ΣΑΠΙΖΟΝΤΑΣ Σ’ ΕΝΑΝ ΠΟΛΕΜΟ

 

Χρόνια τώρα, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό όλων των αστικών κομμάτων, μαζί με κρατικά και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης, με τμήμα  των λεγόμενων διανοούμενων  δημιούργησαν κυνικά μια αδιαπέραστη, για μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων,  φούσκα και τους στρίμωξαν σε ένα σύμπαν παράλληλο με την  πραγματικότητα, ενώ υπονόμευσαν προληπτικά οποιεσδήποτε αρνητικές ιστορίες για τους ίδιους και το σύστημα που εξυπηρετούν. Και όλοι αυτοί κατά διαστήματα μπορεί και να κονταροχτυπιούνται, για ήσσονα ζητήματα ή να προωθούν τον ψεύτικο λαϊκισμό τους στο κοινό, καταγγέλλοντας ό ένας τον άλλο για μια θέση, αλλά είναι όλοι στην ίδια ομάδα, υπηρετώντας το κεφάλαιο.   

         Και τώρα, με τον πόλεμο να μαίνεται δίπλα μας, με την κυβέρνησή μας να εμπλέκεται όλο και περισσότερο σ’ αυτόν, τα ίδια εκείνα κόμματα και οι κλώνοι τους,  που στην οικονομική κρίση ενοχοποιούσαν τον λαό ή τον κορόιδευαν ασύστολα για τις μεσσιανικές δυνάμεις τους, εκείνες οι πολιτικές και συνδικαλιστικές  οργανώσεις που είναι αφομοιωμένες πλήρως από την άρχουσα τάξη συνεχίζουν να καλλιεργούν έναν εφησυχασμό, με τη σιγουριά της Δυτικής υπεροχής ότι οι πόλεμοι πάντα θα μένουν μακράν της. Οι ανησυχίες εξαντλούνται στην ενεργειακή κρίση, που πάντα θεωρείται παροδική, και οι σχεδιασμοί με τα επιδόματα και τις φορολογικές ελαφρύνσεις προσπαθούν να παρουσιάσουν ελεγχόμενη μια ανεξέλεγκτη κατάσταση.

            Στην πολύπαθη Μ. Ανατολή το Ισραήλ, από κοινού και σε συνεργασία με τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει ακόμα και τους Γερμανούς Ναζί σε αγριότητα, χυδαιότητα, θράσος, υποκρισία, απανθρωπιά και δολοφονική μανία. Και δεν κρύβεται πια η  απανθρωποποίηση του μουσουλμανικού κόσμου, αφού οι πράξεις τους δείχνουν τη βαθιά περιφρόνηση και υποτίμηση των ντόπιων πληθυσμών.  

Το Ισραήλ, με οργάνωση και μέθοδο, ειδικεύεται στη δολοφονία ανώτερων στελεχών των εχθρών του πιστεύοντας ότι θα τους διαλύσει. Μόνο που ούτε παλιότερα η δολοφονία του επικεφαλής της Χεζμπολάχ τη διέλυσε ούτε η δολοφονία του Α. Χαμενεί αποδυνάμωσε το Ιράν.  Η δολοφονία του Νασράλα  δεν διέλυσε την αντίσταση, την ανάγκασε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, να αναδιοργανωθεί  και να συνεχίσει. Αντί να καταρρεύσει το Ιράν, η   δολοφονία του Αγιοτολάχ πυροδότησε την ενότητα, ενίσχυσε  την αποφασιστικότητα του. Η πραγματικότητα υπογραμμίζει ένα θεμελιώδες σημείο. Οι απώλειες ηγεσίας δεν μεταφράζονται πάντα σε στρατηγική κατάρρευση, ίσα ίσα  παράγουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Γιατί αυτός ο αγώνας αφορά τους ίδιους τους λαούς, της Παλαιστίνης, του Ιράν, του Λιβάνου. Γι’ αυτό οι άνανδρες αυτές δολοφονίες δεν αλλάζουν την ισορροπία δυνάμεων, αλλά εδραιώνουν την εσωτερική συνοχή, εντείνουν την αποφασιστικότητα και μετατρέπουν τα άτομα σε σύμβολα που ξεπερνούν τους ρόλους τους. Κι ο πόλεμος αυτός δεν πρόκειται ν’ αποφασιστεί  με την απομάκρυνση ατόμων, αλλά από την αντοχή, τη θέληση, τη δύναμη να συνεχιστεί ο αγώνας από λαούς συσπειρωμένους μέχρι την τελική νίκη.  Δεν μπορείς να κερδίσεις έναν πόλεμο εναντίον ανθρώπων που είναι πρόθυμοι να πολεμούν για πάντα για τη γη τους. Δεν είναι ένας πόλεμος μια νοητική κατασκευή σε συνθήκες εργαστηρίου για να ελεγχθούν όλοι οι παράγοντές του. Και μια αυτοκρατορία πάντα τελικά χάνει όταν συναντά ανθρώπους που αρνούνται να δεχτούν αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να χάσουν.

