ΝΕΚΡΟ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ

 

Καθώς λοιπόν η βαρβαρότητα του μονοπωλιακού καπιταλισμού που βιώνουμε επιβεβαιώνεται σε κάθε βήμα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο δαιμονοποιούνται. Εγκληματίες πολέμου σαν τον Νετανιάχου γίνονται με περηφάνεια από την κυβέρνησή μας,  σε συμπράξεις αμφισβητούμενες, σύμμαχοι με αναξιόπιστο πρόσημο,  λαοί με την κατάλληλη προπαγάνδα σύρονται από κυβερνώντες, υποχείρια ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, που αδιαφορούν γι’ αυτούς, σε πόλεμο,  και το αποκορύφωμα,  ο πρόεδρος του ισχυρότερου ιμπεριαλιστικού κράτους, των ΗΠΑ,  ανακοινώνει με περηφάνεια την απαγωγή ενός εν ενεργεία προέδρου, θεωρώντας το απόλυτα φυσιολογική ενέργεια.  Η αυτοκρατορία των ΗΠΑ φαίνεται να νιώθει αήττητη μετά τη γενοκτονία που διέπραξε μαζί με τον Μπ. Νετανιάχου, αφού κανένας δεν τους σταμάτησε και έχουν πια τη βεβαιότητα ότι η απόλυτη δύναμη των ΗΠΑ όλα μπορεί να τα ελέγξει. 

             Κι από κοντά ηγετίσκοι, όπως ο Κ. Μητσοτάκης,  που μπερδεύουν το μπόι τους με τη σκιά τους, παρατρεχάμενοι των ισχυρών, εγκαταλείπουν κι επισήμως τη διεθνή νομιμότητα δηλώνοντας ότι «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε την νομιμότητα της αμερικανικής εισβολής». Γιατί φαντάζονται ότι η πρόσδεση τους στο άρμα των ισχυρών,  σπρώχνοντας και τους  λαούς τους,  χωρίς απαιτήσεις και αντιρρήσεις,  εξασφαλίζει στους ίδιους εξουσία και χρήμα, παρασυρμένοι από την αλαζονεία τους ότι ελέγχουν κάθε λαϊκή αντίδραση.  

               Με την επέμβαση στη Βενεζουέλα, στην πράξη, οι ΗΠΑ καταπάτησαν κάθε έννοια κυριαρχίας. Μόνο που η κυριαρχία δεν είναι προαιρετική, είναι η ύψιστη προτεραιότητα κάθε χώρας, ανεξάρτητα από ποιους κυβερνάται, είτε ιδιοφυΐες είτε κλόουν. Είναι θέμα του λαού κάθε χώρας να αλλάξει την ηγεσία της, γιατί είναι ο λαός η πιο ισχυρή δύναμη γι’ αυτό και όχι οι ξένες επεμβάσεις. Όπου ξένες δυνάμεις έπεσαν σε μια χώρα με αλεξίπτωτα με τον ισχυρισμό της σωτηρίας της αυτό που ακολούθησε ήταν μόνο χάος και καμιά ελευθερία. Η απαγωγή προέδρων δεν δημιουργεί δημοκρατία ούτε οι βόμβες χτίζουν θεσμούς και φυσικά καμιά κυριαρχία δεν επιβιώνει από εισβολές …ανθρωπιστικής φύσης.  

               Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για την τρομοκρατική δράση των ΗΠΑ ενάντια σε ένα κράτος, εκτός αν θεωρηθούν οι ιμπεριαλιστικοί στόχοι ότι παράγουν δίκαιο. Όλος ο κόσμος παρακολούθησε την κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο τέθηκε, και για την προστασία μικρών κρατών όπως το δικό μας, μετά το αιματοκύλισμα του 2^ου παγκοσμίου πολέμου. Και όμως από τον δικό μας πρωθυπουργό μέχρι τους περισσότερους ηγέτες της Ε.Ε, αν και με κάποια αμηχανία,  στις  ανακοινώσεις τους μόνο που δεν  συγχάρηκαν τον Τραμπ που απελευθέρωσε το λαό της Βενεζουέλας.  

