τους κάνει να πιστέψουν ότι είναι και δικά τους.  Δεν αγωνίζονται για κανένα ιδανικό παρά μόνο για χρήματα και εξουσία των άλλων, για πετρελαιοπηγές κι εμπορικούς δρόμους,  σπαταλώντας τη ζωή τους και πεθαίνοντας για ανάξιους λόγους.  Οι Ισραηλινοί δολοφονώντας αμάχους με την έπαρση και αλαζονεία του ισχυρού αδυνατούν να δουν το τέλος  αυτού του δρόμου που θα είναι ίδιο μ’ εκείνο των Γερμανών που λάτρευαν τον Χίτλερ, μέχρι που η Γερμανία έγινε ένας σωρός από ερείπια.

          Τα ιμπεριαλιστικά κράτη εγκαθιδρύουν την εξουσία τους μέσω της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος τους, αδιαφορώντας για τις εκατόμβες νεκρών που μπορεί να προκαλέσουν στις επιχειρήσεις τους για τον έλεγχο του κεφαλαίου. Και η μικρομεγάλη Ελλάδα που η αστική της τάξη φαντασιώνεται μερτικά από τη λεηλασία των εμπόλεμων χωρών, για να δικαιολογήσει τη συμμετοχή της στους πολέμους της Ουκρανίας και της Μ. Ανατολής, εδώ και μήνες διαμορφώνει το ιδεολογικό κλίμα  για θυσία και στρατιωτική κινητοποίηση  με τον υπουργό Άμυνας Ν. Δένδια να πρωτοστατεί με τις ψευτοπατριωτικές φανφάρες του.

       Τις τελευταίες μέρες με την επίσκεψη στην Αθήνα του Ε. Μακρόν για νέο γύρο συνεργασιών  με την Ελλάδα για στρατιωτικές ανταλλαγές και  αμυντικά συστήματα ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης  βρήκε την ευκαιρία να θριαμβολογήσει για τον κατά την προσδοκία της αστικής μας τάξης αναβαθμισμένο ρόλο της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Η οποία  Ελλάδα ήδη αφιερώνει ένα πολύ υψηλό μερίδιο των δημόσιων δαπανών της σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς, παρόλο το  περιορισμένο δημοσιονομικό πλαίσιο που συνεχώς επικαλείται η κυβέρνηση, για να αρκούνται οι λαϊκές τάξεις στα αποφάγια που κατά διαστήματα μοιράζει εν είδει επιδομάτων, ενώ  η κυρίαρχη τάξη της μοιράζεται παχυλές προμήθειες από τις στρατιωτικές συμφωνίες.

      Όλη αυτή η έπαρση και η σιγουριά των ιμπεριαλιστών μεταφράζεται στο δόγμα ασφαλείας τους ότι μπορούν να βομβαρδίζουν και να ερημώνουν χώρες, όπως το Ισραήλ βομβάρδιζε, κι ακόμα βομβαρδίζει, τη Γάζα για δυο χρόνια, εισέβαλε στο Λίβανο, σκότωσε ηγέτες του Ιράν, όπως οι ΗΠΑ διέλυσαν παλιότερα το Ιράκ  και τη Λιβύη και τώρα βομβαρδίζουν το Ιράν, όπως η Ε.Ε συμμετείχε στη διάλυση της Λιβύης. Και όλη αυτή η απάνθρωπη δράση τους στηρίζεται σε μια υπόθεση, ότι αυτοί έχουν την ισχύ να επιτίθενται, ενώ όλοι οι άλλοι είναι αδύναμοι και θα πρέπει να υποτάσσονται. Κι αυτή  η υπόθεση εξατμίζεται όταν οι λαοί οργανώνονται, αντέχουν και είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν για τη γη τους, την αξιοπρέπειά τους και την ελευθερία τους. Και τότε οι ιμπεριαλιστές αποκαλύπτονται τα μικροπρεπή,  δειλά, φοβισμένα ανθρωπάκια που είναι.