          Ο Ντ. Τραμπ δεν είναι η Αμερική που πρόδωσε τις δημοκρατικές της αξίες, όπως ο δικός μας πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δεν κυβερνά μ’ αυτόν τον τρόπο γιατί είναι «κακόψυχος». Τηρουμένων των αναλογιών, και των μεγεθών των χωρών βεβαίως, αμφότεροι κυβερνούν προς όφελος των καπιταλιστών. Ο Τραμπ ή ο Μητσοτάκης δεν είναι το θέμα. Ο καθένας τους είναι  αντιπροσωπευτικός  μιας κοινωνίας παραιτημένης και ενός συστήματος ελέγχου που έχει πείσει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι ζουν στο καλύτερο δυνατό σύστημα, μόνο που θέλει κάποιες βελτιώσεις.    Κανένας τους δεν είναι μια εξαίρεση ή μια παρέκκλιση. Αντίθετα, είναι το λογικό τελικό σημείο μιας πορείας που έχει διαλύσει κάθε οργανωμένο σύστημα αντίστασης, που έχει απαξιώσει κάθε όραμα κοινωνικού μετασχηματισμού και δεν χρειάζεται πια να αμβλύνονται οι αντιθέσεις. Αρκεί να μπορεί η άρχουσα τάξη να βγάζει χρήματα. Και το πολιτικό προσωπικό που την υπηρετεί όταν νιώθει άτρωτο μπορεί να γίνεται κυνικό και να κοροϊδεύει την κοινωνία με θρασύτατο τρόπο. Όπως στα καθ’ ημάς, ο υπουργός Δικαιοσύνης  Φλωρίδης που ξεδιάντροπα τις μεθοδεύσεις του για χειραγώγηση της διεξαγωγής της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών τις δικαιολογεί με ψέματα που αφορούν ακόμα και στην επιλογή και διαμόρφωση της αίθουσας για τη διεξαγωγή της.

         Μπορεί και ο Τραμπ να φαίνεται ότι είναι ο χειρότερος πρόεδρος όλων των εποχών, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός των ΗΠΑ πάλι τους ίδιους στόχους θα είχε, απλώς ντυμένους με πιο ωραία γλώσσα. Το σύστημα είναι στημένο. Όσοι δεν αμφισβητούν τον ίδιο τον καπιταλισμό θα ξεγελιούνται ξανά και ξανά. Όσοι αρνιούνται να αντιμετωπίσουν τις ρίζες του προβλήματος, την ταξική πάλη, τον ιμπεριαλισμό τότε μένουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στη σκληρότητα κι αναλγησία ενός συστήματος που δεν λογαριάζει τις ανθρώπινες ζωές.

            Μοιάζει ο Τραμπ, ο Νετανιάχου, η κυρίαρχη τάξη για την οποία εργάζονται σαν να σκοντάφτουν στα τυφλά στο χάος και την παγκόσμια εξαθλίωση. Μόνο που αυτό ίσως να είναι εντελώς σκόπιμο. Δεν είναι μόνο ότι το Ιράν είναι το κλειδί για τον απόλυτο έλεγχο της Μ. Ανατολής, αλλά και της εξάπλωσης της Κίνας. Είναι ότι επιβάλουν τη μέγιστη εξαθλίωση, το θάνατο και τον τρόμο στους λαούς που διεκδικούν και αντιστέκονται για μια θέση στη γη, για μια αξιοπρέπεια στη ζωή τους, να γίνει ένα μάθημα προς παραδειγματισμό για κάθε πράξη αντίστασης, να εκμηδενίσουν τις κοινωνίες που αντιστέκονται.  

Όπως επιβάλλουν οι ΗΠΑ μια πολιορκία στο λαό της Κούβας επί 65 χρόνια τώρα. Που  πολεμά κι αντιστέκεται στη δολοφονική πολιτική του πολέμου πείνας, ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και η πολιτική τάξη, που  συνεχίζει να καμαρώνει για το πόσο σπουδαία και φοβερή είναι,  μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα και κυριαρχία. Το έγκλημα της Κούβας είναι ότι ένα μικρό νησί μπόρεσε να εκδιώξει τις ΗΠΑ και παρόλο το μόνιμο εμπάργκο κατάφερε να γίνει μια χώρα με προσδόκιμο ζωής συγκρίσιμο με των πλούσιων χωρών, με τα χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας, με τις υψηλότερες αναλογίες γιατρών ανά κάτοικο. Έτσι που καθένας ν’ αναρωτιέται, τι θα είχε πετύχει η Κούβα αν δεν είχε τη μπότα της Αμερικής στο λαιμό της;

               Είναι λοιπόν  η εξουσία του κεφαλαίου που είναι πάντα  πρόθυμη να κάνει ό,τι χρειάζεται για να ελέγξει τον κόσμο, όσο βαθιά ολέθριο κι αν είναι. Πόλεμοι, γενοκτονίες, κυρώσεις για λιμό, ακροβατική πολιτική για πυρηνικά, ιμπεριαλιστική εξαγωγή, σκόπιμη δημιουργία αποτυχημένων κρατών και ανθρωπιστικών καταστροφών. Η καπιταλιστική Δύση των ΗΠΑ και της ΕΕ χτισμένες πάνω σε κλεμμένη γη και πόρους, σε καταναγκαστική εργασία, πολέμους και βιομηχανικούς μύθους μοιάζει να μη γερνούν σε σοφία, αλλά να σαπίζουν επιβάλλοντας στους λαούς τους έναν πόλεμο για πετρελαιοπηγές, ορυκτά, δρόμους και αγορές, για να καταλήξουν κάτω από τα ερείπια.