Κι έτσι  η απαγωγή ενός αρχηγού κράτους μιας χώρας μέλους του ΟΗΕ είναι ουσιαστικά το τέλος της δυτικής αφήγησης περί κράτους δικαίου. Και λέξεις για διεθνές δίκαιο, νομιμότητα  και δικαιώματα κατάντησαν κενές περιεχομένου και γι’ αυτό πιο επικίνδυνες. Η χρήση τους γίνεται από τους ισχυρούς μόνο για να παραπλανούν και να ενσταλάζουν φόβο στους λαούς του κόσμου.  Για να μη γίνεται λόγος για ιμπεριαλισμό, για μονοπώλια, στα οποία περνά η πραγματική εξουσία, που μοιράζονται αγορές και σφαίρες επιρροής σε παγκόσμιο επίπεδο και οδηγούν αναπόφευκτα σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

               Και βέβαια, οι ΗΠΑ επαίρονται για την ηγεμονική θέση τους στο κόσμο, η οποία όμως δεν θέλουν να συγχέεται με τον ιμπεριαλισμό. Γιατί ο τελευταίος υποδηλώνει εκμετάλλευση που πολλές φορές απαιτεί και εδαφικό έλεγχο, παραπέμπει σε αποικιοκρατία, που η Δύση στη ρητορική της  έχει απαρνηθεί, αν και δυσκολεύεται πολύ να διασώσει με την πολιτική της ακόμα και τα ιδεολογικά προσχήματα που περηφανεύεται ότι τη διαφοροποιούν πολιτιστικά.  Σ’ αυτά τα πλαίσιο και  οι ΗΠΑ επιμένουν πάντα ότι η πολιτική τους καθοδηγείται από καλές προθέσεις, σε διάφορες παραλλαγές.  

Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Βενεζουέλας για μήνες φλυαρούσε η κυβέρνηση Τραμπ  για τη διακίνηση φαιντανύλης και για τη ναρκοτρομοκρατία  του Ν. Μαδούρο, για  επιβολή ελευθερίας και δημοκρατίας σαν αιτίες της επέμβασής τους. Και επέμενε  να τον χαρακτηρίζει κομμουνιστή, ενώ ήταν φανερά αντικομμουνιστής,  χρησιμοποιώντας φυσικά τον χαρακτηρισμό αρνητικά, για να καταδικάσει τις πολιτικές του ως κομμουνιστικές, ταυτισμένες με τη διαφθορά και τον αυταρχισμό.   Μετά όμως  την ολοκλήρωση της επιχείρησης απαγωγής του Μαδούρο στη συνέντευξη τύπου ο Ντ. Τραμπ παραδέχτηκε ότι η παρέμβαση του δεν είχε άλλο στόχο από την αρπαγή του πετρελαίου της χώρας. Ο Ντ. Τραμπ, σίγουρος κι αυτός μέσα στην αλαζονεία για τη δύναμη της χώρας του, ξεκαθαρίζει την αλήθεια για το τι επιδιώκει με τις ενέργειές του, αδιαφορώντας για τα προσχήματα και ανατρέποντας επιχειρήματα και δικαιολογίες  της πρώτης γραμμής της  προπαγάνδα του. Π.χ. παραδέχτηκε ότι η αρχηγός της αντιπολίτευσης Ματσάδο,  βραβευμένη μάλιστα  με το βραβείο Νόμπελ, που η Δύση έχει εργαλειοποιήσει,  δεν έχει καμιά υποστήριξη στη χώρα της, ενώ όλο τον προηγούμενο καιρό  σύσσωμη η Δύση επαναλάμβανε ότι ο Μαδούρο έκλεψε τις εκλογές το 2024 από την αρχηγό της αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάδο και τον προεδρικό υποψήφιο της Εντμούοντο Γκοντζάλες.

            Κι όμως μετά και απ’ αυτές τις κυνικές παραδοχές ότι ουσιαστικά επρόκειτο για μια επιχείρηση  αλλαγής καθεστώτος με στόχο τον έλεγχο των πόρων της χώρας για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων ανταγωνισμών και αποδέκτες χώρες που δεν συγχρονίζουν το βηματισμό τους με τις ΗΠΑ, πολλές χώρες, και η ΕΕ, συνεχίζει μόνο να προβληματίζεται και να εξετάζει τη νομιμότητα της ενέργειας. Γιατί φυσικά  δεν μοιάζει ξεκάθαρο ότι η απαγωγή ενός αρχηγού κράτους, ανεξάρτητα από το είδος διακυβέρνησής του ή το χαρακτήρα του ίδιου,  είναι μια κολοσσιαία επίθεση στο διεθνές δίκαιο, τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τη Σύμβαση της Βιέννης για τις Διπλωματικές Σχέσεις,  είναι μια οπισθοδρόμηση στο δίκαιο της ζούγκλας.  

Βέβαια, η ηθική χρεοκοπία της  Δύσης, δηλ. ΗΠΑ και Ε.Ε, δεν έγινε εμφανής μόνο  τώρα, στην γκαγκστερική δράση του κράτους των ΗΠΑ. Το αποκορύφωμα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της ενάντια σε κάθε ανθρωπισμό και σύστημα δικαίου είναι η σύμπραξή της με το Ισραήλ. ΗΠΑ και Ε.Ε έδωσαν   στρατιωτική, οικονομική, πολιτική, διπλωματική και προπαγανδιστική υποστήριξη στο γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ και  στη μαζική δολοφονία των Παλαιστινίων. Είναι λοιπόν η συνήθης πολιτική τους να   επιτρέπουν παράνομες στρατιωτικές επεμβάσεις κρατών σε άλλα κυρίαρχα κράτη ακυρώνοντας την ύπαρξη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που δημιουργήθηκε για να αποτρέπει τέτοιες παράνομες ενέργειες. Κι έτσι κανονικοποιείται η χρήση βίας και ελέγχου από τις ΗΠΑ και όλη τη Δύση  ως κανονική λειτουργία στις διεθνείς σχέσεις. 

             Και όλος ο πλανήτης πια θα υπόκειται στις διαθέσεις του ιμπεριαλιστικού κράτους των  ΗΠΑ που ανατρέπει κυβερνήσεις, διεξάγει πολέμους, χρηματοδοτεί γενοκτονίες, στοχεύει αμάχους με κυρώσεις λιμοκτονίας, υποστηρίζει συγκρούσεις δι' αντιπροσώπων, ρίχνει βόμβες, κάνει πλύση εγκεφάλου σε ολόκληρα έθνη με προπαγάνδα, χρησιμοποιεί τη στρατιωτική και οικονομική του δύναμη για να εκφοβίσει και να καλοπιάσει τα κράτη να υποκύψουν στις επιταγές του και σπέρνει τον πόνο. Καταστροφή και θάνατος σε όλο τον κόσμο κάθε στιγμή της κάθε μέρας. Και είναι αυτοί οι άνθρωποι που υπηρετούν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα που θέλουν να  καθορίζουν την πορεία της ανθρωπότητας στο μέλλον. Αποδεικνύεται λοιπόν καθημερινά ότι  η υπέρβαση του καπιταλισμού παραμένει αναγκαιότητα.  Οι συνθήκες, οι μέθοδοι και το χρονοδιάγραμμα για αυτή την ανατροπή του  καπιταλισμού μπορεί να μην έχουν ακόμη καθοριστεί, όμως σίγουρα  μόνο οι λαοί μπορούν να το κάνουν. Το έκαναν μια φορά στη σύγχρονη ιστορία της Δύσης, μπορούν να το ξανακάνουν.